640
سه شنبه، ۰۲ بهمن ۱۳۹۷
3
تقابل هواداران موسوی خوئینی و هاشمی رفسنجانی ادامه دارد

دوئل پیاده‌نظام‌ها

چپ‌ترین علیه راست‌ترین! تعبیری به نسبت بجا برای اظهارات جنجالی محمد موسوی‌خوئینی عضو محوری مجمع روحانیون مبارز علیه اکبر هاشمی‌رفسنجانی که حالا دو سالی می‌شود چهره در نقاب خاک کشیده است. موسوی‌خوئینی که چگالی تخاصمش با هاشمی‌رفسنجانی بر هیچ مطلعی پوشیده نیست، روز 23‌دی‌ماه‌97 در گفت‌وگویی مفصل با خبرگزاری «ایرنا» که روزنامه «سازندگی» اولین‌بار آن را منتشر ساخت، چنان به هیبت و هیأت شخصیتی هاشمی حمله برد که گویی، دهه60، بار دیگر بر اهالی دیار سیاست رخ نموده است؛ همان دهه‌ای که خوئینی در مقام پیشاهنگ چپ‌نشینان و هاشمی‌رفسنجانی در جایگاه بیرق‌دار راست‌گرایان سیاست ایران، جا خوش کرده بودند.‌

