651
چهارشنبه، ۱۷ بهمن ۱۳۹۷
5
مسعود رضایی در گفت‌وگوی تفصیلی با «صبح‌نو» از دلایل اقبال مردم به جناح روحانیت در انقلاب اسلامی گفت

نبود شاه برای ملی‌گرایان قابل هضم نبود

وقتی در سیزدهمین روز از آبان‌ماه سال‌1343 و به فاصله کم‌تر از یک سال پس از آن، امام خمینی ؟ره؟ در جایگاه اپوزیسیون مصالحه‌ناپذیر حکومت پهلوی، ابتدا به شهر «بورسا»ی ترکیه و سپس «نجف» تبعید شدند، نیروهای اسلام‌گرای پیرو ایشان، از نگاه شاه، به سان «شیر بی‌ یال ‌و ‌دم و اشکمی» شدند که هیچ از آن‌ها برنمی‌آمد؛ چه رسد به راهبری بزرگ‌ترین انقلاب قرن بیستم. سیاستِ کوچک‌شماریِ روحانیت تا حدی بود که وقتی در سال‌1347، قلم امام، حول تئوریزه‌کردن اصل ولایت فقیه به جریان افتاد، درباریان حتی محنت تورق جزوه حکومت اسلامی را به خود ندادند. همین جناح به محاق رفته، 10‌سال بعد، رهبری حرکت توده‌های به پا خاسته را به گرده گرفت؛ همان توده‌هایی که گروه‌های مارکسیست هم مدعی تحریض آن‌ها بودند. در گفت‌وگو با «مسعود رضایی»، پژوهشگر حوزه تاریخ، به این سؤال مهم پرداخته‌ایم که چرا مردم ایران در سال‌57، جناح روحانیت را برای در دست گرفتن ساختار نظام جمهوری اسلامی برگزیدند. در ادامه، گفت‌وگوی «صبح‌نو» با مسعود رضایی را از نظر خواهید گذراند.

شماره‌های پیشین