گزارش «صبح نو» از خیریه دانشجویی«امام حسن (ع)» که لبخند به مردم هدیه می‌دهند

جمعیت «حال خوب کن» ها

خیلی‌ها فکر می‌کنند که دل مردم هم درست مثل آسمان دودگرفته پایتخت، خاکستری شده است و مثل قدیم مردم به هم کمک نمی‌کنند. خیلی‌ها معتقدند دل‌ها مثل قبل یکرنگ نیست؛ اما فقط کافی است در شهر دودگرفته، قدمی بزنید، هنوز مهربانی در شهر وجود دارد و هنوز هم آدم‌هایی پیدا می‌َشوند که غبار، دل‌هایشان را نگرفته و دلشان مثل کاری که انجام می‌دهند، رنگی است. هنوز‌هم گروها، نهادها و مکان‌هایی پیدا می‌شوند که به مناسبت‌های مذهبی و سنتی در حد توانشان دل مردم را شاد کنند.


 هرکسی به‌اندازه وسع و توانش به خلق خدمت می‌کند. جمعیت دانشجویی امام حسن (ع) هم همین برنامه را در پیشبرد اهدافشان مدنظر قرار داده است. آن‌ها به بهانه شهادت امام حسن ؟ع؟ به روایتی، فرصت را غنیمت دانستند تا دست نیازمندان را بفشارند. آقای محمدرضا کریمی، مسوول سازندگی بسیج دانشجویی تهران بزرگ است و گروه جهادی امام حسن (ع)  نیز زیر نظر این نهاد فعالیت می‌کند. اعضای گروه، زکات علمشان را عملی کرده‌اند و بسته به رشته تحصیلی‌شان به خلق‌الله کمک می‌کنند.

روزی هزار نفر
 «جمعیت دانشجویی امام حسن (ع)  از یک سال پیش و باهدف فعال کردن ظرفیت گروه‌های جهادی دانشجویی در حوزه آسیب‌های اجتماعی در حال فعالیت است. جمعیت امام حسن (ع)   یک جمعیت کشوری است و در شش استان فعال است، اما داخل تهران بیست دانشگاه فعال داریم که در بحث آسیب‌های اجتماعی فعال هستند. سیزده تا از دانشگاه‌های ما خدمات عمومی هم ارائه می‌کنند. در‌کل چند نفر در شهر تهران تا الآن هزار و دویست دانشجو، مستقیم به جمعیت امام حسن (ع)    وارد و در تمام خدمات جمعیت مشارکت می‌کنند.» کریمی‌توضیح می‌دهد که فعالیت‌ها و خدمات جمعیت دانشجویی در سه جنس کار انجام می‌شود: «یک جنس از کار، کار پویشی است، چند تا از دانشگاه‌ها دورهم جمع شوند و طرحی را در یک منطقه کلید می‌زنند.» او توضیح می‌دهد: «مثلاً سال گذشته در شب یلدا ما طرحی را راه انداختیم به نام گرمای یک دقیقه لبخند. بیست تا از دانشگاه‌ها تهران پای کار آمدند و در دانشگاه پوستر زدند. از بین دانشجویان کمک جمع کردند و لباس و عیدی شب یلدا را برای نیازمندان جمع‌آوری و مهیا کردند.» کرمی بخش دیگر فعالیت‌شان را کار خدماتی عنوان می‌کند: «مانند کار درمانی، عمرانی، مرمت و بازسازی خانه‌های محرومان. اگر وامی از مکانی تهیه شود و از محرومان کسانی که می‌خواهند کاری را راه بیاندازند، به آن‌ها وام داده می‌شود. جنس سوم هم کار‌ آموزشی و فرهنگی مستمر است که اصل کار ماست. ما کارهای پویشی و خدماتی را مقدمه‌ای بر این کار عمقی و فرهنگی قرار می‌دهیم.» دیده شدنی‌ترین کار گروه جهادی دانشجویی، اما کار خدماتی است. مسوول سازندگی بسیج دانشجویی تهران بزرگ درباره حوزه خدمات عمومی که تنها در شهر تهران و توسط دانشجویان انجام می‌شود، می‌گوید: «به صورت میانگین در هفته، قریب به هزار نفر را رایگان درمان می‌کنیم. در حوزه مرمت خانه‌ها، خانواده‌ای بی‌بضاعت، توزیع سبد ارزاق و بسته‌های البسه و خدمات عمومی، در مناطق حاشیه شهر تهران، کار می‌کنیم. به‌عنوان مثال، روز گذشته دو تا از گروهای جهادی ما، گروه آزاد دندانپزشکی، در ورامین پیشوا ارائه خدمات داشته است و گروه جهادی آزاد علوم پزشکی، در منطقه هفده، محله زهتابی برنامه درمانی داشته‌اند.»

