sobhe-no.ir
1151
یکشنبه، ۲۹ فروردین ۱۴۰۰
14
گفت‌وگوی سرپرست گروه تئاتر عروسکی «آران» با «صبح‌نو»

اُنس با مخاطب به من نیرو می‌دهد

سمانه استاد / نمایش که تمام می‌شود، از سالن فردوسی که بیرون بیایید، حلقه‌ای از تماشاگران را در لابی سالن می‌بینید، درست کنار موزه عروسک‌ها. جمعیت را که کنار می زنید به خالق اُپراهای عروسکی می‌رسید که در حلقه مخاطبان قرار گرفته و صبور و با حوصله به سوال‌های تک تک‌شان جواب می‌دهد؛ سوال‌هایی از جنس روایت و قصه‌گویی تا سوال‌هایی از جمله نورپردازی و موسیقی. و این ویژگی بارزی است در شخصیت استاد «بهروز غریب‌پور».

خبر ویژه

سریال بایکوتی سوری در قاب شبکه افق

آخرین خبر

«نگهبان شب» متوقف شد

خبر روز

«روح» جایزه‌باران شد

صبح نو

گفت‌وگوی سرپرست گروه تئاتر عروسکی «آران» با «صبح‌نو»

اُنس با مخاطب به من نیرو می‌دهد

سمانه استاد / نمایش که تمام می‌شود، از سالن فردوسی که بیرون بیایید، حلقه‌ای از تماشاگران را در لابی سالن می‌بینید، درست کنار موزه عروسک‌ها. جمعیت را که کنار می زنید به خالق اُپراهای عروسکی می‌رسید که در حلقه مخاطبان قرار گرفته و صبور و با حوصله به سوال‌های تک تک‌شان جواب می‌دهد؛ سوال‌هایی از جنس روایت و قصه‌گویی تا سوال‌هایی از جمله نورپردازی و موسیقی. و این ویژگی بارزی است در شخصیت استاد «بهروز غریب‌پور».

 «بهروز غریب‌پور» که بی شک اُپرای عروسکی ایران به او دینی ادا نشدنی دارد سرپرست گروه تئاتر عروسکی «آران» است. این گروه تا به حال نمایش‌های عروسکی زیادی را روی صحنه آورده و مفهومی جدید از اُپرای عروسکی برای مخاطبِ ایرانی خلق کرده است. نمایش‌هایی که «بهروز غریب‌پور» می‌سازد تلفیقی است از نور، صدا، موسیقی و عروسک‌هایی که ناگهان جان گرفته و مخاطب را با خود به دنیای دیگر می‌برند. در این مجال به گفت‌وگو با «بهروز غریب‌پور» نشسته‌ایم و این هنرمند به «صبح‌نو» از فعالیت‌هایش در دوران کرونا و احترامی می‌گوید که همیشه برای مخاطب قائل است.  

یکی از ویژگی‌های بارز شما که همیشه برایم جذاب بوده و دوست دارم ابتدای این گفت‌وگو درباره‌اش صحبت کنم، احترامی است که به مخاطب می‌گذارید. من هر‌بار پس از اتمام اجراها، شما را می‌بینم که با صبر و حوصله در حلقه مخاطبان مشتاق قرار گرفته و به تک‌تک سوالات‌شان پاسخ می‌دهید. چرا اینقدر ارتباط با مخاطب برای شما اهمیت دارد؟
تا جایی که یادم می‌آید بعضی اوقات که به اجبار به‌دلیل مسائل کاری بعد از اجرا مجبور بودم زودتر از مخاطب سالن را ترک کنم، در غیر این صورت همیشه در کنار مخاطبان باقی می‌ماندم. چه زمانی که مدیر مرکز تئاتر عروسکی بودم، یا پس از اجرای بینوایان در تالار آوینی یا فرهنگسرای بهمن، یا اجراهای تالار فردوسی و تئاتر شهر. من مخاطبم را دوست دارم و دلم می‌خواهد از زبان آن‌ها بشنوم که چه تاثیری بر ذهن‌شان گذاشته‌ام. مقصودم فقط تعریف و تمجید از اجرا نیست، چه بسا که مخاطبی اعتراض یا نقدی نیز داشته و پس از اجرا به من منتقل کرده است. عاشق مخاطبانم هستم و دوست دارم به حرف آن‌ها گوش بدهم. بسیاری از آن‌ها مرا از بچگی به یاد دارند و بیان می‌کنند که در آن زمان به همراه پدر یا مادر آمده بودند تا نمایشی مانند «بابا بزرگ و ترب» را ببینند و دوست داشتند پس از اجرا با من صحبت کنند، هنوز هم دوست دارند پس از اجرا با من حرف بزنند. این انس با مخاطب به من نیرو می‌دهد. 

