sobhe-no.ir
1059
چهارشنبه، ۲۸ آبان ۱۳۹۹
8
گزارش میدانی از وضعیت ترمینال شرق جدید و روند پیشرفت این پروژه که کاملا متوقف شده است

هدر رفت سرمایه در شرق پایتخت

زهرا اردشیری / هنوز خیلی از اهالی شرق تهران هم از ساخت مجموعه ترمینال شرق جدید اطلاعی ندارند. حتی راننده‌ای که ما را به اینجا را رساند نمی‌دانست جز ترمینالی که در نزدیکی سه راه تهرانپارس قرار دارد و به ترمینال شرق معروف است، ترمینال دیگری هم ساخته شده است. در حالی که برای ساخت ترمینال جدید شرق تهران هزینه‌های کلانی صرف شده و مدتی هم تبلیغات زیادی برای آن انجام می‌شد. ترمینال شرق جدید در اراضی مجاور جاده دماوند پس از سه راه آزمایش در کنار بیمارستان سرخه حصار قرار گرفته است و سال‌هاست مسوولان قول برای افتتاح آن می‌دهند اما خبری از تکمیل این پروژه نیست. این در حالی است که در دوره قبلی مدیریت شهری این پروژه پیشرفت زیادی کرده بود و حتی زمزمه‌های افتتاح قریب‌الوقوع آن نیز شنیده می‌شد. این در حالی است که در دوره مدیریت فعلی شهر تهران این ترمینال همچنان متروکه باقیمانده و گویا اراده‌ای هم برای راه‌اندازی و رفع مشکلات احتمالی آن وجود ندارد. البته راه‌اندازی این ترمینال ضمن کاهش بار ترافیکی در اطراف محل ترمینال قدیمی شرق تهران موجب کاهش چشمگیر آلودگی هوا از بابت تردد اتوبوس‌های بین شهری خواهد شد.

«صبح‌نو» از جدیدترین علل کاهش فرزندآوری در کشور گزارش می‌دهد

والدین مشغول کارند

برای زوج‌های امروزی داشتن فرزند وقت‌گیر است، آن‌ها باید کار کنند و پول دربیاورند؛ ارزش‌ها تحت تاثیر جریان‌های اقتصادی قرار گرفته است. همین موضوع باعث شده هرم سنی جمعیت ایران از جوانی به سمت سالخوردگی حرکت کند. مطالعات اخیر مرکز پژوهش‌های مجلس نگرانی از آینده شغلی فرزند و وضعیت نابسامان اقتصادی را مهم‌ترین عامل عدم تمایل زوجین به فرزندآوری عنوان کرده است.

سنجش سلامت جسمانی ۹۹ درصد نوآموزان

صبح نو

«صبح‌نو» از جدیدترین علل کاهش فرزندآوری در کشور گزارش می‌دهد

والدین مشغول کارند

برای زوج‌های امروزی داشتن فرزند وقت‌گیر است، آن‌ها باید کار کنند و پول دربیاورند؛ ارزش‌ها تحت تاثیر جریان‌های اقتصادی قرار گرفته است. همین موضوع باعث شده هرم سنی جمعیت ایران از جوانی به سمت سالخوردگی حرکت کند. مطالعات اخیر مرکز پژوهش‌های مجلس نگرانی از آینده شغلی فرزند و وضعیت نابسامان اقتصادی را مهم‌ترین عامل عدم تمایل زوجین به فرزندآوری عنوان کرده است.

