سرمقاله

فرصت‌های از دست رفته

وضعیت بخش‌های مختلف اقتصادی کشور همچنان متلاطم و بی‌ثبات است. قیمت‌ خودروهای ساخت داخل در حالی که مسوولان دولتی از ابتدای سال بر طبل ثبات و برخورد با هرگونه سوءاستفاده می‌کوبیدند، دوباره دارد اختلاف خود را با قیمتی که روی کاغذ، «قیمت کارخانه» نامیده می‌شود ولی در بازار وجود خارجی ندارد، به رخ می‌کشد؛ خودروهایی که بخش مهمی از آنها ساخت داخل هستند و قیمت‌های امروزشان نسبت به 6 ماه گذشته حداقل یک اختلاف 30میلیون تومان به بالا را تجربه می‌کند. وضعیت مسکن هم اوضاع مشابهی را تجربه می‌کند. هزینه خرید و اجاره با افزایش وحشتناکی روبه‌رو شده است. طرح کمک‌هزینه ودیعه مسکن هم ظاهرا به جایی نرسیده و دردی از مستاجران 
دوا نکرده است. سوگمندانه بايد اعتراف کرد که نه فقط ابعاد سفره قشر ضعیف بلکه ابعاد سفره قشر متوسط جامعه هم روز به روز کوچک‌تر می‌شود. با این تفاصیل انگار برای مسوولان دولتی، هفت، هشت دهک جامعه وجود خارجی ندارند که در پی مدیریت معیشت و اقتصاد آنها باشند. دود این بی‌مسوولیتی اول از همه به چشم مردم می‌رود. انگار که رمقی برای مسوولان اجرایی 
باقی نمانده است و خیال ظاهرا راحتشان از بابت هرگونه حسابرسی و پاسخگویی هم،  آینده چندان روشنی را نشان نمی‌دهد. انگار که باد چرخ‌های مسوولان اجرایی  9 ماه مانده به انتخابات، خالی شده و دست روی دست گذاشته‌ تا وضعیت فعلی را تحویل دولت بعدی بدهد و برود.