شما یکی از هنرمندان فعال نه تنها در دوران پیش از کرونا که در همین دوران نیز هستید. باتوجه به تاثیری که کرونا در زندگی و هنر داشته است، کمی از فعالیت‌های خود در این دوران برای‌مان بگویید. 
طبیعی است؛ کرونا سرعت عمل گروهی را بسیار کم کرده اما به شخصه احساس نکردم به‌دلیل این شرایط باید در انزوا بمانم و کاری نکنم. اتفاقا در همین شرایط موسیقی اُپرای «همای همایون»را بر‌اساس زندگی و اندیشه خواجوی‌کرمانی تا مرحله پایانی رسانده‌ایم و به امید خدا به‌زودی به پایان خواهد رسید. این موسیقی به آهنگساری آقای عبدی انجام شده است که پیش از این نیز اُپراهای «عاشورا»، «مولوی» و «حافظ» را با ایشان کار کردیم و سالار عقیلی در این موسیقی نقش اول یعنی نقش همای را خوانده است. در این روزها از یک طرف مشغول کامل کردن این اُپرا هستیم و از طرف دیگر طراحان کار، آقای پاکدست و خانم اقبالی، خانم منا کیانی‌فر، آقای قاسم رحمتی و حجت هاشمی نیز هر‌کدام به صورت جداگانه در کارگاه‌های شخصی خود در حال پیش بردن پروژه هستند. آقای پاکدست و همسرشان خانم اقبالی روی عروسک‌ها کار می‌کنند، خانم کیانی‌فر در حال کار کردن روی لباس‌ها هستند و آقایان قاسمی و هاشمی نیز در حال انجام طراحی‌های صحنه می‌باشند. بنابراین می‌توان گفت شاید گروه ما انسجام زیر یک سقف را ندارد اما کار گروهی‌مان را به این شیوه ادامه داشته و در حال فعالیت هستیم. 

شما در این دوران کرونا جشنواره «هنر زنده است» را نیز برگزار کردید. کمی از این جشنواره، اهداف و ویژگی‌های آن برای مخاطبان بگویید. 
جشنواره «هنر زنده است» با اهدافی کاملا روشن پا به عرصه وجود گذاشت. از اسفند‌ماه سال‌98 این حرکت خیلی کُند و بعد به تدریج با سرعت بیشتری شکل گرفت. این جشنواره در شرایطی آغاز به‌کار کرد که بسیاری از هنرمندان دچار یاس و دلمردگی شده بودند زیرا فضایی برای عرضه کارشان وجود نداشت. در این جشنواره که به همت تعداد بسیاری از هنرمندان شاخص به‌عنوان اعضای شورای سیاست‌گذاری، اعضای هیات داوران و اعضای اجرایی جشنواره برگزار شد، 2800اثر ثبت گردید. تعداد زیادی از این آثار در رقابتی تنگاتنگ قرار داشتند در نهایت در روز 21‌اسفندماه‌99 برندگان معرفی شدند. 

