sobhe-no.ir
1208
چهارشنبه، ۱۶ تیر ۱۴۰۰
3
یادداشت

جاده یکطرفه غربی‌ها در مذاکرات وین

دکتر حنیف غفاری

آیا دولت بایدن حاضر به لغو تحریم‌های یکجانبه علیه ایران خواهد شد

پیشرفت مذاکرات وین؟

راه مقابله با رقبای پنهان جریان انقلاب چیست؟

احیای مدیریت انقلابی

جریان انقلابی اگرچه نهادهای قدرت را با جلب «اعتماد مردم» و پشت پای آن‌ها به جریان رقیب، به دست گرفته است اما این به معنای پایان امور و اصلاح زودهنگام «روندها» و «ساختارها» در راستای «منافع مردم» نیست و کارشکنی‌ها و سهم‌خواهی‌های فراجریانی در آینده‌ای نزدیک تلاش خواهد کرد عرصه را بر مردم تنگ کرده و منافع الیگارشیک را بر منافع ملت، رجحان دهد.

صبح نو

راه مقابله با رقبای پنهان جریان انقلاب چیست؟

احیای مدیریت انقلابی

جریان انقلابی اگرچه نهادهای قدرت را با جلب «اعتماد مردم» و پشت پای آن‌ها به جریان رقیب، به دست گرفته است اما این به معنای پایان امور و اصلاح زودهنگام «روندها» و «ساختارها» در راستای «منافع مردم» نیست و کارشکنی‌ها و سهم‌خواهی‌های فراجریانی در آینده‌ای نزدیک تلاش خواهد کرد عرصه را بر مردم تنگ کرده و منافع الیگارشیک را بر منافع ملت، رجحان دهد.

در سال‌های گذشته نیز مدیران «ناکارآمد»، با پیگیری روند ذکرشده، آسیب‌هایی جدی را بر کشور وارد کرده و از هیچ تلاش برای بر صدر نشستن منافع چهاردرصدی‌ها و تضییع حقوق آحاد مردم، فروگذار نکرده‌اند. منافعی که سفره مردم را حالا نه تنها کوچک کرده، بلکه جای آن روزنامه باطله‌ای را قرار داده و معیشت ملت را به بازی گرفته است.
با ذکر آنچه رفت، جریان انقلابی اگرچه جریان رقیب را به گوشه رینگ برده است و مردم بیش‌از‌پیش از آن ناامید شده‌اند اما نباید این را به معنای «پایان بحران» و هموار شدن مسیر برای خدمت به مردم و تحقق شعارهای انقلاب و رسیدگی به «کوخ‌نشینان» قلمداد کند، چراکه «کاخ‌نشینان» امروز حدومرزی برای تحقق منافع خود نمی‌شناسند و توسعه و منافع کشور و مردم را توأمان با معیارهای منافع خود و نزدیکان‌شان، ارزیابی می‌کنند.
 
مدیران سودجو؛ رقیب اصلی 
جریان انقلابی
مدیرانی که در اتحاد با «سودجویان بیرون دولت» در سال‌های گذشته مانع اصلی مردمی شدن اقتصاد و انتفاع مردم از دارایی‌ها و منابع کشور، به شمار می‌روند، نه به‌راحتی قابلیت تفکیک دارند و نه در دولت آینده، دست از کارشکنی‌های خود برخواهند داشت. جریان مدیران کارشکن را می‌توان آلترناتیو جریان‌های سنتی و رقیب در ساختار سیاسی کشور دانست که به هیچ مرام و مشرب فکری و عقیده‌ای به‌جز انتفاع «گروهی» و «شخصی» از منابع کشور، تعلق خاطر ندارند و در کلام دچار دگردیسی و هواخواهی از جریان پیروز می‌شوند و «ادامه مدیریت» را بر هر عاملی ترجیح می‌دهند.
جریان اصلی رقیب جریان انقلابی را نباید فقط در بیرون از «ساختارهای کشور» جست‌وجو کرد و آن‌ها بازوانی در داخل و مانع اصلی اصلاحات اساسی در ساختار «اقتصادی» و «مدیریتی» کشور هستند. این مدیران تنه تنومند نهادهای کشور را از داخل خورده و آن‌ها را به سمت اضمحلال می‌کشانند؛ موضوعی که حالا در دوران پختگی انقلاب اسلامی باید با جدیت و قاطع با آن برخورد کرده و دست‌شان را از قدرت کوتاه کرد.
این اندک مدیران را با جدیت می‌توان «رقیب پنهان» دولت آینده و دیگر نهادهای کشور دانست که تحت هیچ شرایطی از منافع خود دست نکشیده و با «ساختارشکنی» و «مانع‌زایی» اهداف خود را به قیمت اوضاع نابسامان اقتصادی مردم، پی خواهند گرفت. این جریان اندک در دوره‌های مختلف به اشکال مختلف بازتولید شده‌اند و در صورت‌های متفاوتی ظهور و بروز یافته و در بدنه نهادهای کشور، فعالیت و مدیریت کرده‌اند. آن‌ها توسعه سیاسی و مدیریتی کشور را به گروگان گرفته و برخورد با آن‌ها سازوکار و ساختارهای جدیدی را طلب می‌کند.
 