اتحادیه جدید عربی

یادداشت عبدالباری عطوان

صبح نو

اتحادیه جدید عربی

یادداشت عبدالباری عطوان

اگر در آینده نزدیک اتحادیه عرب جدیدی تشکیل شود؛ یکی از اصلی‌ترین شروط آن باید پایبندی به اصول عربی و ادبیات و ارزش‌های محور مقاومت و تعیین فلسطین و قدس اشغالی به عنوان هدف اصلی باشد.
برای کنفرانس اقتصادی که اخیراً در بیروت به کار خود خاتمه داد چه باید می‌نوشتیم؟ اگر چهار هواپیمای اف‌۱۶ رژیم اسرائیل به سوریه حمله نمی‌کردند و در تلاش برای هدف قرار دادن مواضعی در جنوب دمشق موشک‌های خود را شلیک نمی‌کردند و پدافند سوریه چهار فروند از آن‌ها را خنثی نمی‌کرد، کنفرانس بیروت آنقدر بی‌ارزش بود که چیزی برای نوشتن نداشتیم. این کنفرانس به هیچ وجه محور توجه مردم کشور‌های عربی نبود، زیرا در نوع خود در تاریخ کنفرانس‌های عربی بدترین به شمار می‌آید.
بعید نیست این موشک‌های اسرائیل از بالای سر شرکت‌کنندگان در کنفرانس که سوریه در آن شرکت نداشت و صندلی‌اش مانند همه کنفرانس‌های عربی سیاسی و اقتصادی در هشت‌سال گذشته خالی بود؛ عبور کرده باشد.
افتخار بزرگی برای ملت سوریه، رهبری و ارتش آن است که هدف تروریسم رژیم اسرائیل و همراهی تعدادی از عرب‌ها قرار بگیرد. کسانی که این روز‌ها هدف هواپیما‌ها و موشک‌های رژیم اسرائیل قرار می‌گیرند، همان‌هایی هستند که پاره آتش در دست گرفته و با پایبندی به اصول عربی در سنگر کرامت ایستاده‌اند؛ آن هم در زمانی که خیلی‌ها دست از این اصول برداشته و در سنگر دشمنان امت قرار گرفته‌اند.
هرچند سوریه در کنفرانس اقتصادی عربی که خفت و خواری کشور‌های عربی را با توجه به غیبت بیشتر پادشاهان، رؤسای جمهور و امرا در آن، به زشت‌ترین شکل ممکن به تصویر کشید؛ غایب بود، اما صفات اساسی برای مقابله با این تجاوزگری را از دست نداده است و در واکنش به آن، موشکی هم به سمت بلندی‌های جولان شلیک کرد که ممکن است چنین حملاتی در آینده نزدیک به بارانی از موشک تبدیل شود یا دستکم این‌طور امیدواریم.
از جمله تناقض‌های این کنفرانس دعوت از آوارگان سوری در بیانیه پایانی برای بازگشت به کشورشان و خواستار شدن کاهش رنج آنان از طریق اعطای کمک از صندوق‌های عربی بود، اما شرکت‌کنندگان در کنفرانس نگفتند که این آوارگان باید کجا و چگونه بازگردند؟ به خانه‌های ویران‌شده‌شان با پول کشور‌های عربی؟ یا برپا کردن چادر روی ویرانه‌های آن؟
به غیر از کشور‌های فقیر و بی‌پول و غرق در بدهی مانند لبنان و اردن و در درجه بعدی سودان همه شرکت‌کنندگان در این کنفرانس مرز‌های خود را به روی آوارگان و پناهندگان سوری که برایشان گریه می‌کنند و خواستار کاهش رنج آن‌ها هستند؛ بسته‌اند. کشور‌های نفتخیز و ثروتمند که صندوق‌های حکومتی‌شان حاوی صد‌ها میلیارد پول است، جز اجرای اوامر مستقیم آمریکا و دستورات غیرمستقیم رژیم اسرائیل و ارائه اسلحه کشتار جمعی کاری نکردند.
چیزی که تعجب ما را از این کنفرانس و اتحادیه عرب -که خواستار برگزاری آن در لبنان شد- بر‌می‌انگیزد اظهارات و سخنانی بود که بر بازگشت سوریه به اتحادیه عرب و سپس اقدام مشترک عربی تمرکز می‌کرد. این اقدام مشترک عربی کجاست؟ اتحادیه عرب و رهبران عرب کجایند؟
اقدام مشترک عربی محدود شده است به ناتوی عربی و خدمت به طرح‌های آمریکا و رژیم اسرائیل ضد محور مقاومت و هرکس که در برابر طرح خصمانه شهرک‌سازی اسرائیل بایستد. ضمناً سوریه کی خواستار بازگشت به اتحادیه عرب شد؟ ما از تمام مسوولان این اتحادیه می‌خواهیم سندی برای این ادعا رو کنند.
دوست داشتیم میشل عون، رییس‌جمهوری لبنان وقتی که از ضعف این کنفرانس و غیبت بیشتر رهبران عربی در آن مطلع شد، از میزبانی کشورش برای آن انصراف می‌داد، همان طور که زین‌العابدین علی، رییس‌جمهوری اسبق تونس بیش از 10سال پیش کاری کرد که تحریم‌کنندگان درس بگیرند و به لزوم احترام به حداقل معیار‌های کنفرانس‌های عربی احترام بگذارند، زیرا این غیبت شایسته و زیبنده کشورش نیست و اهانت به آن به شمار می‌رود؛ حال آن که لبنان نمونه واقعی دموکراسی در منطقه است و همواره تریبون سیاسی و فرهنگی همه کشور‌های عربی بوده است، اما متأسفانه عون خشم خود را فرو‌خورد و برای رعایت ادب این کار را نکرد.
سوریه با همراهی عرب‌ها هدف تجاوز رژیم اسرائیل و آمریکا قرار دارد، زیرا از توطئه عبور کرده و ارتش آن بیشتر سرزمین‌های خارج از سیطره دولت را پس گرفته است. اگر در آینده نزدیک اتحادیه عرب جدیدی تشکیل شد، امیدواریم که یکی از اصلی‌ترین شروط آن پایبندی به اصول عربی و ادبیات و ارزش‌های محور مقاومت و تعیین فلسطین و قدس اشغالی به عنوان هدف اصلی باشد. باز هم می‌گوییم؛ اگرچه دیگران این را دور از دسترس می‌دانند، ما آن را نزدیک می‌بینیم.

captcha
شماره‌های پیشین