sobhe-no.ir
824
سه شنبه، ۲۸ آبان ۱۳۹۸
15
خبر

سیدجواد هاشمی شورای صنفی اکران را در همزمانی نمایش سه فیلم کودک مقصر می‌داند

می‌خواهند سینمای کودک را از سرشان باز کنند

گفت‌وگوفاطمه ترکاشوند /سیدجواد هاشمی را در مقام بازیگر سال‌ها با چفیه و تفنگ در فیلم‌های دفاع مقدس دیده‌ایم؛ اما او در مقام کارگردان، چند سالی است که فقط به سراغ ساخت آثار کودک و نوجوان می‌رود، آن هم فیلم‌های موزیکال. در این گفت‌و‌گو هاشمی درباره انگیزه‌های این انتخابش توضیح می‌دهد و البته از عدم‌حمایت مسوولان سینمایی از فیلم‌های کودک و نوجوان گلایه دارد.

صبح نو

سیدجواد هاشمی شورای صنفی اکران را در همزمانی نمایش سه فیلم کودک مقصر می‌داند

می‌خواهند سینمای کودک را از سرشان باز کنند

گفت‌وگوفاطمه ترکاشوند /سیدجواد هاشمی را در مقام بازیگر سال‌ها با چفیه و تفنگ در فیلم‌های دفاع مقدس دیده‌ایم؛ اما او در مقام کارگردان، چند سالی است که فقط به سراغ ساخت آثار کودک و نوجوان می‌رود، آن هم فیلم‌های موزیکال. در این گفت‌و‌گو هاشمی درباره انگیزه‌های این انتخابش توضیح می‌دهد و البته از عدم‌حمایت مسوولان سینمایی از فیلم‌های کودک و نوجوان گلایه دارد.

چرا در حوزه کارگردانی به کار کودک رو آوردید؟
من 6 سال معلم بودم و با بچه‌ها کار می‌کردم. ضمن اینکه تمام مدتی که معلم بودم همزمان تولیداتی را هم برای کودک و نوجوان روی صحنه می‌بردم. بیش از 50 نمایشنامه و داستان برای بچه‌ها نوشتم و با آن‌ها کار کردم. برای دوره حرفه‌ای کارگردانی بچه‌ها را انتخاب می‌کردم و من این کار را کردم؛ به نظرم انگیزه اصلی‌ام معلمی‌ام بود.

گروه سنی کودک و نوجوان را هم تفکیک می‌کنید یا فیلم‌هایتان می‌تواند برای هر دو نمایش داده شود؟
هدف من بیشتر خانواده است و در عین حال به زبان کودک و نوجوان حرف می‌زنم برای اینکه کودک و نوجوان هم بتوانند استفاده کنند چون اصل ماجرا آن‌ها هستند و خانواده‌ها برای آوردن آن‌ها به سینما تصمیم می‌گیرند؛ بنابراین انگیزه من کودکان و نوجوانان هستند اما خانواده به هر حال باید استقبال کند تا بچه‌ها بتوانند به سینما بیایند.

چرا به سمت آثار موزیکال رفتید و همه فیلم‌های شما تاکنون همین عنصر را داشته‌اند؟
برای کودک و نوجوان باید کار شاد ساخت. الان معضل اساسی ما این است که شادی در آثار کودک و نوجوان وجود ندارد. البته این‌طور به نظر می‌آید که مسوولان هم چندان دوست ندارند که کار شاد برای کودک و نوجوان ساخته شود. این خیلی باعث تاسف است اما یک واقعیت است. دلیلش هم این است که هیچ‌ حمایتی از آثار شاد نمی‌شود. من فکر می‌کنم باید ذهنیت‌ها و سلیقه‌ها را تغییر داد. اگر این کار را بکنیم مسلما سینمای کودک و نوجوان هم رشد می‌کند. من کار موزیکال را انتخاب کردم چون بچه‌ها آن را دوست دارند و از آن استقبال می‌کنند و از آن لذت می‌برند. این استقبال بچه‌هاست که من را مشتاق ساخت آثار موزیکال می‌کند.

به نظرتان ذهنیتی که مخاطب از سیدجواد هاشمی دارد، باعث نمی‌شود از او انتظار ساخت کار موزیکال نداشته باشند؟
بله، این‌ها وجود دارد. خیلی‌ها انتظار نداشتند که من برای بچه‌ها کار موزیکال بسازم اما من همیشه این کار را انجام می‌دادم، چه آن موقع که در امور تربیتی بودم و یاد گرفتم که تنها کار اثرگذار و ارزنده برای بچه‌ها، کار با موسیقی است و چه الان که در حوزه سینما فعال هستم و فکر می‌کنم در این آثار موزیکال کودکانه هم موفق بودم؛ البته در حد توان خودم، منتها موانع دیگری هم هست. مثلا اولویت جامعه یا مسوولان بیشتر حمایت از فیلم‌هایی است که به نظر می‌آید از نظر ظاهر و قالب، معنوی‌تر است اما خب من فکر می‌کنم که معنویت باید در کنار شادمانی در اختیار بچه‌ها قرار بگیرد.