در جوایز جشنواره نیم‌نگاهی هم به مشکلات اقتصادی هنرمندان داشتید؛ درست است؟
یکی از اهداف ما در این جشنواره جبران اندکی از شرایط اقتصادی فعلی بود و به همین دلیل نزدیک به یک میلیارد تومان جایزه به برندگان تعلق گرفت. البته این اتفاق با حمایت شهردار و شهرداری محترم تهران و سایر موسساتی رقم خورد که در جشنواره معرفی شدند و گام بلندی بود که هم بتوانیم یک حرکت اقتصادی به نفع جوانان داشته باشیم و هم یک حرکت هنری-فرهنگیِ جامع. جشنواره «هنر زنده است» چهار بخش فیلم، موسیقی، تئاتر و دیجیتال آرت را در بر می‌گرفت که هر‌کدام از این بخش‌ها دارای تقسیم‌بندی و گونه‌های مختلف بودند. به‌عنوان مثال فیلم در سه بخش کوتاه، بلند و مستند ارائه شد یا در تئاتر یازده ژانر از جمله آثار و مکاتبی که به دست فراموشی سپرده شده بودند ارائه گشت، که می‌توان در این میان به مکتب کمدی اصفهان، نقالی زنان، نقالی مردان، پانتومیم و پرفرمنس اشاره کرد. در موسیقی، کارهای گروهی مانند دوئت یا تریو مورد بررسی قرار گرفت و در دیجیتال آرت انواع استفاده از نرم افزارهای جدید، عکس‌های موبایلی و فیلم‌های موبایلی ارزیابی شد.

تعدد عناوین کارتان را سخت نمی‌کرد؟
 این تعدد عنوانی البته زمان بیشتری را برای ارزیابی نیاز داشت و خوشبختانه این ارزیابی به خوبی انجام شد. امیدوارم که دوره‌های بعدی جشنواره نیز وجود داشته باشد. در این راستا وزارت ارشاد از شخص وزیر گرفته تا معاونان بسیار به ما کمک کردند، اما به هر حال حتما جشنواره کاستی‌هایی داشته است از جمله اینکه ما موفق نشدیم در موعد مقرر آثار تئاتری و موسیقی را در پلتفرم تیوال بگذاریم و این کار با تأخیر انجام شد. امیدوارم این تجربه برای ما و نهادهای دولتی که حامی ما از منظر برگزاری جشنواره هستند، شرایطی را به‌وجود آورد که سرعت عملی بیشتر در ارائه آثار اتفاق بیافتد و این امر دور از انتظار نیست و به امید خدا انجام خواهد شد. 

در این چهارده ماهی که کرونا به زندگی و هنر ورود کرده است جای خالی اپراهای عروسکی شما در تالار فردوسی به شدت حس می‌شود، اما فیلم تئاترهای این اجراها به نوعی توانسته است این جای خالی را کمتر کند و مخاطب از طریق آن‌ها نیز می‌تواند به تماشای غیر زنده این اپراها بپردازد. 
بله. خوشبختانه این پیش‌بینی از پانزده تا بیست سال پیش وجود داشت. اخیرا «اپرای عشق» و «اُپرای حافظ» با صدای علیرضا قربانی نیز به لیست آثار ما اضافه شده‌اند. «ایکارو» و «کلبه عمو تام» نیز به‌عنوان آثار تئاتری من به این لیست اضافه شده است. گروه تئاتر عروسکی آران و آیرین ده‌ها اثر را به این صورت به مخاطبان عرضه کرده و نشر «نی داوود» نیز این آثار را در دسترسی مخاطبان قرار داده است. این حرکت در زمان خودش مورد توجه آنچنانی نبود اما شرایط کرونا باعث شد که مخاطبان چه در فضای اینترنتی و چه در فضای فیزیکی به این سمت گرایش پیدا کنند. خوشبختانه استقبال خوبی از این آثار شده است و امیدوارم این استقبال ادامه پیدا کند.

captcha
شماره‌های پیشین