سرمقاله

خوش‌بینی به‌جای تدبیر

رییس‌جمهور، روز گذشته در سخنانی درباره مذاکرات هسته‌ای گفته است ما قدم‌های صحیح برداشته و هیچ جا اشکالی نداشته‌ایم و در یک مذاکره، در برابر قدرت‌های جهانی همیشه آدم به صد درصد نمی‌رسد اما آنچه مهم و اساسی بوده، به آن دست یافتیم. بررسی روند دو سال و اندی از مذاکرات هسته‌ای و اجرای برجام و نتایج حاصل شده، این نظر رییس جمهور محترم را به چند دلیل روشن؛ قابل نقد و اشکال می‌کند. نخست آنکه مذاکرات هسته‌ای با وجود سیاهه طولانی بدعهدی‌های آمریکا و غرب علیه ملت مظلوم ایران، در فضای خوش‌بینی و اعتماد به دشمن شکل گرفت تا آنجا که حتی اظهار نظر شفاهی جان کری وزیر سابق امورخارجه آمریکا نیز به عنوان تضمین برجام تلقی شد. دیگر آنکه در جریان مذاکرات هسته‌ای، مراقبت‌ها و دقت لازم در برابر توطئه و ترفندهای دشمن صورت نگرفت به‌گونه ای که امروز هم شاهد سو‌ءاستفاده دشمن از نواقص برجام و تفسیر به رأی آنهاییم و «هر غلطی که طرف مقابل انجام می‌دهد، نقض برجام محسوب نمی‌شود اما هر اقدام ایران، نقض برجام به حساب می‌آید.» همچنین وجود جاسوسانی در نزدیکی تیم مذاکره کننده هسته‌ای، مشت ما را پیشاپیش برای دشمن باز کرد و خسارت‌های جبران ناپذیری برجای نهاد.  سومین نکته و اشکالی که نظر رییس جمهور را محل خدشه می‌کند، به نتایج و دستاوردهای برجام باز می‌گردد. گذشته از صراحت دولتمردانی که حاصل برجام را تقریباً هیچ عنوان کردند، اینک آن قدم‌های صحیح و بلااشکال موردنظر آقای روحانی، با تهدیدهای جدید هیات حاکمه آمریکا، عملاً همه دستاوردها را به باد داده است. ونکته آخر آنکه این حد از خوش‌بینی به موفقیت مذاکرات و اعتماد به طرف مقابل، موجب شده تا همچنان اصل و اساس کار دولت دوازدهم در حل مشکلات کشور بر مجرای مذاکره و تعامل با غرب قرار بگیرد و این آفتی است که آن‌را باید به سرعت چاره کرد.