sobhe-no.ir
904
شنبه، ۲۴ اسفند ۱۳۹۸
43
با وحید یامین‌پور درباره رمان جسورانه‌ «ارتداد» به گفت‌وگو نشستیم

دفاعی ندارم

گفت‌وگو مصطفی وثوق‌کیا - فاطمه ترکاشوند / «کتاب را برای دفاع تمام‌عیار از جمهوری اسلامی ننوشتم»؛ این را نویسنده‌ای می‌گوید که 10سال پیش با وجهه سیاسی‌اش در قامت مجری برنامه جنجالی «دیروز، امروز، فردا» شناخته شد، بعدتر جایگاهش را به‌عنوان استاد حقوق در دانشگاه تثبیت کرد و درست حالا که دومین کتابش را با نام تهاجمی «ارتداد» منتشر کرده، در آستانه نمایندگی مجلس شورای اسلامی هم ایستاده است. مساله این گفت‌وگو البته بیش از آنکه نویسنده باشد، کتاب است اما چه کسی می‌تواند ادعا کند که بین این دو می‌شود تفکیک قائل شد؟ رودرروی دکتر وحید یامین‌پور نشستیم تا درباره ایده جسورانه و جذاب «ارتداد» و کیفیت پرداخت این ایده توسط نویسنده صحبت کنیم.

یادداشت

پاس شدن با تسامح

محمدصادق علیزاده روزنامه‌نگار

یادداشت

بندبازی میان عشق و سیاست

مهدی خانعلی‌زاده روزنامه‌نگار

صبح نو

یادداشت

بندبازی میان عشق و سیاست

مهدی خانعلی‌زاده روزنامه‌نگار

«امروز بیست‌و‌سوم بهمن‌1357 است و انقلاب اسلامی ایران به پیروزی نرسیده است!» همین نیم خط سوژه به اندازه‌ای هیجان‌برانگیز و تکان‌دهنده است که «ارتداد» را به مهم‌ترین اثر وحید یامین‌پور تبدیل می‌کند؛ سوژه‌ای که حالا و بعد از چند کتاب غیرداستانی و نیمه‌داستانی، با قلمِ گیرای نویسنده همراه شده و یک رمانِ خواندنی را وارد بازار کرده است.
«ارتداد» - که کاش اسمش «دریا» بود و شخصیت اصلی داستان هم به نظر من، دریاست. روایت تشکیک مبارزان به آرمان‌های مبارزه است. «یونس» که با بزرگان همراه است، از این شک جان سالم به در می‌برد ولی «دریا» که از ناکامی در پیگیری مبارزات و به نتیجه نرسیدنِ قیام، سرخورده شده، دل به شک می‌دهد و غرق می‌شود.
نکته اصلی در روایت یامین‌پور، بیان یک مفهوم تازه - فارغ از درست و غلط آن - با عنوان «عدم تقیدِ انقلاب اسلامی به مرز ایران» است که به تعبیر من، یک «رنسانس» در ادبیات انقلاب اسلامی و دفاع مقدس است؛ چرا‌که تاکنون هیچکس از این مفهوم که اگر به آرمان‌ها پایبند نباشیم و قدر نعمت انقلاب را ندانیم، این مسوولیت مهم تاریخ می‌تواند به جایی غیر از ایران منتقل شود، اینچنین روایت نکرده است.
فارغ از این سوژه ناب و جنجالی، قلم یامین‌پور در ارتداد هم قابل ستایش است. آقای نویسنده - بله؛ دقیقاً آقای نویسنده، نه آقای مجری یا آقای سلبریتی - که در «نخل و نارنج» توانسته بود قدرت نویسندگی و توصیفش را به مخاطب نمایش دهد، در «ارتداد» منطق روایی را هم ضمیمه کرده تا به همراهِ اطلاعات تاریخی، یک اثر 
شسته رفته و جذاب تحویل خواننده بدهد.
البته در برخی بخش‌ها مشخص است که وحید یامین‌پور برای اثباتِ نویسنده بودنش، بیش از اندازه به بازی‌های فرمی و قلمی پرداخته که اندکی توی ذوق می‌زند؛ جایی که می‌تواند خیلی ساده از کنار یک ماجرا بگذرد و مطمئن باشد که جذابیت ماجرا آنقدر هست که خواننده را با خود همراه کند، دست به آفرینش ادبی و بازی‌های کلامی می‌زند و 
«هل من مبارز» می‌طلبد!
در مجموع می‌توان «ارتداد» را یک اثر جسور دانست که مانند یک بندباز در میانه «رمان عاشقانه و رمان سیاسی» قدم می‌زند و گاهی تعادلش را از دست می‌دهد؛ فصل اول، عاشقانه‌تر است و فصل دوم، سیاسی‌تر و فصل سوم، عاشقانه سیاسی.

captcha
شماره‌های پیشین