sobhe-no.ir
1205
یکشنبه، ۱۳ تیر ۱۴۰۰
7
«صبح‌نو» ماجرای افشای قرارداد میلیونی روابط‌عمومی شهرداری با رسانه‌ها و فعالان مجازی را بررسی می‌کند

پول‌پاشی برای تخریب

اواخر هفته گذشته لیست قرارداد روابط‌عمومی شهرداری تهران با برخی رسانه‌ها برای انتشار خبر یا جلوگیری از آن در فضای مجازی انعکاس گسترده‌ای داشت. روابط‌عمومی مبلغی حدود 400میلیون تومان را صرف رسانه‌هایی کرده که علیه مدیریت دوره گذشته خبر منتشر کرده یا کارهای نکرده دوره فعلی را در ابعاد گسترده پخش کنند اما این خبر سبب واکنش‌های بسیار گسترده و منفی در فضای مجازی به‌ویژه توییتر شد. کاربران مختلف اعم از خبرنگار و غیره معتقد بودند این اقدام شهرداری ادعای شفاف بودن آن‌ها را به‌طور کامل رد کرده و مدیریت شهری برای دوختن دهان منتقدان یا بزرگ‌نمایی در کارهای خرد و در برخی مواقع اشتباه، از سنتی‌ترین شیوه مدیریت رسانه‌ای یعنی دادن باج یا پرداخت پول‌های هنگفت استفاده کرده است؛ شیوه‌ای که علاوه بر تخریب گسترده فعالیت‌ها و اقدامات ارزشمند گذشته مدیریت شهری سبب هدررفت منابع مالی شهر و شهروندان به نفع منافع عده‌ای محدود با عملکرد «هیچ» بوده است. نکته قابل‌تامل اینجاست که بلافاصله بعد از انتشار گسترده خبر و افتادن تشت رسوایی جریان سیاسی که سعی در نادیده گرفتن اقدامات سازنده گذشتگان با تدارک دیدن ارتش سایبری و رسانه‌ای داشت، اطلاعات این قرارداد که به‌صورت ترک تشریفات انجام شده بود، از سامانه شفافیت حذف شد.

صبح نو

«صبح‌نو» ماجرای افشای قرارداد میلیونی روابط‌عمومی شهرداری با رسانه‌ها و فعالان مجازی را بررسی می‌کند

پول‌پاشی برای تخریب

اواخر هفته گذشته لیست قرارداد روابط‌عمومی شهرداری تهران با برخی رسانه‌ها برای انتشار خبر یا جلوگیری از آن در فضای مجازی انعکاس گسترده‌ای داشت. روابط‌عمومی مبلغی حدود 400میلیون تومان را صرف رسانه‌هایی کرده که علیه مدیریت دوره گذشته خبر منتشر کرده یا کارهای نکرده دوره فعلی را در ابعاد گسترده پخش کنند اما این خبر سبب واکنش‌های بسیار گسترده و منفی در فضای مجازی به‌ویژه توییتر شد. کاربران مختلف اعم از خبرنگار و غیره معتقد بودند این اقدام شهرداری ادعای شفاف بودن آن‌ها را به‌طور کامل رد کرده و مدیریت شهری برای دوختن دهان منتقدان یا بزرگ‌نمایی در کارهای خرد و در برخی مواقع اشتباه، از سنتی‌ترین شیوه مدیریت رسانه‌ای یعنی دادن باج یا پرداخت پول‌های هنگفت استفاده کرده است؛ شیوه‌ای که علاوه بر تخریب گسترده فعالیت‌ها و اقدامات ارزشمند گذشته مدیریت شهری سبب هدررفت منابع مالی شهر و شهروندان به نفع منافع عده‌ای محدود با عملکرد «هیچ» بوده است. نکته قابل‌تامل اینجاست که بلافاصله بعد از انتشار گسترده خبر و افتادن تشت رسوایی جریان سیاسی که سعی در نادیده گرفتن اقدامات سازنده گذشتگان با تدارک دیدن ارتش سایبری و رسانه‌ای داشت، اطلاعات این قرارداد که به‌صورت ترک تشریفات انجام شده بود، از سامانه شفافیت حذف شد.

