هنرمندان ایرانی از سفر هیروشیما بازگشتند

صلح؛ زبان مادری ایرانیان

هنرمندان ایرانی که در سالگرد بمباران اتمی شهر هیروشیما و با هماهنگی موزه صلح تهران و همراه با هنرمندان عرصه ادبیات و سینمای ایران در کنار چندتن از جانبازان شیمیایی همکار با این موزه به ژاپن رفته بودند، به کشور بازگشتند. این سفر چهارمین دوره جشنواره و پانزدهمین دوره سفر به هیروشیما بود.

روز یکشنبه (6 اوت) هفتادو دومین سالگرد بمباران هیروشیما با حضور هنرمندان و جانبازان شیمیایی برگزار شد. شینزو آبه همراه با بیش از هزار شهروند ژاپنی یاد ده‌ها هزار قربانی حمله اتمی آمریکا را گرامی داشتند.
هیأت ایرانی متشکل از جانبازان شیمیایی هشت سال دفاع مقدس به همراه هنرمندان سرشناس ایرانی در مراسم حضور داشتند و با ارائه بروشور به حاضران در مراسم، مظلومیت جانبازان شیمیایی ایران را به گوش جهانیان رساندند. حضور هنرمندان ایرانی در دوره‌های مختلف تلاش برای ارائه آثار مکتوب در حوزه دفاع مقدس و نمایش آثار سینمایی همچنین صحبت با دانشجویان درباره هشت سال دفاع مقدس و بمباران شیمیایی رژیم بعث صدام در مناطق مختلف ایران بوده است.
هر سال هنرمندان و جانبازانی که به این سفر می‌روند تغییر می‌کنند تا مجالی برای همه درست شود که بتوانند از تجربیات و خاطراتشان بگویند و به آنها اضافه کنند.

هفتاد و دومین سال
امسال هفتاد و دومین سالگرد حمله آمریکا و فاجعه هیروشیماست. بمب اتمی که جان حداقل 140 هزار نفر را گرفت و بمب اتمی دیگری که سه روز بعد بر ناکازاکی افکنده شد از عوامل مهم پایان جنگ جهانی دوم تلقی می‌شوند. در ساعت 8:10صبح ششم اوت سال 1945 میلادی، یک بمب افکن B-29 آمریکا به نام انولا گی آن بمب اورانیومی را انداخت که در ارتفاع حدوداً 600 متری منفجر شد. گمان می‌رود که فقط در آن روز 70 هزار نفر کشته شده باشند.
بمبی که «پسر کوچک» نام گرفته بود، برای رسیدن به حداکثر توان تخریبی در 576 متری سطح زمین، درست بالای ساختمان تالار ترویج صنعتی استانی هیروشیما منفجر شد با قدرتی معادل 16 هزارتن  TNT. این ساختمان اکنون به یادمان هیروشیما بدل شده است.

آغاز سفر
داستان سفر به هیروشیما به 15 سال پیش
برمی گردد. زمانی که یک گروه ژاپنی به سرپرستی خانم دکتر «تسویا» به ایران سفر می‌کنند تا از مردم و دولت  بخواهند که بمب اتم نسازند. در این میان دکتر شهریار خاطری این گروه را به سردشت می‌برد و نشان می‌دهد که تمام مردم  این شهر شیمیایی شده‌اند و به آن گروه می‌گوید که بمب اتم اصلی، بی خبری شما از چنین واقعه‌ای است. از آن زمان تاکنون این گروه، جانبازان را به مراسم خودشان دعوت می‌کنند و از 5 سال پیش نیز هنرمندان به این گروه اضافه شده‌اند تا پیوندی بین هنرمندان و جانبازان برقرار شود. تا به حال کتاب‌های آقایان حسام، گلعلی بابایی و بهبودی به زبان ژاپنی ترجمه و به مردم و بازماندگان ژاپن ارائه شده‌اند. همچنین در این سفر فیلم‌هایی با 5 زبان زنده دنیا زیرنویس شده و برای مدعوین آن مراسم که از همه جای دنیا آمده بودند پخش شده است. در این سفر اندیشه مردم ایران عرضه می‌شود.

جمع عجیب
در میان هنرمندان ایرانی که برای مراسم یادبود در ژاپن حضور دارند به آقای کمال تبریزی (کارگردان)، خانم‌ها فاطمه معتمد آریا (بازیگر)، مریلا زارعی (بازیگر)، آقایان سیاوش سرمدی (مستندساز)، حبیب احمدزاده(نویسنده)، محمدرضا خردمندان (کارگردان)، وحید جلیلی (فعال فرهنگی)، مجتبی امینی(مدیرعامل مؤسسه شهید آوینی) و محمدرضا سروش (رییس هیأت مدیره موزه صلح تهران) می‌توان اشاره کرد. در حالی‌که در کشور خودمان حضور همزمان جلیلی و معتمد آریا عجیب و بعید است اما این دو نفر در ژاپن به راحتی با هم گفت و گو می‌کردند و از جنگ می‌گفتند و می‌شنیدند.

هدف از سفر
این سفر در راستای تبلیغ صلح طلبی مردم ایران است. در میان صحبت‌های جانبازان این نکته مطرح می‌شود که حتی «مقاومت» مردم ایران در حوزه صلح قرار می‌گیرد. در این سفر، بیشتر قرار است گروه ایرانی بگویند تا بشنوند. بگویند تا چهره مخدوشی که از ایران و جنگ 8 ساله ترسیم شده، اصلاح شود. تا جهانیان بدانند که مردم ایران خود قربانی جنگ افروزی هستند. حضور جانبازان در این سفر مؤید همین نکته است.
گفته می‌شود هزینه چنین تبلیغ بزرگی نهایتاً بین
70 تا 80 میلیون تومان می‌شود که نسبت به هزینه‌های دیگر در حوزه فرهنگ، رقم بسیار ناچیزی است. تمام مخارج سفر نیز بر عهده دولت ژاپن است و این رقم هزینه در برابر خروجی این سفر 8 روزه قابل توجه نیست.

گفت و گو با ملاصالح
آقای ملاصالح قاری، راوی کتاب «ملاصالح» نیز که از جمله مهمانان در این مراسم بود، در گفت و گو با «صبح نو» با بیان اینکه برای اولین بار به این سفر رفته بود افزود: سفر خیلی خوبی بود؛ همین‌که به نام مردم زجردیده ایران همراه با این کاروان به ژاپن سفر کرده و با آنها همدردی کردیم، توفیقی بود که خدا به ما داد تا همراه این هنرمندان باشیم. یکی از کسانی که از فاجعه هیروشیما زنده باقی مانده بود حوادث را برایمان روایت می‌کرد که خودش یکی از قربانیان حمله و کشتار جمعی آن واقعه بود. کسانی که از کشورهای دیگر آمده بودند از ما سؤال می‌کردند درباره جنگ و ما نیز برای آنها تعریف می‌کردیم؛ در کل فضای خوبی بود.