sobhe-no.ir
1427
دوشنبه، ۲۳ خرداد ۱۴۰۱
8
نگاهی به آمار پذیرفته‌شدگان کنکور تجربی

دکترهای دهک بالا

خداحافظی «مریم ایراندوست» از تیم‌ملی فوتبال بانوان

اولویت آخر

آسیب‌های روحی و روانی کنکور را جدی‌تر بگیرید

ماراتن والدین

صبح نو

آسیب‌های روحی و روانی کنکور را جدی‌تر بگیرید

ماراتن والدین

عطیه میرزاامیری  | دائم خودش را روی صندلی جابه‌جا می‌کرد. دستانش را به‌هم می‌زد و چشم از من برنمی‌داشت. نگاهم را از روی کارنامه‌اش برداشتم، خودکارم را زمین گذاشتم، نگاهش کردم و پرسیدم: «چرا این‌قدر آشفته‌ای؟» اشکش تا دم چشمانش آمد، اما با همه توان نگهش داشت. با همان استیصال گفت: «چون سر جلسه کنکور خون‌دماغ شدم. نمی‌خواهم نتیجه این همه درس خواندنم برای یک خون‌دماغ‌شدن نقش بر آب شود.»
چند هفته دیگر تا کنکور زمان باقی است و در همه آن چند سالی که مشاور انتخاب رشته دانشگاه بودم، بارها با چنین روایت‌ها و تجربه‌هایی روبه‌رو شده‌ام؛ دانش‌آموزانی که از شدت استرس یا سر جلسه خون‌دماغ می‌شدند یا چند روز قبلش کارشان به بیمارستان می‌کشید. شاید شنیدن این روایت‌ها از دور ساده یا حتی طبیعی به‌نظر برسد، اما اگر از نزدیک در جریان چنین موضوعی قرار بگیرید، متوجه می‌شوید که وضع روحی فشرده و فرساینده به چنین واکنش‌های جسمی در کنکوری‌ها منجر می‌شود که هیچ‌کجای این جریان طبیعی نیست. در سال‌های گذشته که رقابت در کنکور بیش از پیش شده است و البته چشم‌وهم‌چشمی‌های والدین برای قبولی فرزندان شان در کنکور زیاد شده، فشار ناشی از این جریان غیرطبیعی‌تر از قبل است. دانش‌آموزان کنکوری به‌محض اینکه وارد فرایند کنکور می‌شوند، استرس‌های این فرایند را تجربه می‌کنند. ریزش مو، ناخن‌جوی، خون‌دماغ‌شدن، افت فشار و حتی فلج موقت دست و پا از عوارض این استرس است. یکی از چیزهایی که به این اضطراب دامن می‌زند، رسانه‌ها هستند؛ رسانه‌هایی که با برنامه‌های تبلیغاتی‌شان پای شان را بیخ گلوی این دانش‌آموزان می‌گذارند. اما از آنجایی که زور ما به قدرت رسانه نمی‌رسد، سراغ متغیر بعدی می‌رویم. متغیری که اضطراب دانش‌آموزان کنکوری را نه‌تنها کم یا تعدیل نمی‌کند، بلکه خودش عامل اضطراب دوچندان در این افراد است؛ والدین و اطرافیان. والدین هم گاهی اسیر رسانه یا رقابت‌های بزرگ‌ترها می‌شوند و تنها قربانیان این اسارت، فرزندان شان هستند. گاهی هم پدرومادرها متوجه استرس خودشان نیستند و همین باعث می‌شود این استرس به طرق مختلف و با رفتارهای جایگزین به فرزند کنکوری‌شان منتقل شود. در این سال‌هایی که کار مشاوره و روان‌شناسی انجام می‌دهم، متوجه شده‌ام که بیشتر استرس‌های کودکان و نوجوانان، استرس‌هایی است که در ذهن والدین شان است. استرس‌هایی که هیچ‌کدام از دوطرف متوجه حضورش نیستند و حتی آن را کتمان می‌کنند؛ اما به روش‌های مختلف آن را در رفتارشان می‌توان شناسایی کرد. پس باید چه کار کرد؟ اولین و حیاتی‌ترین کاری که می‌توان به والدین و اطرافیان توصیه کرد، شناسایی ریشه‌های رفتاری خودشان است. گاهی استرسی که والدین در دوران کنکورش کشیده‌اند، در زمان کنکور فرزندشان دوبار سر باز می‌کند. شبیه یک زخم کهنه باز می‌شود و این‌بار عفونت را به‌سمت فرزند می‌برد. حمایت‌های افراطی، چک‌کردن‌های بی‌مورد، در تنگنا گذاشتن فرزند، سؤال‌های جزئی و زیاد مبنی بر شیوه خواندن درس‌ها و تست‌زدن، محدودیت‌های دم‌به‌دقیقه و... ناشی از همین است. دومین کار این است که از دور حمایت کنید. قرار نیست آن‌قدر نزدیک شوید و آن‌قدر افراطی حمایت‌ کنید که فرزندتان گمان کند آینده‌اش تضمین‌کننده‌ آینده و اعتبار شماست. درواقع فرزند شما هیچ وظیفه‌ای در قبال خوش‌حالی شما در قالب کنکور ندارد. یادتان نرود که او فرزند شماست، نه شما فرزند او. به توانایی و نگرانی تنظیم‌شده‌ فرزندتان نسبت به خودش ایمان داشته باشید. انسان ذاتی و فطری استرس سازنده‌ای دارد که آن استرس می‌تواند او را به هدفش نزدیک کند. اگر شما استرس مهارنشده‌ خودتان را به او سرایت دهید، دیگر این استرس سازنده نیست، بلکه بازدارنده است. فرزندتان گمان می‌کند برای آرام‌کردن استرس شما، باید دوچندان تلاش کند. نتیجه همین می‌شود که او در جریان کنکورش به دردهای جسمی، ذهنی و روانی مبتلا می‌شود.
 

captcha
شماره‌های پیشین