sobhe-no.ir
1399
چهارشنبه، ۰۷ اردیبهشت ۱۴۰۱
14
یادداشتی بر نمایش «مختومه» به کارگردانی سجاد تایش

قربانی یا گناهکار؟

آیدا بصیری / پدیده «گناه»، مفهومی نسبی است که رنگ آن بر حسب فرهنگ و گفتمان هر سرزمین، می‌‌تواند کم و زیاد، یا حتی متغیر شود. اینکه در اجتماعی یک مساله جرمی محتوم و در جایی دیگر از درجه گناه بودن ساقط شود نیز بسته به شرایط فرهنگی و سنت‌ها قابل تعریف است اما بخشی از گناهان در هر جامعه‌ای به‌عنوان خطا، جرم و کاربر آن مجرم محسوب خواهد شد. نکته دیگر، احساس گناه است. اینکه آیا واقعی است یا روانی. و البته این دو برای شخص، بابت دردی که به دوش خواهد کشید ممکن است جهنمی از درونیات منفی بسازد. وقتی صحبت از احساس گناه واقعی به میان می آید به آن دسته از احوالاتی ارجاع می‌دهند که انسان بعد از ارتکاب یک جرم واقعی تجربه خواهد کرد اما احساس گناه کاذب دقیقا در نقطه مقابل آن قرار می‌گیرد و آن به‌خاطر یک گناه خیالی یا بسیار ناچیز، ذهن بسان یک گناهکار بی‌رحم وارد کار می‌شود و دوزخی با گدازه‌های منفی‌انگاری را برای شخص به وجود می‌آورد. همچنین، این تعاریف، در چرخشی مفهومی نیز می‌تواند قرار بگیرد. آنجا که فرد باید، میان آسایش جسمش و آرامش روانش دست به انتخاب بزند و درست در این نقطه است که درام متولد می‌شود؛ جایی که انسانیتش را وسط نقطه پرگار وجودی‌اش می‌گذارد، حال یا به‌واسطه سوزن پرگار له اش می‌کند یا با آن دایره زندگی‌اش را بزرگ‌تر ترسیم می‌کند.

رییس سازمان سینمایی خبر داد

دست یاری به سمت رضا رویگری

شماره‌های پیشین