یادداشت

شكست تجمل‌گرایی مسوولان در موج طوفانی مدیران انقلابی

سعید پورملائی هریس

از گذشته‌های دور حضور فرماندهان در صف اول خطوط مبارزه و همراهی با سربازان موجب قوت قلب آنان و روحیه قوی‌تر برای مبارزه می‌شد. جالب اینجاست که این تدبیر در نظام‌های انقلابی و مردمی تأثیر به مراتب گسترده‌تری را با خود به همراه دارد.
اگر‌چه این مساله به نظر صرفاً یک تدبری نظامی است، اما یک حقیقت مهم را به همراه خود دارد و آن هم این است که برای ادامه یافتن یک دولت انقلابی بودن در کنار مردم ضروری است. نظام جمهوری اسلامی ایران هم به‌عنوان یک دولت انقلابی از ابتدا در کنار مردم بودن را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های دولتمردان خود تعریف کرده است. نگاهی به روش و منش دولتمردان ابتدای انقلاب اسلامی از جمله شهید رجایی به خوبی نشان می‌دهد که تا چه اندازه حفظ این روش برای مردم مهم و جدی بوده است.
پس از پایان جنگ تحمیلی و آغاز دوران سازندگی به تدریج بحث‌ها در خصوص ضرورت حفظ آبروی کشور با استفاده از مانور تجمل مطرح شد که به نوعی مجوزی برای استفاده از بیت‌المال برای نوعی حفظ ظاهر بود. این مسأله به همراه بیشتر شدن فاصله بین مسوولان و مردم در قالب تدابیر امنیتی سبب شد تا عملاً طبقه مجزایی به اسم طبقه تکنوکرات های دولتی در کشور ایجاد شود. 
در بیان مصائب تشکیل همین طبقه همین بس که به تدریج ماهیت این طبقه جدید در نظام دولتی تبدیل به شبکه‌ای پیچیده از بوروکرات‌های اشراف‌منش شد که امروز باعث و بانی اصلی جرایم یقه‌سفید در سیستم دیوانی کشور هستند. 
در همان زمان به صراحت به این نکته اشاره می‌شد که اتلاف بخشی از منابع در جریان اجرای پروژه‌ها سبب تکمیل سریع‌تر آن خواهد شد و اینکه این مبالغ توسط بخش‌هایی مصرف شود می‌تواند، هیچ ایرادی ندارد. پایه‌گذاری چنین روشی به ایجاد همان طبقه تکنوکرات کمکی وافر کرد و جلوی اجرایی شدن بسیاری از طرح‌ها را گرفت. بعدها و در جریان تحریم‌های ناجوانمردانه غرب علیه ایران روشن شد که برنامه‌های اجرا شده توسط همین طبقه جدید که به شدت به پول نفت وابسته هستند، کشور را در معرض آسیب‌های امنیتی قرار داده است.
در این میان و به تدریج با نمایان شدن فاصله بین این دو روشن شد که برای مقابله با این وضعیت جدید باید برداشته شوند. از همین رو نزدیکی به مردم و رسیدگی به مشکلات آنان به‌عنوان یک ارزش در سطح جامعه مطرح شد و حتی از سوی مقام معظم رهبری نیز مورد تاکید قرار گرفت. 
ایشان در دیدار با کارگزاران نظام در سال‌97 با یادآوری روحیه انقلابی و خدمت‌گزارانه حاکم بر مدیران کشور در دهه‌۶۰ فرمودند: آیا آن احساسات و رفتارهای تحسین‌برانگیز را به یاد دارید؟ آیا آن بی‌اعتنایی به مال دنیا و اهتمام به خدمت را به یاد دارید؟ اشکال کار این است که گاهی آن ارزش‌ها فراموش می‌شود.
از سال‌80 به تدریج بار دیگر ساده‌زیستی به‌عنوان یک ارزش مطرح شد تا این که در دولت‌های نهم و دهم به اوج خود رسید. در این میان روی کار آمدن دولت روحانی سبب شد
 تا حدودی این ارزش با فراموشی روبه‌رو شود. شاید نقطه اوج این دمل چرکی افشای فیش‌های نجومی از سویی مدیران باشد. حقوق‌های 50 تا 60‌میلیونی با وجود مشکلات فراوان مردم سبب تا مقام معظم رهبری به صراحت چنین مسوولانی را خائن بنامند. در کنار این شکست‌های مداوم دولت در حوزه سیاست خارجی و برطرف شدن مشکلات مردم سبب شد تا رویه تجمل‌طلبانه و همچنین دوری از اقشار محروم جامعه با تنفر بیشتری روبه‌رو شود. 
حضور دکتر محمد‌باقر قالیباف در جمع مردم محروم خوزستان و توجه به مشکلات آنان در حقیقت نشان می‌دهد که نسل جدیدی از مدیران انقلابی برای آبادی کشور همراه با ساده‌زیستی به پا خاسته‌اند. در کنار این هیچکس نمی‌تواند فراموش کند که مسوولان دولتی با چه تفاخری با مردم روبه‌رو می‌شدند و حالا مدیران انقلابی از جمله رییس و نمایندگان مجلس جدید در میان آنان حضور می‌یابند. این رویداد جدید را می‌توان به نوعی نشانه جدیدی از زنده شدن ارزش‌های انقلابی در 40‌ساله دوم انقلاب اسلامی دانست به‌خصوص آن که ناتوانی مدیران قبلی تجمل‌طلب نیز ثابت 
شده است.