630
سه شنبه، ۱۸ دی ۱۳۹۷
2
ترفندی برای ریزش بودجه نهادهای خاص

دستپخت فرهنگی مشاور اعظم

واعظی خطاب به اصلاح‌طلبان: انتقاد از دولت به ضرر خودتان می‌شود

رفیقان نارفیق

این روزها اعلام برائت از دولت و بازار عذرخواهی نسبت به عملکرد کابینه یازدهم داغ است و سیاست‌بازانی که روزی شعار «با روحانی به عقب بر نمی‌گردیم» سر می‌دادند، حال می‌گویند: «حمایت تام و تمام از آقای روحانی اشتباه تاریخی اصلاح‌طلبان بود.»

صبح نو

واعظی خطاب به اصلاح‌طلبان: انتقاد از دولت به ضرر خودتان می‌شود

رفیقان نارفیق

این روزها اعلام برائت از دولت و بازار عذرخواهی نسبت به عملکرد کابینه یازدهم داغ است و سیاست‌بازانی که روزی شعار «با روحانی به عقب بر نمی‌گردیم» سر می‌دادند، حال می‌گویند: «حمایت تام و تمام از آقای روحانی اشتباه تاریخی اصلاح‌طلبان بود.»

اصلی‌ترین عوامل پیروزی آقای حسن روحانی در انتخابات ریاست‌جمهوری، حال نارفیق شده‌اند و به‌جای پاسخگویی نسبت به حمایت بی‌چون و چرای خود، موج «پشیمانیم» راه انداخته‌اند.
البته روحانی خود پرده از رفتار و بازی سیاسی آنان برداشته و آن‌را عملیاتی برای انتخابات 1400 می‌داند. روز گذشته هم محمود واعظی، رییس دفتر رییس‌جمهوری در پاسخ به این پرسش که آیا بگومگوهای رسانه‌ای اصلاح‌طلبان و دولت به ضرر خود اصلاح‌طلبان و دولت منجر نمی‌شود، اظهار کرد: «بارها گفته‌ام کسانی که الان فکر می‌کنند انتقاد از دولت در انتخابات به نفع آن‌ها می‌شود، اشتباه می‌کنند.»
واعظی این هشدار را هم به رفیقان قدیمی و منتقدان امروز دولت می‌دهد که اگر این روند را ادامه دهند هم به ضرر دولت است و هم به ضرر خود آن‌ها. او می‌گوید: «عده‌ای اکنون انتقاد کرده و خودشان هم مقداری دولت را تضعیف می‌کنند. آن‌ها فکر می‌کنند این انتقاد موجب رای‌آوری در انتخابات می‌شود؛ در حالی که این روند هم به ضرر خودشان می‌شود و هم به ضرر دولت.»
یک سال و چند ماه پس از گذشت آن فضاها، اصلاح‌طلبان نه‌تنها از میزان انتقادات خود نسبت‌به دولت اعتدال، نکاسته‌اند بلکه با گفتاری گزنده و نوشتاری توفنده، ناکارآمدی آن را به عیان به رخ مردم می‌کشند.
عباس عبدی، تحلیلگر اصلاح‌طلب می‌گوید: دولت توان کار کردن ندارد و حزب کارگزاران سازندگی هم که در میان حامیان اصلاح‌طلب دولت، جایگاه متباین و متمایزی دارد، جامه می‌درد و انتقادات سختی را به تیم اقتصادی دولت، به‌ویژه متصدی سازمان برنامه‌و‌بودجه یعنی محمدباقر نوبخت روا می‌دارد.
دبیرکل این حزب هم نسخه استعفا برای روحانی می‌پیچد و توصیه می‌کند که او به‌عنوان یک قهرمان کنار برود. کرباسچی در عین حال می‌گوید: «تصمیم سختی است. او اگر نمی‌تواند کاری کند می‌تواند به‌عنوان یک قهرمان کنار برود و بگوید ایها‌الناس! من می‌خواستم کاری کنم نشد، به دیوار بسته خوردم و حالا کنار می‌روم. این ممکن است کمک کند که اگر او قهرمان نیست حداقل منفور هم نشود.»
آقای محمدرضا عارف، رییس خاموش فراکسیون امید هم صحبت از دل خون و صورت سرخ می‌کند و می‌گوید: «صورت را با سیلی سرخ نگه‌داشتن، درد مردم را دوا نمی‌کند. لیست‌های مجلس و شورا 
بر اساس شایستگی و توانمندی بسته نشده و انتخاب افراد بیشتر رفاقتی و دوستانه بوده و همین امر باعث ناکارآمدی آن شده است.»
سعید حجاریان از تئوریسین‌های اصلی این جریان هم با تأکید بر اینکه روحانی به هیچ یک از شعارهای خود وفادار نمانده است، می‌گوید: «شاید بهتر بود اساساً عطای انتخابات را به لقایش می‌بخشیدیم و سرنوشت اصلاحات را به دولت روحانی گره نمی‌زدیم. باید گفت که آقای روحانی خودش از خودش عبور کرده است! خود دولت روحانی هم استعداد و ظرفیت کافی برای مقابله با معضلات داخلی نداشت. بنابراین ما به لحاظ اخلاقی هم نمی‌توانستیم وظیفه‌ای در قبال وی داشته باشیم.»