حذف اطلاعات از روی سایت شهرداری  این شائبه را تقویت کرد که اگر این قرارداد در چارچوب قانون و عرف حوزه‌های خبری بوده، چرا به‌ناگاه حذف و شهرداری تهران درمقابل منتقدان سکوت اختیار کرد. به اضافه اینکه اعضای شورای پنجم که برای هر موضوعی دست به توییت و مصاحبه می‌شوند، در این‌باره هیچ واکنشی نشان نداده و پاسخگوی هزینه‌‌کرد بودجه شهر برای تحقق برخی منافع حزبی و سیاسی نبودند. نکته عجیب‌تر آنکه مدیریت پنجم شهر تهران با ادعای شفافیت و پرهیز از اقدامات این‌چنینی بر سر کار آمد اما در عمل راه متفاوتی در پیش نگرفت.
ناصر امانی، منتخب شورای ششم شهر تهران در واکنش به این اتفاق و طرح این پرسش که آیا در دوره جدید طرح تحقیق و تفحص از روابط‌عمومی شهرداری و شورای شهر بابت هزینه‌کردهای نامتعارف صورت خواهد گرفت، یا نه به «صبح‌نو» می‌گوید: اولویت ما انتخاب شهردار و حل فوری برخی مشکلات بزرگ شهر و شهروندان تهران است اما اگر به این نتیجه برسیم که قراردادهایی در این دوره بسته شده که مبانی و اصول قانونی را رعایت نکرده، قطعا این کار را خواهیم کرد و از نهادهای نظارتی درخواست می‌کنیم که ورود جدی داشته باشند. او با تقبیح این موضوع که شورای پنجم به‌دلیل نداشتن کارنامه مدام به مسائل گذشته پرداختند، تاکید می‌کند: اما ما اولویت‌مان کار کردن برای مردم است و بنا نداریم عملکرد چهارسال فعلی را مانع کار کردن خودمان بدانیم. به اضافه اینکه تحقیق و تفحص جزوحقوق شوراست و اگر محرز شود که سرمایه شهرداری صرف اموری غیر از مردم شده، قطعا ورود پیدا خواهیم کرد اما تا محرز نشود، امکانات شهر را صرف روند طولانی‌مدت تحقیق و تفحص نمی‌کنیم. نکته‌ دیگری که درباب قراردادهای میلیونی شهرداری تهران با برخی رسانه‌ها باید به آن توجه کرد، اثر سوئی است که بر اعتماد جامعه نسبت‌به رسانه‌ها گذاشته و می‌گذارد. شهروندان از این باب که رسانه‌ها بابت هر خبر هزینه‌ای دریافت می‌کنند یا اهداف افراد یا جناح‌های خاصی را دنبال می‌کنند، دیگر به رسانه‌های داخلی اعتنا نکرده و مشتری رسانه‌های معاند می‌شوند.
فریدون صدیقی، استاد روزنامه‌نگاری هم درباره بی‌اعتمادی مردم به رسانه‌ها به «صبح‌نو» می‌گوید: معتقدم رسانه‌ها اعم از رادیو، تلویزیون، روزنامه و خبرگزاری‌ها و سایت‌ها اعتماد عمومی را از دست داده‌اند. این رسانه‌ها مخاطبان خود را فراری داده‌اند و آنچه برای رسانه‌ها باقی می‌ماند قابل اعتنا نیست و با حداقل‌ها به حیات خود ادامه می‌دهند اما نه حیاتی پویا چون رسانه مخاطب ندارد. وقتی مخاطبی نیست یعنی رسانه حیات ندارد. او ادامه می‌دهد: این رسانه‌ها به دلایلی صرف‌نظر از حمایت‌های دولتی که به بقای آن‌ها کمک می‌کند؛ اگر از طریق روش‌های ناروا و ناصواب به تامین‌ هزینه‌های‌شان اقدام کنند اساسا دیگر چیزی نمی‌ماند. ما هستیم اما دیده، شنیده و خوانده نمی‌شویم. صدیقی اضافه می‌کند: رسانه‌های ما خواننده، بیننده و شنونده ندارند و وقتی این اتفاق‌ها می‌افتد، اوضاع بدتر می‌شود. درحالی‌که ما بیش از 6میلیون دانشجو داریم که خوراک آن‌ها باید رسانه‌ها باشند اما نیست و به فضای بیرونی پرتاب شده‌اند. این موضوع باعث تصادف است و امیدوارم بشود، اعتمادسازی کرد. این روزنامه‌نگار پیشکسوت با بیان اینکه در همه جای دنیا رپرتاژآگهی وجود دارد و رسانه‌ها ممکن است برای تبلیغ فرد یا شرکتی هزینه دریافت کنند، تاکید می‌کند: اما موضوعی که اهمیت دارد این است که باید اعلام شود که بابت گزارشی پول گرفته شده و مخاطب قاعدتا تکلیفش را می‌داند. در همه جای دنیا این اتفاق می‌افتد اما اعلام می‌کنند. وقتی اعلام نمی‌کنند وارد دامگه فریب مخاطب می‌شوند و این مذموم است.

captcha
شماره‌های پیشین