sobhe-no.ir
1152
دوشنبه، ۳۰ فروردین ۱۴۰۰
3
همزمان با مذاکرات وین، رییس‌جمهوری به‌دنبال تکرار برنامه 100‌روزه خود در ماه‌های پایانی دولت است

وعده‌های 100 روز آخر

محبوبه نیاورانی / رییس‌جمهوری در ماه‌های پایانی دولت خود، بار دیگر از «وعده۱۰۰‌روزه» خود رونمایی کرد و گفت: «برای 100‌روز پایانی دولت نیز برنامه داریم. 100‌روز پایانی از اواخر این هفته شروع می‌شود.» وعده‌ای که بازهم «کلید» آن در خارج از کشور و در «مذاکرات وین» است! برنامه 100‌روزه برای مردم ناآشنا نیست.

قالیباف در نطق پیش از دستور:

هدف فرسایشی کردن مذاکرات دست نیافتن ایران به اقتصاد بدون تحریم است

صبح نو

همزمان با مذاکرات وین، رییس‌جمهوری به‌دنبال تکرار برنامه 100‌روزه خود در ماه‌های پایانی دولت است

وعده‌های 100 روز آخر

محبوبه نیاورانی / رییس‌جمهوری در ماه‌های پایانی دولت خود، بار دیگر از «وعده۱۰۰‌روزه» خود رونمایی کرد و گفت: «برای 100‌روز پایانی دولت نیز برنامه داریم. 100‌روز پایانی از اواخر این هفته شروع می‌شود.» وعده‌ای که بازهم «کلید» آن در خارج از کشور و در «مذاکرات وین» است! برنامه 100‌روزه برای مردم ناآشنا نیست.

 آنان پیش از این و در اول دولت روحانی نیز با این برنامه آن‌را تجربه کرده‌اند. آنجا‌که روحانی در ایام تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری دوره یازدهم در یک برنامه زنده تلویزیونی از برنامه 100‌روزه برای حل مشکلات رونمایی کرد و گفت: «راه‌حل‌های کوتاه‌مدت یک‌ماهه و 100روزه برای حل مشکلات و معضلات اقتصادی، اجتماعی و سیاست داخلی و خارجی در دولت تدبیر و امید، پیش‌بینی شده است که با این برنامه ما می‌توانیم در یک فرصت کوتاه شاهد تحول اقتصادی باشیم.»

سرانجام وعده اول
وعده‌ای که طیف وسیعی از مردم کشور را امیدوار و چشم انتظار گذاشت اما روحانی در صدویکمین روز دولت خود که قرار بود  گزارشی از عملکرد و دستاوردهای 100‌روز اول دولت خود به مردم ارائه کند، این گزارش تبدیل شد به محاکمه شبانه دولت دهم تا بیان اقدامات دولت!
رییس‌جمهوری در پاسخ به این سؤال مجری که چرا « این عدد‌100 را چرا انتخاب کردید؟ عدد خوش‌ یمنی بوده در زندگی شما یا اینکه نشان کثرت بوده؟ چرا‌100؟ می‌توانست‌200 یا 110 باشد یا اینکه داستان، انتخابات است و ایده‌های زودگذر؟» عدد‌100 را به مفهموم یک معیار و نمره بالا دانست و تاکید کرد که «مبنا این بود که یک برنامه کوتاه‌مدت سه ماهه مورد نظر دولت باشد.»  اما او بعد از سه ماه گفت که می‌خواهم بعد از 100‌روز گزارشی از مشکلات به رهبری و مجلس ارائه کنم. این اظهارات روحانی در حالی بود که مشکلات مردم واضح بود و مشخص و نیازی به جمع‌بندی نداشت. حل مشکلات اقتصادی، به‌ویژه رفع معضل بیکاری و به چرخش درآمدن چرخ اقتصاد کشور و زندگی مردم مانند چرخش سانتریفیوژها. مردم فقط به دولتی نیازمند بودند که به وعده‌هایش عمل کند و مشکل اساسی را کاهش دهد.

وعده 100‌روزه دوم
هرچند که او چهارسال بعد یعنی در ایام انتخابات ریاست جمهوری دوازدهم، وعده برنامه 100روزه تحول اقتصادی خود  را دروغ مطرح شده توسط رسانه‌ها و نشانه بی‌عقلی دانستند، اما مجددا وعده 100‌روزه خود را تکرار کرد و گفت : «مجموعا حدود ۱۰مسأله است که در صد روز اول در اولویت ماست و روی آن کار و بررسی و در پایان آن را اعلام می‌کنیم  و در ماه‌های اولیه نخستین قدم را در زمینه معیشت برخواهیم داشت.»
حال با گذشت هشت ‌سال از دولت آقای روحانی امروز بر همه مردم و سیاسیون مشخص شده است که او نه تنها برنامه 100‌روزه، بلکه برنامه چهارساله و حتی برنامه هشت ساله هم نداشته است. برنامه دولت در این هشت سال تنها در یک محور خلاصه می‌شود؛ « رفع تحریم‌ها با مذاکره با غرب». هرچند که توصیه رهبر انقلاب در ابتدای این دولت، کار و تلاش پرانگیزه و اندیشیده و جوانانه برای برطرف کردن مشکلات کشور و عدم غفلت از این خط مستقیم بود اما دولت اعتقاد داشت که تنها با مذاکره با کدخدا می‌تواند مشکلات داخلی را حل کند. از این رو تمام فرصت و ظرفیت کشور در این هشت سال صرف مذاکره با غرب شد. مذاکره‌ای که هنوز دولت چشم امید به آن دارد و حال مجددا برنامه 100‌روزه پایانی خود را براساس همین مذاکرات چیده است.
با نگاهی به تلاش‌های دولت برای مذاکره با غرب و همچنین نتیجه آن می‌توان این‌طور نتیجه‌گیری کرد که امروز نه تنها تحریم‌ها از روزی که آقای روحانی در سال‌92 دولت را در دست گرفت تا امروز کاسته نشده است، بلکه بر تعداد این تحریم‌ها افزوده نیز شده است. رییس‌جمهوری امروز باید پاسخ دهد که سرانجام وعده‌های افسانه‌ای چه بود که حال مجددا صحبت از برنامه 100‌روزه می‌کنید. دولت شما چه هنری به غیر از مذاکره و تکیه بر وعده‌های پوچ و ناپایدار غرب دارد که جوانان و مردم رنج دیده کشور بخواهند به آن دل ببندند و به آن امیدوار باشند.