محمدرضا تاجیک یکی از ایده‌پردازان این جریان نیز پیشنهاد اصلاح‌طلبان به اعتدالیون برای ورود به انتخابات را خیانت هم‌طیفی‌های خود تلقی کرده و تبعات این اقدام را اینچنین بیان می‌کند: «این تدبیر جای عبور اصلاح‌طلبی از خودش بود یا بهتر است بگویم خیانت اصلاح‌طلبی به خودش بود. چرا که به نظر من اگر اصلاح‌طلبی یک نقطه گره‌ای داشته باشد این نقطه گره‌ای چیزی نیست جز نقد. یعنی اصلاح‌طلبی یک جریان نقادانه است که نه می‌تواند هویتش بیرون قدرت معنا پیدا کند و نه در درون قدرت بلکه جایی در میانه این دو قرار می‌گیرد.»
آقای مسعود پزشکیان، نایب‌رییس مجلس در فراری رو به جلو اعلام می‌کند که «عملکرد دولت روحانی به پای اصلاح‌طلبان نوشته نمی‌شود!» پزشکیان در این باره این‌گونه توجیه می‌کند که «عملکرد دولت روحانی نه زاییده جریان اصلاحات است و نه زاییده هیچ جریان دیگری، آنچه به‌عنوان عملکرد دولت روحانی از آن یاد می‌کنیم، در گام نخست حاصل سیاست‌گذاری و تصمیم‌های خود دولت است.»
آقای الیاس حضرتی، قائم‌مقام حزب اعتماد ملی و عضو فراکسیون امید هم در گفت‌وگویی ضمن نقد آنچه کندی و رخوت وحشتناک برخی وزرای دولت نامید، اظهار داشت: «این رخوت در شرایط عادی کشور نیز نباید اتفاق بیفتد چه برسد به وضعیت فعلی کشور که در یک جنگ تمام‌عیار اقتصادی قرار داریم.»
وی درباره عملکرد دولت دوم حسن روحانی تأکید کرد: «آقای روحانی با داشتن تجربه چهار ساله و مجلس همراه، نتوانست کابینه‌ای قوی‌تر از کابینه گذشته ارائه دهد و همین طور در شعارهایی که در ایام انتخابات داده بود و مردم بر اساس آن شعارها علاقه‌مند شده بودند که تلاش مضاعفی کنند و برای وی رأی جمع کنند، رییس‌جمهوری نسبت به آن شعارها هم چندان نتوانست در عمل اقدامات چشمگیری تا این لحظه داشته باشد.»
مصطفی کواکبیان، دبیرکل حزب مردم‌سالاری و عضو فراکسیون امید هم می‌گوید که بین مردم خجالت می‌کشد که بگوید حامی سرسخت این دولت بوده است. کواکبیان تأکید می‌کند: «بحث ما این است که دولت کنونی تکلیفش را باید با خودش مشخص کند، واقعاً اگر وعده‌هایی به مردم داده شده و بر اساس آن وعده‌ها رأی گرفته شده باید پای آن وعده‌ها بایستند.»
انتقادات یاران قدیمی و منتقدان امروزی به حسن روحانی در حالی است که یک سال و اندی به انتخابات مجلس یازدهم باقی مانده است و قطعاً سوگیری اصلاح‌طلبان برای آمادگی این جریان برای هماوردی سیاسی است که به‌رغم دستاورد اندک و ناچیز دولت مورد حمایت آنان در انتخابات گذشته، بتوانند با برائت از دولت مجدداً رأی مردم را نسبت به نامزدهای پیشنهادی خود جلب کنند.
بر همین اساس، چهره‌های تأثیرگذار جریان اصلاحات، این روزها با اظهار نظرات مختلف سعی در تأثیرگذاری روی افکار عمومی دارند که ترجیع‌بند این نظرات، حول انتقاد از دولت حسن روحانی و حتی برائت از آن جریان است.
ولو اینکه تصور کنیم اصلاح‌طلبان بتوانند مخاطبان خود را در القای این مسأله که حساب کارشان از دولت جداست، اقناع کنند، باز هم کُمیت کار آن‌ها خواهد لنگید؛ چون این جریان سیاسی، با داشتن عملکرد غیر قابل دفاع در شورای شهر تهران -که منجر به حضور سه شهردار و دو سرپرست در یک سال اخیر در تهران شده- یا با کارنامه ضعیفی که در فراکسیون امید از خود بر جای گذاشته‌اند، نخواهد توانست چهره‌ای حق به جانب در نزد افکار عمومی به خود بگیرد و همچنان که رییس دفتر رییس‌جمهوری تأکید کرده، این راهی که اصلاح‌طلبان در پیش گرفته‌اند به ضرر خودشان تمام می‌شود. شاید عبور از همه آنچه در طول سالیان اخیر، در دفاع از آن برآمده بودند، یکی از راهبردهای پیش روی اصلاح‌طلبان باشد؛ باید منتظر بود و به تماشا نشست.

captcha
شماره‌های پیشین