sobhe-no.ir
1254
دوشنبه، ۲۲ شهریور ۱۴۰۰
3
چرا ترکان و طاهرنژاد از شورای مرکزی کارگزاران استعفا دادند؟

بحران راست مدرن

گویا قرار نیست پیامدهای منفی انتخابات ریاست‌جمهوری، دست از سر اصلاح‌طلبان بردارد. منازعه دو طیف اصلی اصلاح‌طلبی یعنی «قدرت‌گرایان» و «ضدقدرت‌گرایان» که در خرداد1400 به اوج خود رسید، پس از انتخابات هم ادامه یافت و تعمیق بیشتری به خود گرفت. شکاف به‌وجودآمده، نه‌تنها در جبهه اصلاحات بلکه در تک‌تک احزاب اصلاح‌طلب هم رسوخ یافت و باعث قطب‌بندی اعضا بر سر رویکردهای اصلاح‌طلبی شد. برای نمونه، روز گذشته، اخباری از حزب کارگزاران سازندگی بیرون آمد که نشان می‌داد برخی اعضای این تشکل سیاسی -که خود متهم به قدرت‌گرایی است- استعفا داده و عزم خروج کرده‌اند.

خبر

چماق‌کشی در دیار شانزلیزه

خاندوزی:

نقش سیاستگذاری معاونت امور اقتصادی باید پررنگ شود

بورس سقوط کرد

صبح نو

چرا ترکان و طاهرنژاد از شورای مرکزی کارگزاران استعفا دادند؟

بحران راست مدرن

گویا قرار نیست پیامدهای منفی انتخابات ریاست‌جمهوری، دست از سر اصلاح‌طلبان بردارد. منازعه دو طیف اصلی اصلاح‌طلبی یعنی «قدرت‌گرایان» و «ضدقدرت‌گرایان» که در خرداد1400 به اوج خود رسید، پس از انتخابات هم ادامه یافت و تعمیق بیشتری به خود گرفت. شکاف به‌وجودآمده، نه‌تنها در جبهه اصلاحات بلکه در تک‌تک احزاب اصلاح‌طلب هم رسوخ یافت و باعث قطب‌بندی اعضا بر سر رویکردهای اصلاح‌طلبی شد. برای نمونه، روز گذشته، اخباری از حزب کارگزاران سازندگی بیرون آمد که نشان می‌داد برخی اعضای این تشکل سیاسی -که خود متهم به قدرت‌گرایی است- استعفا داده و عزم خروج کرده‌اند.

 
اصلاح‌طلبان در خرداد 1400 بر سر اینکه با پدیده انتخابات چگونه باید برخورد کرد، دچار شقاق و فراق بزرگ شدند. بر همین اساس، عده‌ای از اعضای جبهه اصلاحات ایران(نهاد اجماع‌ساز/ناسا) پشت سیاست حمایت از گزینه واحد درآمدند اما عده‌ای وسیع‌تر، «تحریم» را بر «مشارکت فعال» ترجیح دادند. پس از محرزشدن شکست مطلق عبدالناصر همتی آن‌هایی که انتخابات را تحریم کرده بودند، علیه آن‌ها که «ائتلاف جمهور» را ترتیب دادند موضع سخت گرفتند. تحریم‌طلبان مشخصا بلوک متصل به حزب اتحادملت(بدیل حزب مشارکت)، حزب کارگزاران سازندگی و اقمار آن را به قدرت‌طلبی، فرصت‌طلبی و تنزل مفهوم اصیل اصلاح‌طلبی متهم کردند؛ در مقابل حزب کارگزاران سازندگی هم ایده تحریم‌طلبی را مغایر اصلاحات و همسان چریکیسم و اقدامات براندازانه ارزیابی کرد. چنین درگیری‌های نظری و فکری و کلامی، پس از انتخابات ریاست‌جمهوری هم از جبهه اصلاحات دست نکشید و برعکس، عمق و وسعت بیشتری یافت. نکته مهم این بود که نزاع میان تحریم‌طلبی و مشارکت‌طلبی، مختص جبهه اصلاحات در معنای کلان ماجرا نبود و تک‌تک اجزای این جبهه نیز در درون خود با این ثنویت، درگیر بودند.
 
