سرمقاله

کرونا و سیاست‌های لَخت

بحث بر سر تعطیلات سراسری برای مهار کرونا این روزها به‌یکی از سوژه‌های مهم رسانه‌ها و مردم تبدیل شده است. از سویی موج جدید کرونا قدرتمندتر از گذشته به پیکره نظام سلامت فردی و اجتماعی حمله‌ور شده و نمودار تلفات آن هم مدام صعود کرده و بالاتر می‌رود و از سوی دیگر اما قضیه، شرایط حاد اقتصادی کشور است. به دلیل وضعیت نابسامان اقتصادی و معیشتی، تعطیلی سراسری و یکسره جامعه با هزینه‌های بالای اقتصادی روبه‌روست و زیان هنگفتی را متوجه بخش‌هایی از جامعه می‌کند که حقوق‌بگیر دولت نیستند. حتما در این شرایط باید سپاسگزار بخش‌های بهداشتی و درمانی کشور بود که در خط مقدم مبارزه با این ویروس قرار دارند ولی همه اینها چیزی از بی‌تدبیری اقتصادی و سیاسی مسوولان دولتی کم نمی‌کند.وضعیت امروز که مسوولان دولتی برای کشور رقم زده‌اند، درو‌کردن طوفانی است که در هفت‌سال گذشته کاشته‌اند. گره‌زدن سیر تا پیاز نظام اقتصادی کشور به یک توافق‌ نیم‌بند که با لگد فردی مانند ترامپ به تاریخ پیوست و بی‌توجهی به حیات اقتصادی درونی کشور، لاجرم چنین نتیجه‌ای هم به بار می‌آورد. مایه تاسف است که رییس دستگاه اجرایی بعد از هفت سال، نقش خود و سیاست‌های متبوعش را در پدیدآمدن این وضعیت نادیده گرفته و رسما و علنا مدعی است همه ناسزاها باید به کاخ‌سفید پست شوند. نظام اقتصادی کشور با سیاست‌های نادرست تهی شده و این ویروس چند نانومتری صرفا واقعیت‌های این سیاست‌ها را فریاد می‌زند؛ سیاست‌هایی که کار را به جایی رسانده که حتی تدبیر و امید هم بین دوراهی تعطیل کردن یا نکردن سراسری به نتیجه‌ای نرسد.