مدیران انقلابی؛ 
آلترناتیو مدیران سودجو
حالا که جریان انقلابی کلیددار «پاستور»، «بهارستان»، «بهشت» است و مردم از وعده‌های پوشالی به تنگ آمده‌اند، برای ترمیم بدنه اجتماعی انقلاب اسلامی و شکست برنامه‌ریزی‌ها با هدف به حاشیه کشیدن آرمان‌های انقلاب، باید با ساماندهی بازوی جدیدی تحت عنوان مدیران انقلابی به پیکار با مانع‌تراشی‌ها برخیزد.
هرچند «تفرقه‌افکنی» و «حاشیه‌سازی» در روزهای گذشته گوی سبقت را از جریان انقلابی ربوده و با تمام قوا بدون پاسخگویی به ویرانه‌های شکل‌گرفته در سال‌های گذشته، از هیچ اقدامی فروگذار نکرده است و با پیگیری سیاستی انگلیسی به کمک جریان پنهان رقیب آمده است اما این دلیلی برای ایجاد سازوکارهای مقابله با این روند نیست و باید با تمام قوا به مقابله با این فرایند معیوب برخاست. با آنچه رفت الیگارشی مذکور رقیب اصلی جریان انقلابی در سال‌های پیشرو به حساب می‌آید که می‌تواند توأمان سرمایه اجتماعی آن‌ها و نظام را نشانه گرفته و از کورسوی امیدی که پدیدار شده است، ناامید کند.
 کشف و میدان دادن به «مدیران انقلابی» می‌تواند این جریان خطرناک را برای همیشه به حاشیه برده و توسعه اقتصادی و مدیریتی را به نفع کشور و مردم تحقق بخشد. نکته‌ای که اگر به منصه ظهور برسد، بخش مهمی از چالش‌های گذشته، حال و آینده را به لبه پرتگاه برده و شرایطی را فراهم خواهد آورد تا مردم نفسی تازه کرده و دغدغه‌های‌شان کاهش پیدا کند.

ایمانی: جریان قدرت‌طلب مانع 
اقتصاد مردمی است
در این زمینه با ناصر ایمانی، کارشناس مسائل سیاسی به گفت‌وگو نشستیم. وی در گفت‌وگو با «صبح‌نو»، اظهار داشت: واقعیت این است که جریان‌های قدرت‌طلب همواره تشکیل خواهند شد و در لایه‌های پنهان به‌خاطر اینکه دولتی را که می‌خواهد منافع مردم را تحقق بخشند زمین‌گیر کرده و نگذارد به اهداف خود برسد.
 وی افزود: دولت در اقتصاد و فرهنگ بخواهد کارهایی را انجام دهد، جریان قدرت‌طلب مانع خواهد شد و این جریان سودجو هم هستند؛ از طرف دیگر قدرت‌خواه هستند.
 این کارشناس مسائل سیاسی راه‌حل را این دانست که دولت توجه داشته باشد که این جریان‌ها شکل گرفته یا خواهند گرفت، افزود: در آینده نباید نسبت‌به این موضوع بی‌توجه بود. در این صورت هر روز قدرت‌شان بیشتر خواهد شد.  ایمانی تاکید کرد: دولت نباید مسیر شانتاژها و حاشیه‌سازی‌ها را نادیده بگیرد؛ زیرا مانع ایجاد اقدامات خواهد شد.
این کارشناس مسائل سیاسی تاکید کرد: دولت نباید اسیر فضاسازی‌ها شود و در مسیر درستی حرکت کند و واقعا تلاش کند اقتصاد را مرد می‌کند. مشکل اصلی اینجاست و ما نمی‌دانیم در میان جریان انقلابی چقدر تفکر مردمی کردن اقتصاد وجود دارد.
 وی افزود: هنوز جریان انقلابی نسبت‌به این موضوع مواضع قطعی و روشنی ندارد. بیشتر تفکر ایدئولوژیک انقلابی به‌سمت دولتی کردن اقتصاد است و این مخاطره‌ای جدی است.
 ایمانی در پایان تاکید کرد: اگر بر مبنای مبانی فکری این مساله را بپذیرد و اقتصاد را مردمی کند، دولت باید حجم کوچکی داشته باشد و بقیه اقتصاد را به بخش مردمی واگذار کند. در این صورت تحولی شگرف اتفاق خواهد افتاد. مبانی نظریه‌ای جریان انقلابی هنوز محل ابهام است.
 

captcha
شماره‌های پیشین