sobhe-no.ir
1207
سه شنبه، ۱۵ تیر ۱۴۰۰
5
نزاع عمل گرایان و رادیکال ها سرنوشت اصلاحات را به چه سمتی می برد؟ شکست در انتخابات ریاست جمهوری و شوراها، اصلاحات را به سوی انشعاب می‌برد؟

خزان چپ

پس از شکست معنادار جبهه اصلاحات در انتخابات ریاست‌جمهوری، زخم رویکردی اصلاح‌طلبان نسبت‌به امر سیاسی و کنش سیاسی، بار دیگر لب باز کرد و موجب دودستگی یا چنددستگی ایشان شد. اصلاح‌طلبان که مدتی است از لزوم بازسازی گفتمانی و تشکیلاتی خود سخن به میان می‌آورند، یک مانع بزرگ بر سر راه دارند و آن، شکاف میان طیف موسوم به عمل‌گرا و طیف موسوم به رادیکال یا ناب‌گرا است؛ به این صورت که عمل‌گرایان، زیر بار آرمانگرایی و رادیکالیسم نمی‌روند و در مقابل، رادیکال‌ها التفاتی به مواضع مصلحت اندیشان ندارند. این اختلاف به کجا خواهد انجامید؟ وقتی جبهه دوم خرداد برای انتخابات ریاست‌جمهوری سال‌76 شکل گرفت، به‌سان لحاف چهل‌تکه‌ای می‌مانست که از هر گوشه‌اش یک ایده برای سیاست‌ورزی بیرون می‌آمد. یک سر این جبهه چپ‌های سنتی بودند که هنوز دل در گرو آرمان بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی داشتند، سر دیگر چپ‌های سابقا سنتی و حالا مدرنی بودند که ایده مرکزی‌شان دموکراسی‌خواهی نوع غربی بود و سرآخر ضلع دیگر جبهه مزبور، راست‌های مدرن یا همان اعوان و انصار اکبر هاشمی‌رفسنجانی بودند که مساله اقتصاد و فن‌سالاری را اولا می‌دانستند و توسعه اقتصادی را مقدم بر توسعه سیاسی و دموکراسی‌خواهی.

حسین نقاشی در گفت‌و گو با «صبح‌نو»:

اصلاح‌طلبان اصیل باید حساب خود را از کارگزارانی‌ها جدا کنند

فرید مدرسی در گفت‌و گو با «صبح‌نو»:

جریان اصلاحات راهی جز انشعاب ندارد

صبح نو

حسین نقاشی در گفت‌و گو با «صبح‌نو»:

