sobhe-no.ir
1212
سه شنبه، ۲۲ تیر ۱۴۰۰
10
چرا برخی از ملت‌ها از قهرمان‌نشدن انگلیس خوشحال شدند؟

شکست در خانه

این شاخص‌ترین کری‌خوانی متداول بین هواداران فوتبال سایر کشورهای اروپایی در پاسخ به سه‌شیرهاست و شعاری که شاید به‌اشتباه برای تیم ملی انگلستان انتخاب شده است. انگلیس با یکی از بهترین تیم‌های تاریخ خودش برای نخستین‌بار به فینال یورو رسید تا بوریس جانسون هم شعار همیشگی را تکرار کند: وقتش رسیده که جام به خانه بازگردد.

یادداشت

جهان، بریتانیای استعمارگر را فراموش نمی‌کند

امیــر حاج‌رضایی

صبح نو

یادداشت

جهان، بریتانیای استعمارگر را فراموش نمی‌کند

امیــر حاج‌رضایی

پیروزی تاثیرات اجتماعی و سیاسی خاص خودش را دارد و تنها یک موفقیت ورزشی نیست؛ به‌ویژه در کشورهایی که از تنش‌ها و مشکلات اقتصادی و اجتماعی رنج می‌برند کسب پیروزی‌ها و موفقیت‌های ارزشمند می‌تواند به تقویت همبستگی و ارتقای روحیه ملی کمک کند. نمونه مشابه این اتفاق را می‌توان در قهرمانی یونان در جام‌ملت‌های اروپا مشاهده کرد؛ کشوری که در سخت‌ترین و بدترین بحران اقتصادی قرار داشت. حالا ایتالیا پس از حذف از یورو2016 و حتی ناکامی در صعود به جام‌جهانی 2018 به‌عنوان قهرمانی یورو2020 می‌رسد؛ کشوری که بیش از هر زمان دیگری نیازمند این موفقیت بزرگ بود.
البته انگلیسی‌ها با نیم‌قرن ناکامی و شکست‌های پیاپی بیش از هر زمان دیگری به کسب این افتخار نیاز داشتند. انگلستان خصوصا در تقابل با تخاصم و نفرت برخی از ملت‌ها و کشورهای جهان نیازمند اتفاق متفاوتی در این دوره بود، هرچند رفتار برخی تماشاگران انگلیسی بعد از مسابقه فینال باز هم احساس نفرت برخی فوتبال‌دوستان را نسبت‌به این تیم تقویت کرد.
باید پذیرفت که نفرت، بخش زیادی از ملت‌های جهان نسبت‌به انگلستان ریشه ورزشی ندارد و ناشی از سیاست‌های دولتمردان بریتانیا در سال‌های گذشته و همچنین رویکرد استعماری انگلستان نسبت‌به سایر ملت‌های جهان بوده است. حتی احساس برتری‌طلبی و نگاه از بالا به پایین در ماجراهای اخیر جدایی از اتحادیه اروپا نیز در این معادلات بی‌تاثیر نیست. مردم آرژانتین نمی‌توانند ماجراهای جزایر فالکلند را فراموش کنند، ایرلندی‌ها و اسکاتلندی‌ها تلاش برای رسیدن به استقلال و مبارزه با استعمار و سلطه‌جویی انگلیسی‌ها را فراموش نمی‌کنند و این احساس مشترک همچنان در بسیاری از کشورهای جهان وجود دارد. بر همین اساس باید بپذیریم تیم‌ملی انگلستان با وجود شایستگی‌ها و توانمندی‌هایش برای بخش زیادی از مردم جهان محبوب نیست و آن‌ها نمی‌توانند بریتانیای استعمارگر را فراموش کنند.
خود من به فوتبال انگلستان علاقه‌مند هستم اما طبیعی است که نمی‌شود انتظار داشت مردم جهان در علاقه‌مند بودن یا نبودن نسبت‌به یک تیم و یک کشور علایق و سلایق سیاسی و اجتماعی خودشان را نادیده بگیرند. تیم ملی انگلستان که در این دوره تیم قدرتمند و شایسته‌ای بود به‌عنوان نماینده بریتانیا شناخته می‌شود و صاحب همان تاریخچه شناخته‌شده در جهان است.
فوتبال انگلستان البته بیش از هر چیز به‌دلیل شاخصه‌های اقتصادی لیگ این کشور و استفاده از بازیکنان خارجی متعدد در سطح ملی با مشکلات جدی مواجه است. زمانی تیم آرسنال با هدایت آرسن ونگر بدون حضور یک بازیکن انگلیسی وارد زمین می‌شد و کارشناسان انگلیسی به این موضوع انتقاد می‌کردند. هرچند ونگر معتقد بود تجلی روح ملی یک کشور در باشگاه اتفاق نمی‌افتد، بلکه باید در تیم‌ملی تحقق می‌یابد و حالا این تیم ملی انگلستان است که همچنان در دستیابی به‌عنوان قهرمانی ناکام مانده، در رقابت‌های لیگ این کشور بسیاری از بازیکنان انگلیسی نیمکت‌نشین هستند و برخلاف کشورهایی همچون فرانسه، بلژیک و حتی آلمان شاهد استفاده از بازیکنان دورگه یا حتی تغییر ملیت برخی بازیکنان خارجی نیستیم. طبیعتا تعصبات نژادی نیز در ناکامی فوتبال ملی انگلستان بی‌تاثیر نیست. باید پذیرفت که انگلستان و به‌ویژه کادر فنی این تیم برای رسیدن به موفقیت در جام جهانی هم با شرایط موجود کار سختی در پیش خواهد داشت. هرچند لیگ انگلستان همچنان جذاب‌ترین مسابقات فوتبال باشگاهی در جهان است و با استفاده از ستاره‌ها و بازیکنان باکیفیت فوتبال جهان به اهداف اقتصادی خودش دست می‌یابد.

captcha
شماره‌های پیشین