موانعی که نهادهای سینمایی برای آثار موزیکال می‌گذارند، دقیقا چیست؟ مخالفت روشنی دارند؟
همین الان دو کار دیگر کودک و نوجوان همزمان با تورنادو روی پرده است و متاسفانه هر سه کار را در یک بازه زمانی اکران کرده‌اند. به هر حال تلویزیون به آن‌ها آنونس بیشتری می‌دهد و به ما کمتر؛ خیلی راحت به ما می‌گویند که کار شما موزیکال است و این کارها ارزشی‌تر هستند. همه جا حتی در آموزش و پرورش که من سال‌ها در آنجا زحمت کشیدم، اولویت دادنِ مجوز برای تماشای دانش‌آموزان، با آن دو کار دیگر است و ما آن‌قدر دیر مجوز گرفتیم که زمانش هم گذشت. به هر صورت به مدارس گفته می‌شد که شما از آثار ارزشی‌تر استقبال کنید که من نمی‌دانم به چه معناست! آیا کودک و نوجوان احتیاج به شادمانی دارند یا خیر؟ اگر دارند باید حمایت از این دست آثار هم صورت بگیرد.

ساخت آثار فانتزی را یک راهبرد همیشگی می‌بینید یا ممکن است سراغ فضاهای رئال هم بروید؟
فعلا فانتزی کار می‌کنم و قصد رفتن به سراغ کارهای رئال را ندارم. فیلم بعدی هم شهر گربه‌هاست که یک فانتزی خیلی متفاوت نسبت به کارهای قبلی بوده و خیلی بزرگ‌تر و سخت‌تر است.

استقبال خانواده‌ها از تورنادو چطور بود؟
فعلا استقبال خوب نبوده چون ما تبلیغات مناسبی نداشتیم و همزمانی با مطرب و دو کار کودک دیگر، لطمه واقعا بدی به ما زد؛ البته هنوز هم بدون سرگروه است و استقبال با سرگروه سینمایی هنوز آغاز نشده است. همه این‌ها در کنار هم باعث شده استقبال جدی نباشد.

بعضی از نقدها ناظر به داستان بی‌سر و شکل تورنادو است. چرا به سراغ داستان اورجینال می‌روید و اقتباس نمی‌کنید؟
تا جایی که می‌دانم مردم راضی از سینما برون می‌آیند و بالاخره یک اثر فانتزی که موسیقی هم دارد و فضای جدیدی در سینمای ایران باز کرده، به هر حال چیز جدیدی است و مورد استقبال قرار می‌گیرد. البته متاسفانه به تعداد انگشتان دست هم نویسنده تخیلی در کشور ما وجود ندارد. این مشکل اساسی سینمای ماست که در بحث فیلمنامه‌نویسی و داستان همیشه این ضعف را داشته‌ایم. از طرف دیگر قصه‌های مربوط به سفر به فضا را هم نمی‌شود از منابع کهن فارسی استخراج کرد؛ اما اصلا مشکل اینجاست که بچه‌ها به سینما نمی‌روند که این فیلم را ببینند که مشخص شود دوستش دارند یا خیر؛ وگرنه ما در جشنواره کودک و نوجوان دیدیم که مردم از کار استقبال کردند، ولی متاسفانه ما هم پولی نداشتیم که برای تبلیغات بدهیم.

همزمانی اکران چند اثر کودک و نوجوان قبلا با شما مطرح نشد؟
قرار بود اکران تورنادو از 15 مهرماه آغاز شود اما متاسفانه به ما نه سرگروه دادند و نه سینما چون شورای صنفی اکران موافقت نکرد. خب اگر ما آن زمان اکران می‌شدیم هیچ اشکالی نداشت که منطقه پرواز ممنوع هم بیاید چون ما جا افتاده بودیم یا در سراشیبی فروش قرار داشتیم و دو کار دیگر هم به ترتیب با فاصله اکران می‌شدند تا هم فضا رقابتی باشد و هم آثار دیده شوند؛ اما وقتی این شرایط را ایجاد نکردند، ما هم مجبور شدیم آبان و آذر را از دست ندهیم چون تنها زمانی است که می‌توانیم تماشاگر کودک و نوجوان را جذب کنیم. از قضا این‌طور هم که من می‌بینم این ناهماهنگی‌ها همچنان وجود خواهد داشت.

کدام بخش را مسوول‌تر می‌دانید؟ شورای صنفی اکران یا سازمان سینمایی یا...
شورای صنفی که حتما مسوول است و به نظر من دارند از سر خودشان باز می‌کنند و انگار می‌گویند بگذارید حالا که قرار است اکران شود بشود! حالا با هم شرایطی! اصلا هم مهم نیست که بفروشند یا نفروشند. اصلا به نظرم یک دستی در کار است که بگویند ببینید ما آفر را دادیم، اکران هم دادیم شرایطی را ایجاد کردیم اما دیدید فروش نداشت؟! خب این یک نگاه حذفی به سینمای کودک و نوجوان است. در حالی که سینمای کودک نیاز به حمایت دارد. من اصلا هیچ‌ حمایتی از سینمای کودک از سوی آقای انتظامی ندیدم؛ حتی یک کلمه حرف هم درباره سینمای کودک نمی‌زنند.

رده‌بندی سنی با همین شعار انجام شد. ارزیابی‌تان از آن چیست؟
کافی نیست. مسوولان قبلی سازمان اکران را برای آثار کودک و نوجوان ساده کردند که خیلی کار خوبی بود و دست‌شان درد نکند. آقای داروغه‌زاده و فرجی خیلی کمک کردند که این اتفاق بیفتد. آقای طباطبایی‌نژاد هم دوست دارند که این اتفاق مستمر باشد اما بالاخره سینمادار بین مطرب و تورنادو، مطرب را انتخاب می‌کند و سئانس و زمان بیشتری به آن می‌دهد. خیلی طبیعی است چون می‌خواهد فروش داشته باشد اما این دلیل نمی‌شود که بگذاریم سینمای کودک و نوجوان نابود شود! حرفم این است که باید یک‌جوری به داد سینمای کودک و نوجوان رسید.
 

captcha
شماره‌های پیشین