هزینه بیست میلیون تومانی
 کریمی توضیح می‌دهد که تمامی طرح‌های جمعیت با اتکا به بدنه دانشجویی و خیرین تأمین می‌شود: «خود دانشجویان در کمک‌رسانی و ارائه خدمات مستقیماً این کار را انجام می‌دهند. هزینه‌های خدمات درمانی، کاملاً مردمی هستند و هیچ نهاد و ارگانی به صورت مستقیم خدمت نمی‌کند؛ اما ارگان‌ها به صورت غیرمستقیم کمک می‌کنند. از بسیج دانشجویی، سپاه و شورایاری، شهرداری‌ها و کمیته امداد؛ اما اصل بار این کار و تأمین تمامی مخارج بر عهده دانشجویان، مردم و خیرین است.» محمدرضا درباره هزینه‌های درمانی که انجام می‌شود هم توضیح می‌دهد: «مثلاً در برنامه دیروز، پنج میلیون تومان فقط دارو توزیع شد. درباره تجهیزات مصرفی پزشکی که هزینه‌های آن خیلی بیشتر از این‌هاست. پزشکان و متخصصان هم همه رایگان این کارها را انجام می‌دهند. هیچ‌وجهی دریافت نمی‌کنند. در بحث دندانپزشکی هم معمولاً هر برنامه دندانپزشکی که گذاشته می‌شود، قریب به بیست میلیون تومان تنها تجهیزات مصرفی دندانپزشکی هزینه می‌شود.» کریمی تأکید می‌کند که هدف اصلی درمان بیماران است، اما اگر گروه نتوانست بیماری را درمان کند چه و توضیح می‌دهد: «یک سری از بیماران ما، سرپایی کارشان انجام می‌شود، درمان سطحی است، اما یک سری از بیماران ما، بیماری‌های خاص دارند اما مطلع نیستند و در این معاینات است که بسیاری از بیماران متوجه می‌شوند که بیماری دارند. در این صورت، ما بسیاری از بیماران را، در حد توانمان ارجاع می‌دهیم. هر قدر که توان مالی و پشتوانه هماهنگی داشته باشیم، آن‌ها را به بیمارستان‌ها معرفی می‌کنیم. برای درمان تکمیلی، هم با بیمارستان هم با خیر و هم با متخصص هماهنگی می‌کنیم. بعضی از بیماران درمانشان عمقی است و نیاز به جراحی دارد. البته ما در توانمان نیست که هر بیماری را ارجاع دهیم.» کریمی معتقد است که شاید، تأثیر کارشان در مردم زیاد باشد، اما تأثیر این کار خیر بر دانشجویانی که در این کار هستند، خیلی بیشتر است: «نفس کار جهادی به ذات خودش جذابیت و با‌فطرت هر آدمی تطابق دارد؛ اما سه هدف کلی را رهبری از این کارهای جهادی، تبیین می‌کنند. بحث اول آن آشنایی با واقعیت‌های جامعه است. یک دانشجوی جهادی، بیاید و آن چیزی را که در لایه‌های جامعه اتفاق می‌افتد ببیند، چه در حاشیه شهر و بحث آسیب‌های اجتماعی و چه در روستاهای محروم. دومین مسأله، محرومیت‌زدایی و آبادانی است و بحث دیگر آن هم بحث خودسازی است که شرکت در این کار، آن‌ها را برای آینده آماده می‌کند.»

منتظر اتفاق
 اما جمعیت دانشجویی، تنها گروه‌هایی نیستند که در تهران و شهرهای دیگر، لبخند به لب مردم می‌آورند و در حد وسعشان، کاری انجام می‌دهند. عینی‌ترین اتفاقی که به سنت‌های هر ساله محرم تبدیل شده، برپایی موکب‌ها و تکایای محرمی است که به مناسبت عزاداری سالار شهیدان امام حسین (ع) در خیابان‌ها و کوچه‌های شهر برپا می‌شود و هر ساله پذیرای میلیون‌ها نفر از عزاداران است. به مناسبت‌های مختلف هم بعضاً دیده می‌شود که بسیاری از پزشکان متخصص و درمانگاه‌ها بیماران خود را رایگان مداوا می‌کنند. این روزها هم اگر هر یک از مردم برای دریافت ویزای اربعین به خیابان ولیعصر ؟عج؟ و جلوی سفارت عراق مراجعه کنند، حتماً جوانی را خواهند دید که با سماور و جعبه صبحانه‌اش منتظر است. جوان هر روز از ساعت۳۰ /5صبح با سماور بزرگش جلوی سفارت می‌ایستد و از متقاضیان ویزای اربعین با صبحانه صلواتی پذیرایی می‌کند. همه این کارهای به ظاهر کوچک نشان می‌دهد که حتی به عقیده بعضی‌ها، در شهر خاکستری هم هنوز آدم‌هایی هستند که هرچند کوچک، منتظر مناسبت و اتفاقی هستند تا قدمی برای رنگی شدن شهر بردارند.