sobhe-no.ir
383
یکشنبه، ۰۳ دی ۱۳۹۶
11
گفت‌وگوی «صبح‌نو» با کارگردان تئاتر «آبی مایل به صورتی»

همدلی با ترنس‌ها روی صحنه تئاتر

درام‌های اجتماعی، اقتباس از آثار خارجی با تم روشنفکری، کمدی‌ها یا طنزهای تلخی که رنگ و بوی غربی دارند و 10ها عنوان دیگر از موضوعاتی‌اند که مدت‌هاست در دنیای تئاتر به آنها پرداخته می شود. عناوینی که برخی از آن‌ها نقطه قوت‌اند و برخی تأسف بار.

رودربایستی را کنار بگذاریم

صبح نو

رودربایستی را کنار بگذاریم


ترنس واژه‌ای است که خیلی از ما حتی اسمش را نشنیده‌ایم؛ این عدم آگاهی در جامعه‌ای است که تعداد قابل توجهی از کودکان، نوجوانان و جوانان آن به این اختلال مبتلا هستند. در منابع دینی ما بحث مبسوطی درباره این مسأله شده؛ اما در شرایط فعلی جامعه، آنطور که شایسته است به این قشر توجه نشده است.جای سؤال است که چرا مسأله‌  «ملال جنسیتی» حتی بین اقشار مذهبی ناشناخته مانده... بنده هیأتی را می‌شناسم که افراد ترنس اعضای آن را تشکیل داده‌اند و ترجیح می‌دهند مراسم‌ دینی را هم جدای از دیگر افراد جامعه تشکیل دهند! چرا ترجیح می‌دهند خود را از جامعه جدا کنند؟!فرد ترنسی را می‌شناسم که دانشجوی دوره‌ دکتراست. شخص دیگری را می‌شناسم که بعد از جراحی تطبیق جنسیت به زهرا تغییر نام داده و در حال حاضر مدیریت فروشگاه بزرگی را در رابطه با حجاب به عهده دارد. دوستی دارم که سال‌هاست بعد از عمل خود، پیگیر مسأله‌ اشتغال ترنس‌هاست و... .
اینها افراد معدودی هستند که توانسته‌اند در اجتماع سری بالا بگیرند و پیشرفت کنند؛ اما همینجا بگویم که متأسفانه به دلیل نگاه غیرمنصفانه‌ اجتماع به این افراد، تعداد زیادی از ترنس‌ها از تحصیل و دانشگاه باز می‌مانند. یا ممکن است مدت‌ها خانه‌نشین شوند یا حتی در مواردی دست به خودکشی بزنند. اینها فقط برخی از ده‌ها معضلی‌اند که با آن‌دست و پنجه نرم می‌کنند.زمان آن رسیده است که بدون تعارف جامعه را با ترنسکشوال آشنا کنیم.اگر خانواده‌ها با «ملال جنسیتی» منطقی برخورد کنند، می‌توانند این افراد را از کودکی شناسایی کرده و او را یاری کنند.ترنس مخلوق خداست و تمام مخلوقات خداوند هم محبوب او هستند؛ اگر چنین نگاهی را در جامعه رواج بدهیم، خود به خود خیلی از مشکلات حل خواهند شد و زمینه‌ حضور مؤثر آنان در جامعه فراهم می‌شود.این مخلوقات خداوند گاهی از حداقل حقوق اجتماعی خود هم محروم هستند؛ چرا مردم هیچ اطلاعی درباره‌ این افراد ندارند؟ چرا عادت کرده‌ایم درباره ترنسکشوالیسم مثل خیلی از مسائل دیگر با رودربایستی صحبت کنیم؟
همین‌که آنان را نپذیرفتیم، سبب شده تا نتوانند برای مسیر پیش روی خود تصمیم بگیرند و سال‌های زیادی از عمر خود را در تحیر بگذرانند. تصور کنید هرباری که از مسیری گذر می‌کنید، با پچ پچ و نگاه کنجکاو عابران  روبه‌رو شوید، چه حالی به شما دست خواهد داد؟! گاهی آنقدر فضای عجیبی نسبت به این افراد در جامعه وجود دارد که ترجیح می‌دهند مدت‌های طولانی مشکل خود را مخفی کرده و به صورت گمنام زندگی کنند.مجموع این مسائل گاهی موجب می‌شود فرد ترنس با خود مبارزه کند و مشکلات روحی خود را سال‌های زیادی به همراه داشته باشد و به هیچ مشاوری مراجعه نکند. حتی در مواردی که نیاز به عمل جراحی است، وقتی به جراحی اقدام کند که میانسالی را پشت سر گذاشته و سال‌ها در شرایط سخت زندگی کرده است.متأسفانه عدم ورود صریح رسانه‌ها موجب شده تا جامعه با خلأ آگاهی  روبه‌رو شود تا جایی که افرادی با پوشش و رفتاری خاص -صرفاً برای جلب توجه- خود را به عنوان ترنس در جامعه و شبکه‌های اجتماعی معرفی می‌کنند در حالی که به هیچ نحوی ملال جنسیتی ندارند؛ کار اینها ثمره‌ای ندارد جز اینکه شرایط زندگی ترنس‌ها را دشوار می‌کنند.
افراد دارای ملال جنسیتی، نه تنها قبل از جراحی با مشکلاتی روبه‌رو هستند، بلکه بعد از جراحی نیز دوران جدیدی را آغاز می‌کنند که نیاز به حمایت همه جانبه‌ خانواده و جامعه دارند. سبک زندگی آنها بعد از عمل جراحی تغییر بسیاری می‌کند؛ از پوشش و شغل گرفته تا دوستان و شرایط تحصیل او ممکن است دستخوش تغییر شود که تمام اینها نگرانی‌هایی را در پیش دارد که نمی‌توان نادیده گرفت.باید برای آشنایی خانواده‌ها با موضوع  «ملال جنسیتی»  تلاش کنیم و برای یک‌بار هم که شده رودربایستی را کنار بگذاریم... ترنس نیاز به ترحم ما ندارد؛ فقط کافی‌ است بدانیم که ترنس، منحرف جنسی نیست. آنها فقط محتاج آگاهی جامعه و برخورد معقول با این مسأله‌اند.ای کاش اکنون از طرح دغدغه در این رابطه عبور کرده بودیم و می‌توانستیم در این یادداشت، موضوعات جدی‌تر و جزئی‌تری درباره‌ تراجنسیتی را بررسی کنیم.

  دیدگاه  
  حجت‌الاسلام محمدرضا حاجی

captcha
شماره‌های پیشین