sobhe-no.ir
1460
دوشنبه، ۱۰ مرداد ۱۴۰۱
7
نگاه

سیل قابل پیش‌بینی نیست

احد وظیفه رییس مرکز خشکسالی و مدیریت بحران سازمان هواشناسی / بخشی از تلفات‌ ناشی از سیل که سال‌های متوالی در شهرهای مختلف به وجود آمده ناشی از سوءمدیریت ما از منابع است؛ بنابراین نیمی از ویرانی‌های اخیر تقصیر خودمان است

نگاه

خودت را فریاد کن!

امیررضا طلاچیان

سرمقاله

در قبال نگاه مردم مسوول است

صبح نو

نگاه

خودت را فریاد کن!

امیررضا طلاچیان

نمایش «تَب» را می‌توان در یک عبارت خلاصه کرد: «هذیانِ تب‌آلودِ یک خُرده‌بورژوا» یا به‌عبارتی‌دیگر، «یک مدیتیشنِ مارکسیستی».
 نمایشنامه‌ «تب» نوشته‌ والاس شان را می‌توان تنها یک بیانیه‌ سیاسی-اجتماعی چپ‌گرایانه دانست که پتانسیل نمایشی چندانی از خود نشان نمی‌دهد. کلمات و جملات شعارگونه‌ای که چکش‌وار بر سر و روی مخاطب می‌کوبد و با کرخت کردن او می‌کوشد فرصت هرگونه تفکر و تعمق را در لحظه از وی سلب کند. روی کاغذ، تک‌شخصیت نمایش در محاکمه‌ا‌ی خودساخته‌ از جبر طبقاتی و موقعیت اجتماعی خود دفاع می‌کند. گویی قرار است این دفاعیه یک اعتراف به گناهی ناخواسته باشد: گناه سرمایه‌داری و اختلاف طبقاتی حاصل از آن. حکم نهایی این محاکمه نیز از پیش، ازسوی شورشیان سوسیالیستی که در خیابان‌ها جولان می‌دهند، صادر شده است: مرگ سرمایه‌داری! نگاهی به‌غایت بنیادگرایانه، رادیکال و یکسویه متعلق به اوایل دهه‌ 1990میلادی؛ دهه‌ای که احتضار کمونیسم در بلوک شرق را در بطن خود داشت، نه مرگ سرمایه‌داری!
اجرای نمایش «تب» که این روزها در سالن قشقایی به روی صحنه می‌رود اما حکایت دیگری است. دراماتورژی به‌غایت کارآمد، متن را از سطح یک بیانیه‌ سیاسی با شعارهای زنگ‌زده و نخ‌نما، به اثری نمایشی و روان تبدیل کرده است. دیگر خبری از ضربات چکش‌وار بر سر و روی مخاطب نیست و حتی در مواقعی لبخندی هرچند تلخ را بر لب او می‌نشاند. درواقع چیزی در متن اصلی تغییر نکرده، بلکه حذف زیاده‌گویی‌ها و واریاسیون‌های تکراری و زدودن غبار کهنگی از روی متن، نگاهی واقع‌گرایانه را پدید آورده است؛ نگاهی خاکستری و امروزی به جامعه‌ طبقاتی محصول جدال تفکرات چپ و راست. علاوه‌بر دراماتورژی، کارگردانی هوشمندانه‌ رویا کاکاخانی کار را به اصطلاح درآورده است؛ اجرایی عمیق و همه‌فهم با نشانه‌هایی جهان‌شمول و درعین‌حال نزدیک به باور تماشاگر ایرانی. بازی درخشان نادر فلاح نیز به‌خوبی نشان می‌دهد که یک بازیگر توانا قابلیت آن را دارد تا نمایشی تک‌شخصیتی را بدون از ریتم افتادن و خسته شدن تماشاگر، یک‌تنه به سرانجامی درست و منسجم برساند. علاوه‌بر همه‌ این‌ها، یکدست بودن اجرا نشان از یکدست بودن و هماهنگی همه‌ عوامل این نمایش دارد. حاصل همه‌ این‌ها چیزی نیست جز تجربه‌ای شیرین از یک هذیان تب‌آلود که شاید بهترین اجرایی باشد که تابه‌حال از این نمایشنامه به روی صحنه رفته است.

captcha
شماره‌های پیشین