661
یکشنبه، ۰۵ اسفند ۱۳۹۷
15
محمد معتمدی و محمدمهدی سیار پس از انتشار آلبوم «حالا که می‌روی»، از دشواری‌های پیوند اصالت و تازگی گفتند

اصیل مثل عشق

روز سه‌شنبه سی‌ام بهمن‌ماه بود که آلبوم موسیقی «حالا که می‌روی» منتشر شد. بهترین قطعات موسیقی معاصر از دهه‌50 تا امروز جملگی حاصل همنشینی گروهی از نخبگان شعر و موسیقی در کنار یکدیگر بوده است؛ از تجربه «چاووش» گرفته تا گروه «شیدا»، از همکاری «کامکارها» گرفته تا «پورناظری‌ها». حالا و در سال‌های پایانی دهه‌90 «حالا که می‌روی» با همنشینی فرید سعادتمند با محمد معتمدی و محمد‌مهدی سیار سبب شده تجربه شنیدنی دیگری در موسیقی ایرانی اتفاق بیفتد. اگر «چاووش» با پیشگامی در تلفیق موسیقی بزمی با موسیقی حماسی عرصه تازه‌ای به روی موسیقی دستگاهی ایران گشود، «حالا که می‌روی» در زمانه سلطه عاشقانه‌های مبتذل، توانسته با پیوند زدن ریشه‌های موسیقی اصیل ایرانی با ریتم زندگی معاصر، عاشقانه‌ای خواستنی و نجیب خلق کند که نه به ورطه تبختر بیفتد و نه به چاه ابتذال. در این گزارش با دو تن از این گروه سه نفره یعنی محمد معتمدی و محمدمهدی سیار به‌عنوان خواننده و شاعر اثر گفت‌وگو کرده و در آن سعی کرده‌ایم همه گوشه‌ها و ناگفته‌های تولد این عاشقانه را بررسی کنیم.

شماره‌های پیشین