اختلاف در حزب حامی روحانی
 بنابر اخبار منتشره، کارگزاران سازندگی ایران که در ظاهر به نظر نمی‌رسید با دوگانه مزبور کلنجار و مساله‌ای داشته باشد و هیبت و هیات بیرونی‌اش وحدت حول ایده «مشارکت‌طلبی» و «قدرت‌جویی» را نشان می‌داد هم دچار برخی اختلافات درونی درباره امر قدرت و نسبت اصلاحات با ساخت سیاسی کشور شده است؛ این اختلافات به اندازه‌ای بوده که فرزانه ترکان و یدالله طاهرنژاد، دو تن از اعضای ارشد و موثر کارگزاران سازندگی را به استعفا از حزب واداشته است. 
در همین باره، ترکان، عضو سابق حزب کارگزاران روز گذشته در گفت‌وگویی با سایت برنا، با اعلام خبر استعفایش از حزب اظهار کرد: من به‌دلیل زاویه‌ای که با برخی سیاست‌های حزب کارگزاران خصوصا در انتخابات اخیر پیدا کردم، از عضویت در حزب کارگزاران استعفا دادم. چند تن از افراد صاحب‌رأی و بزرگان حزب هم علاوه بر من از عضویت در حزب کارگزاران استعفا دادند.ترکان، تصریح کرد: مشکل ما در حزب و در جامعه بزرگ‌تر یعنی اصلاح‌طلبان این است که با زاویه بسته خودشان و فقط به جهت اینکه در قدرت جایی داشته باشند، وارد سیاست شدند و به مشکلات جامعه نگاه کردند درصورتی‌که من فکر می‌کنم برای حل مشکلات باید برنامه‌ریزی صورت می‌گرفت. وی اضافه کرد: اگر قرار باشد که همیشه دبیر و رییس ما و کمیسیون سیاسی ما همان افرادی باشند که 15 و 20سال قبل بودند نمی‌توان تغییری حس کرد چراکه این افراد هر کاری که بلد بودند و هرچه به ذهن‌شان رسیده تا امروز انجام داده‌اند، باید اجازه بدهیم که ایده‌های نو و جوان‌هایی که خلاق هستند بیایند و برنامه، کمک و راهکار ارائه بدهند.
آنطور که از اظهارات ترکان برمی‌آید، پدرسالاری و قدرت‌گرایی حاکم بر رویکردهای سیاسی حزب کارگزاران سازندگی، بهانه اصلی او و طاهرنژاد برای استعفا بوده است؛ دو عاملی که از قضا احزاب متصل و متصف به طیف چپ اصلاحات(اتحاد ملت و اقمار آن) هم منتقد آن هستند و همواره کارگزاران سازندگی را به در پیش گرفتن رویکردهای پدرسالارانه و گرایش به قدرت، متهم می‌کنند. باید دید بقیه اعضای طیف چپ حزب کارگزاران مثل حسین مرعشی، فائزه هاشمی و شهربانو امانی هم آیا علیه طیف راست به زمامداری غلامحسین کرباسچی، محمد قوچانی و محمد عطریانفر قیام کرده و چالش حزب «مریدان هاشمی» را بیشتر خواهند کرد یا داستان برای کارگزاران، جور دیگری رقم خواهد خورد. البته نباید فراموش کرد که استعفای چهره‌های منتقد کارگزاران، این حزب را عملگراتر خواهد کرد و انتظار می‌رود که در آینده شاهد نزدیک شدن این حزب به راست میانه باشیم. 
 سابقه تاریخی نشان می‌دهد که حزب کارگزاران سازندگی ایران در هر حذف و اضافه‌ای، دچار چالش می‌شود؛ چه آنکه با اضافه شدن محمد قوچانی در 1393، تعدادی از کارگزارانی‌ها حتی افراد ریشه‌داری مثل محمد هاشمی(برادر مرحوم هاشمی) به نشانه اعتراض، استعفا دادند و حذف شدند. باید دید این‌بار، خیل حذفی‌ها در حزب کارگزاران تا کجا ادامه خواهد یافت و آیا این روند را توقفی است یا خیر.

captcha
شماره‌های پیشین