یکی از شاخص‌های اصلی جمعیت، نرخ فرزندآوری کل است، یعنی برای اینکه مشخص شود وضعیت کیفی و کمی جمعیت یک کشور چطور است، نرخ فرزندآوری کل سنجش بسیار تعیین‌کننده‌ای محسوب می‌شود. نرخ فرزندآوری کل، از تقسیم تعداد فرزندان به دنیا آمده در یک سال مشخص به همه زنان از سن‌۱۵ تا ۴۹‌سال کشور در آن سال به دست می‌آید.
چندسالی است که نرخ فرزندآوری در جهان به یکی از معضل‌های اجتماعی تبدیل شده است. در ایران ما هم این موضوع نزدیک به دو دهه است که وضعیت نگران‌کننده‌ای به خود گرفته است. اگر ایران بخواهد همین جمعیت را حفظ کند باید به‌طور میانگین در هر خانواده‌ای ۲/۱‌فرزند به دنیا بیاید. هم‌اکنون در ایران این عدد به سمت‌۱ نزدیک شده است یعنی حد ثبات را رد کرده‌ایم و در آستانه خطر بزرگی هستیم.
در دهه‌های اخیر  صنعتی شدن کشورها، افزایش هزینه‌های تحصیل، رواج قرص‌های ضدبارداری، انقلاب فمینیسم احتمال بارداری را در غرب کاهش داد. در کشور ما هم با چند دهه فاصله از غرب چندسالی است که به دلایلی مشابه میل به فرزندآوری کاهش پیدا کرده است. در روزهای گذشته گزارشی از مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی منتشر شد که در آن نگرانی از آینده شغلی فرزند، وضعیت اقتصادی نامناسب با تولد فرزند جدید، درآمد ناکافی و نداشتن مسکن مناسب را مهم‌ترین عوامل عدم فرزندآوری زوجین می‌دانند.
یکی از دلایل جدی افزایش این نوع شیوه زندگی، افزایش نرخ شهرنشینی در دهه‌های اخیر است.  شهرنشینی برای افراد گرفتاری‌ها و اشتغالاتی فراهم کرده که امکان داشتن فرزندان بیشتر را از افراد می‌گیرد. هر فرزند، علاوه بر هزینه، گرفتاری نیز دارد، یعنی والدین برای نگهداری از فرزندان به سختی می‌افتند. هر فرزند نیازهایی مانند مدرسه ، پزشک، لباس ، تفریح  و ... خواهد داشت. در روستاها و شهرهای کوچک پیش از این اوقات فراغت فرزندان در کوچه و خیابان و طبیعت بود، اما اکنون باید کلاس‌های ورزشی و هنری برای فرزندان مهیا کرد که  به وقت و هزینه زیادی احتیاج دارد. به این ترتیب نگهداری فرزند در شهرها، نیازمند هزینه و زمان بیشتر است و بنابراین والدین فرزند کمتری می‌آورند. همچنین تندروی‌های خانواده‌ها در دهه‌‌۶۰ در زمینه زاد و ولد، واکنش‌های متعددی را به همراه داشت به‌طوری که به‌دلیل شرایط آن دهه ، فرزندان با سختی‌های زیادی از نظر فرهنگی، اجتماعی و .... روبرو بودند و به نظر می‌رسد به همین دلیل  آن‌ها پس از تشکیل خانواده سعی دارند
 یا بچه‌دار نشوند یا به تک فرزندی اکتفا کنند چرا که از نظر روانی در خانواده‌های پرجمعیت به‌دلیل اینکه به اندازه کافی رفاه نداشتند و نمی‌خواهند آن سختی‌ها به‌گونه‌ای دیگر برای فرزندان‌شان تکرار شود.
حل این مسائل تا حد زیادی به ساختارهای پشتیبان در موضوع جمعیت مربوط است؛ این ساختارها برای اثرگذاری باید ماهیتی حقوقی و قضایی داشته باشند؛ بیمه‌ها، مشوق‌های فرزندآوری و... از این دسته هستند؛ قوه‌مجریه و مقننه باید قوانینی را تدوین کنند که پشتیبان فرزندآوری باشد. به‌هرحال آنچه مسلم است این که جامعه ایران در حال حرکت از سنت به مدرنیته است که یکی از ویژگی‌های آن کوچک شدن ابعاد خانوار است. افراد در دوران جدید زندگی خود صرفا فرزند‌آوری را به‌عنوان یک رسالت اصلی در نظر نمی‌گیرند بلکه به گذران اوقات فراغت، تفریح، شغل و... فرزند نیز اهمیت می‌دهند که در نهایت باعث می‌شود تعداد فرزندان در این خانواده‌ها کاهش یابد و نداشتن فرزند ارزش تلقی شود.

هزینه‌های فرزندآوری فرعی نیست
در کشور ما  بسیاری از موضوعات مانند فرزندآوری و هزینه‌های آن شخصی تلقی می‌شود در حالی که چنین نیست، برای مثال هزینه‌های پوشاک، خوراک، تحصیل و درمان فرزندان هزینه‌های بالایی است که به این موارد توجه نمی‌شود و خانواده‌ها با در نظر گرفتن این مسائل به یک و یا دو فرزند بسنده می‌کنند. این درحالی است که دولت با دادن تسهیلات ویژه می‌تواند فرزندآوری را به اتفاقی شیرین‌تر تبدیل کند. سازمان بهزیستی 
مدتی پیش اعلام کرده بود که میزان موالید سال‌۹۸ نسبت به‌۹۷، ۱۷۰‌هزار نفر کاهش یافته است. این درحالی است که سیاستگذاران کشور هنوز برنامه خاصی برای اعطای تسهیلات و طرح‌های تشویقی به خانوارها ارائه نکرده‌اند.

captcha
شماره‌های پیشین