اصلاح‌طلبان اصیل باید حساب خود را از کارگزارانی‌ها جدا کنند

حسین نقاشی، عضو شورای مرکزی حزب اتحادملت در گفت‌وگو با خبرنگار «صبح‌نو»، در پاسخ به این سوال که آینده مجادله میان عمل‌گرایان و ناب‌گرایان اصلاح‌طلب چگونه پیش خواهد رفت و درنهایت کدام‌یک بر دیگری برتری خواهد یافت؟ تصریح کرد: پیش از پاسخ به این سوال، باید تاکید کنم که در طول چند دهه گذشته بحث نظارت استصوابی تاثیر بسزایی بر رقابت‌های انتخاباتی گذاشته است. بر همین اساس، در چند انتخابات اخیر به دو دلیل، برای پایگاه رأی اصلاح‌طلبان تردید به وجود آمد؛ یکی تردید در کارکرد نهادها و دیگری تردید در کارکرد راهبردهایی که تا امروز اصلاح‌طلبان در پیش گرفته‌اند. 
نقاشی افزود: ذیل تردید در کارکرد نهادها، نظارت استصوابی قرار دارد که با وضعیت دروکردن کاندیداهای شاخص اصلاح‌طلب، این سوال مهم در میان اصلاح‌طلبان را ایجاد کرده که اصلا چرا باید در انتخابات شرکت کرد. وی اضافه کرد: در مجلس دهم با اینکه عمده لیست امید ناشناخته بودند و در لیست خبرگان رهبری هم با اینکه افرادی با سابقه مخالفت با اصلاح‌طلبی هم حضور داشتند اما چون بزرگان اصلاحات درخواست کردند، بدنه با این امید که در مقابل، افراد تندرو رأی نیاورند، پای صندوق آمد و رأی داد. بااین‌حال دیدیم که خروجی مجلس دهم برای نخبگان و بدنه اصلاحات چندان راضی‌کننده نبود و همین امر، تردید در کارکرد نهادها را به وجود آورد.
نقاشی با اشاره به تردید اصلاح‌طلبان درباره کارکرد راهبردهای جریان اصلاحات نیز گفت: در انتخابات مجلس دهم و خبرگان رهبری، این راهبرد ترویج می‌شد که برای عدم رأی‌آوری تندروها باید در انتخابات شرکت کرد. براساس همین رویکرد هم اصلاح‌طلبان به علت شرایط سیاسی و نداشتن کاندیدای اصلاح‌طلب، از فردی مانند آقای روحانی حمایت کردند. اما با توجه به روندهای رخ‌داده، راهبردهای قبلی اصلاح‌طلبان هم مورد سوال قرار گرفت که تا چه زمانی باید رأی سلبی و اعتراضی داد؟ 
وی با بیان اینکه بخشی از اصلاح‌طلبان در یک دهه گذشته نگاه مناسکی و فریضه‌ای نسبت‌به انتخابات داشتند، گفت: این بخش با وجود نگاه مناسکی به انتخابات، به این دو تردید یعنی تردید در کارکرد نهادها و تردید در کارکرد راهبرهای اصلاح‌طلبان، پاسخ قانع‌کننده‌ای به پایگاه رأی خود نداده است و با وجود همه حمایت‌هایی که از آقای همتی کردند، ایشان بعد از آقای رئیسی، آرای باطله، آقای رضایی، نفر چهارم شد. عضو شورای مرکزی حزب اتحادملت با بیان اینکه چهارم شدن آقای همتی نشان داد که ما تحلیل درستی از انتخابات داشتیم و درواقع این ما هستیم که عمل‌گراییم، تاکید کرد: فرد عمل‌گرا سیاستمداری است که درعین‌حال که ایده‌ها و برنامه‌های خودش را با مردم در میان می‌گذارد، از آنان بازخورد هم می‌گیرد. ما معتقد هستیم سیاستمدار مردمی کسی است که بازخورد عملکرد و رفتارش را از مردم بگیرد. دوستانی که به هر قیمت در انتخابات شرکت می‌کنند، نه‌تنها عمل‌گرا نیستند، بلکه برج عاج‌نشین و با تفکرات توهمی هستند.
نقاشی دراین‌باره اضافه کرد: هرچند من در نیت بعضی از این دوستان تردید ندارم، چراکه ایشان می‌گفتند هدف ما از شرکت در انتخابات این است که نهاد انتخابات محفوظ باقی بماند اما درمجموع من موافق نیستم که آن‌ها عمل‌گرایند بلکه این ما هستیم که عمل‌گراییم. ما با مردم گفت‌وگوی متقابل داشتیم و بازخوردها را گرفتیم و دیدیم که پایگاه رأی‌مان توانایی ندارد و در انتخابات شرکت نمی‌کند؛ این در نوع خود، عمل‌گرایی است اما آن‌ها ذهنیت ایده‌آلیستی داشتند.
وی در پاسخ به این سوال که آیا اصلاح‌طلبان به سمت انشعاب پیش خواهند رفت؟ گفت: برای پاسخ به این سوال باید تصریح کنم که جامعه و طبقه متوسط در یک دهه گذشته، روزبه‌روز ضعیف‌تر شد و به طبقه محروم ریزش کرد. بنابراین، مساله برابری/تبعیض الان جزء محوری‌ترین دغدغه‌های عمومی جامعه است. جریان چپ دهه60، در میانه دهه70 با یک مفهومی به نام اصلاحات دموکراتیک میان خود و جریان راست تمایز ایجاد کرد که تبلور آن دوم خرداد سال76 شد. نقاشی دراین‌باره افزود: ضرورت‌دارترین عمل این است که اصلاح‌طلبان اصیل و دموکرات، حساب خود را از بخش کاسب که اصلاح‌طلبی برای‌شان نام و نان است و بیشتر محافظه‌کار و بوروکرات هستند و اصلاح‌طلبی را در حفظ جایگاه‌های وزارتی و مدیریتی می‌بینند، جدا و متمایز کنند. 
نقاشی افزود: همچنین این جریان دموکراسی‌خواه که در ضمن برابری‌خواهی هم هست، باید خودش را از نئولیبرال‌های محافظه‌کار مانند کارگزاران متمایز کند چون سیاست‌گذاری کارگزارانی‌ها و جریان‌های نزدیک به آن در طول 30سال گذشته، درراستای تبعیض بیشتر اقتصادی و اجتماعی بوده است.

captcha
شماره‌های پیشین