sobhe-no.ir
1403
یکشنبه، ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۱
16

صبح نو

حــــــــــــرف روز

حاج آقا مجتبی تهرانی


ابراهیم‌بن‏هاشم نقل می‎کند که عبدالله‌بن‏جندب را در موقف عرفات دیدم که دعا می‎کرد و هر چه بود، برای دیگران می‎گفت تا اینکه مردم از عرفات خروج کردند. گفتم: این، چه روش عجیب و غریبی بود؟! او هم در جواب به من گفت: «وَ اللَّهِ مَا دَعَوْتُ إِلَّا لِإِخْوَانِی»؛ به خدا قسم! من دعا نکردم مگر برای برادرهایم. بعد هم علتش را می‎گوید: «وَ ذَلِكَ أَنَّ أَبَا الْحَسَنِ مُوسَى بْنَ جَعْفَرٍ أَخْبَرَنِی أَنَّهُ مَنْ دَعَا لِأَخِیهِ بِظَهْرِ الْغَیْبِ نُودِیَ مِنَ الْعَرْشهَا وَ لَكَ مِائَةُ أَلْفِ ضِعْفِ مِثْلِهِ»؛ امام هفتم(ع) من را آگاه کرد که هرکسی پشت سر برادر مؤمنش دعا کند، از عرش ندا می‎رسد که هزار برابرش برای توست. «فَكَرِهْتُ أَنْ أَدَعَ مِائَةَ أَلْفِ ضِعْفٍ مَضْمُونَةلِوَاحِدٍ لَا أَدْرِی یُسْتَجَابُ أَمْ لَا»؛ و من خوشم نمی‎آید که هزار دعای ضمانت‏شده را به‌خاطر دعایی که نمی‎دانم مستجاب می‎شود یا نه، رها کنم.

captcha
شماره‌های پیشین