وعده 100‌روز سوم
همزمانی وعده سه باره 100‌روزه با مذاکرات وین، آشکار می‌سازد که این وعده نیز به خیالی خام گره خورده و نه براساس ابتکار عمل و برنامه دولت برای رفع مشکلات بلکه براساس قول‌ها و وعده‌های دشمن شماره یک این کشور و مردم یعنی آمریکا داده شده است و تاریخ آن نیز با دبه‌های آمریکایی و زیر میز زدن مذاکرات که بارها از سوی آن شاهد بودیم، به پایان خواهد رسید.
اما دولت در آخرین ماه‌های پایانی نیز همچنان به راه فرعی می‌اندیشند و چشم به مذاکرات دارد. او گفته است دست‌مان را باز بگذارید تا این صد روز آخر هم مانند 100‌روز اول دولت، تحریم هارا بشکنیم! او گویا فراموش کرده که تحریم‌ها نه در 100‌روز اول بلکه دو سال بعد رفع شد که البته نرفته برگشت و دوران گلابی درخت برجام خیلی زود به دوران برگ‌ریزان و خزان تبدیل شد.
علاوه بر آن، تحریم‌هایی که علیه جمهوری اسلامی ایران اعمال شده است، تحریم‌های هسته‌ای، موشکی، منطقه‌ای و حقوق بشر که دولت آقای روحانی در توافق هسته‌ای «برجام» موفق شدند تنها تحریم‌های مربوط به مسائل هسته‌ای را لغو کنند. در نتیجه تنها 12.5‌درصد از تحریم‌ها علیه جمهوری اسلامی در برجام برداشته شده و 87.5‌درصد آن باقی مانده است.

تکرار خطای عجله
از سوی دیگر با این وعده آقای رییس‌جمهوری معلوم شد ه دولت عجله زیادی در مذاکرات وین دارد، مذاکراتی که انگیزه انتخاباتی آن بر کسی پوشیده نیست، اما یکی از خط قرمزهای این مذاکره و بازگشت آمریکا به برجام،
«راستی آزمایی» است و حال با این وعده رییس‌جمهوری این نگرانی وجود دارد که دولت به‌خاطر اهداف انتخاباتی تضمین‌های لازم و راستی‌آزمایی درستی از تعهد و عمل طرف مقابل گرفته نشود و خطای تعجیل در مذاکرات مجددا تکرار شود و دوباره دولت سرنوشت ملت و اقتصاد کشور را به وعده‌های پوچ و غیر قابل تحقق غرب گره بزند.

حربه نداشتن اختیار
از آن گذشته، رییس‌جمهوری در عمل به وعده جدید انتخاباتی‌اش خواهان عدم دخالت دیگران شده است، در اینجا بازخوانی صحبت‌های خانم معاون درباره وعده 100‌روزه اول آقای روحانی خالی از لطف نیست که لعیا جنیدی در پاسخ  به این پرسش که چرا در صورت نبود اختیارات لازم، آقای روحانی در زمان انتخابات وعده‌های بسیاری دادند، گفته بود: «شما انتخابات بدون وعده در دنیا دارید؟ آن وقت دیگر انتخابات نمی‌شود. مگر می‌شود بگویی من در انتخابات شرکت می‌کنم اما کار خاصی نمی‌توانم انجام دهم.طبیعی است هر رییس‌جمهوری آمده، می‌گوید که اگر مردم مرا واجد صلاحیت بدانند و در این مسند قرار بگیرم، خواست‌های مردم را پیگیری می‌کنم؛ اصلا هر رییس‌جمهوری باید همین را بگوید، شما هم اگر بخواهید رییس‌جمهوری شوید باید این را بگویید.»
این پذیرفتنی نیست که به وقت انتخابات و با هدف اخذ رأی از مردم، مسوولان هزاران وعده دهان پرکن بدهند اما به محض برخورد با دیوار مشکلات، در نفیر نداشتن اختیارات لازم بدمند، این حربه نه‌تنها راهگشا نخواهد بود بلکه آن‌ها این‌گونه وجاهت و مشروعیت خود نزد اقشار اجتماعی را نیز زائل می‌کنند. 

captcha
شماره‌های پیشین