sobhe-no.ir
1174
شنبه، ۰۱ خرداد ۱۴۰۰
8
گزارش «صبح‌نو» درباره افزایش خشونت‌های اجتماعی و خانگی در کشور را بخوانید

خشونت مسری است

علی جواهری / این روزها شاهد اتفاقات تلخی در جامعه هستیم که نشان‌دهنده افزایش خشونت‌های اجتماعی است. ماجرای دلخراش قتل فرزندان خانواده توسط پدر و مادر و همچنین خودسوزی‌ها، روایت ناگواری از یک رویداد اجتماعی را بیان می‌کند. طی سال‌های اخیر بارها هشدار داده شده است که ایرانی‌ها در زمره نگران‌ترین، خشمگین‌ترین و مضطرب‌ترین مردم جهان قرار گرفته‌اند. موسسه مطالعاتی «گالوپ» در آخرین گزارش خود در سال‌۲۰۱۷ (سال‌۱۳۹۶ شمسی) ایران را عصبانی‌‌ترین کشور جهان معرفی کرد و این کشور را در رتبه اول خشونت اجتماعی در دنیا قرار داد. طبق داده‌ آماری این موسسه، از میان ۱۴۲‌کشور مطالعه شده جهان در سال‌۲۰۱۷ به ترتیب ایران، عراق و سودان جنوبی عصبانی‌ترین مردم جهان را دارند. میزان مردم عصبانی این کشورها به ترتیب ۵۰‌درصد (ایران)، ۴۹‌درصد (عراق) و ۴۷‌درصد (سودان جنوبی) است. رییس وقت اورژانس اجتماعی هم طی مصاحبه‌ای در اسفندماه‌۱۳۹۷ اذعان کرد بیشترین آمار خشونت‌های خانگی در ایران به آزار کودک و همسر اختصاص دارد. بر‌اساس گزارش پزشکی قانونی در ایران در هر دقیقه یک نزاع صورت می‌گیرد و روزانه یک هزار و ۶۰۰‌پرونده نزاع منجر به جرح در این سازمان تشکیل می‌شود. براساس آمار پزشکی قانونی، تهران از نظر تعداد نزاع‌های خیابانی پیشتاز است. البته بسیاری از خشونت‌ها در اقصی نقاط کشور ثبت نمی‌شود. علاوه بر آن بخش مهمی از خشونت‌های خانگی نیز به شکایت و ثبت نمی‌انجامد. به این نوع خشونت‌ها، «خشونت پنهان» گفته می‌شود. زنانی که در محیط اجتماع با انواعی از مزاحمت‌ها و خشونت‌های جسمی،‌ جنسی و کلامی مواجه می‌شوند، بخشی دیگر از آمار خشونت را از آمار واقعی پنهان می‌کنند. همواره این سوال مطرح می‌شود که دلیل اصلی افزایش خشونت ها چیست؟ محدودیت‌های کرونایی چقدر در افزایش این خشونت‌ها تاثیرگذار بوده است؟ راه برون‌رفت از این وضعیت چیست؟ «صبح‌نو» برای پاسخ به این سوالات و بررسی جوانب مختلف خشونت در ایران با «ناصر رضایی» جامعه‌شناس و تحلیلگر مسائل اجتماعی گفت‌وگو کرده است.

گزارش «صبح‌نو» درباره وضعیت دورکاری و معیشت قشر کارگر و‌کارمندان شرکت‌های خصوصی را بخوانید

چراغ خاموش معیشت قشر کارگر

ادارات و مشاغل مهم و ضروري از امروز یکم خرداد‌ماه می‌توانند از ۷۰‌درصد ظرفيت كارمندان به صورت حضوری استفاده کنند. در سایر ادارات هم باید نیمی از کارمندان به صورت دورکاری کارهای خود را انجام دهند. اما این پروتکل‌ها برای برخی از کارفرمایان که جزء مشاغل مهم نیستند؛ معنا و مفهومی نداشته است. تقریبا مسأله دورکاری مشاغل از نخستین روزهای شیوع ویروس کرونا مطرح بوده است. مسأله‌ای که به گفته کارشناسان بهداشتی موجب کاهش میزان واگیری به این بیماری منحوس می‌شود. اما اجرای این مسأله برخی از شرکت‌های خصوصی با چالش‌های متعددی رو‌به‌رو کرد. به‌طوری كه برخی از این شرکت‌ها و بنگاه‌های اقتصادی به جای ایجاد زیرساخت برای دورکاری کارکنان اقدام به اجباری کردن حضور کارکنان‌شان و نقض پروتکل‌های بهداشتی کردند و بعضا به‌دلیل مسائل اقتصادی دست به تعدیل نیروی‌های‌شان زدند. حتی برخی از کارکنان و کارگران اصناف در دورانی که به‌دلیل بیماری کرونا در قرنطینه بودند اخراج شدند. این درحالی است هیچ حمایتی از سوی مسوولان دولت تدبیر و امید از این اقشار ضعیف جامعه دیده نمی‌شود. اکنون شرایط زندگی کارگران و کارکنان وخیم است. بررسی‌های «صبح‌نو» نشان می‌دهد بعضی از آنان ماه‌هاست که حقوق نگرفته‌اند و کارفرمایان برای فرار تعهد با آنان قرارداد نمی‌بندند و حتی پرداخت حق بیمه را برای کارکنان‌شان دریغ می‌کنند. برخی از کارفرمایان با کارکنان‌شان قرارداد یک ماه منعقد می‌کنند.

شماره‌های پیشین