625
سه شنبه، ۱۱ دی ۱۳۹۷
3
زمزمه‌­های فعالیت مجدد سازمان مجاهدین انقلاب

تکرار حزب پوششی

«این‌ها چه‌جور اصلاح‌طلبی هستند!؟ من مدتی است در جلسه حضور دارم، یک نفر مرا نشناخته و تحویل نگرفته! وقتی خودم را با اسم و رسم و سمت‌های سابقم معرفی کردم، بازهم مرا نشناختند!» بخشی از گلایه‌های چریک پیر اصلاحات از اعضای لیست امید است. چریک پیر عزم بازگشت به سیاست‌ورزی در سطح خرد کرده است. مریدان بهزاد نبوی در قامت حزبی جدید رقیب برای کارزار رقابت می‌طلبند.

شترمرغ‌های فقانسوی

یادداشت دکتر حامد حاجی‌حیدری استادیار دانشگاه تهران

اصلاح‌طلبان به دنبال تشکیل حزبی فراگیر

صبح نو

شترمرغ‌های فقانسوی

یادداشت دکتر حامد حاجی‌حیدری استادیار دانشگاه تهران

  قضیه از این قرار است که به قول میرزا محمد‌خان مجدالملک سینکی، منتقد روشنفکری در عهد ناصری، شترمرغ‌های ایرانی که از «فقققانس» و سایر بلاد خارجه برگشته‌اند، نه بار برمی‌دارند و نه پرواز می‌کنند؛ به وقت ضرورت پرواز، شتر هستند، و به وقت لزوم باربری، مرغ. خلاصه، فقط اصحاب «نطق‌های متأسفانه» هستند. دولت ایران، مبالغ معتنابهی در راه تربیت ایشان متضرر شده، از علم دیپلماسی و سایر علومی که به تعلیم آن مأمور بودند، معلومات ایشان به دو چیز حصر شده: «استخفاف ملت» و «تخطئه دولت». در بدو ورود، پای ایشان به روی پا بند نمی‌شود که از اروپا آمده‌اند و از موجبات اخذ و طمع و بُخل و حسد به مرتبه‌ای تنزیه و تقدیس دارند که همه مردم حتی پادشاه ناصری با آن جودت طبع و فراست کذا به شبهه می‌افتند که آب‌و‌هوای بلاد خارجه عجب چیز‌ها از آب بیرون آورده! گویا توقف آنجا، بالذات مُربّی است و قلب 
ماهیت می‌کند.
 «شترمرغ‌ها»، چون به سرزمین مادری باز می‌گردند منتقد صدر تا ذیل‌اند؛ اما چنان که منصبی در اختیارشان قرار می‌گیرد، نه‌تنها زبان به کام باز می‌گردانند، که به جای حل معضلات به سوء‌استفاده از موقعیت و شهرت‌شان به‌عنوان رجال «از فرنگ ‌برگشته» مشغول شده و از این پوشش برای ظلم و تعدی و فساد بهره می‌برند. این انگورهای نوآورده با نطق‌های «متأسفانه»،‌ گاه از بخت بد خود اظهار تعجب می‌کنند که از ولایات منظمه به این زودی چرا به ممالک بی‌نظم رجعت کرده‌اند، ولی همین که مصدر کار و شغلی شدند به اطمینان کامل که قُبح اعمال ایشان تا چندی به برکت سیاحت قطعه اروپا پوشیده است و به این زودی‌ها کسی در‌صدد کشف بی‌حقیقتی ایشان نیست، بالا دست همۀ بی‌ترتیبی‌ها 
برمی‌خیزند.
  مردم این کشور با «دورویی» روشنفکران مشکل دارند؛ مشکل مردم با این جماعت، «نفاق» آنان است. زمانی، پس از انتخابات 
دوم خرداد، هر منتقدی را که از تقلیل شعار آزادی به آزادی جنسی گلایه داشت، به دریافت نکردن پیام انتخابات دوم خرداد متهم می‌کردند؛ و زمانی که رأی مردم از دار و دسته آن‌ها برگشت و به سمت دکتر محمود احمدی‌نژاد رفت، ساز «پوپولیسم» کوک کردند و به قول مرحوم شریعتی مردم را «عوام کالانعام» شمردند و خود را متخصصان بلامنازع سیاست و اخلاق دانستند؛ فارغ از نسبی‌گرایی معرفتی که قبلاً به آن خیلی اصرار می‌کردند! «نفاق» آنان بدین ترتیب است که وقتی رأی به مراد ایشان باشد، مردم، فرزانه‌اند و حامل پیام تابناک دوم خرداد، و وقتی مردم به ایشان رأی ندهند، مردم، عوام‌اند و انتخابات هم تقلبی است. به این هم بسنده نمی‌کنند و پس از جستن «پوپولیسم» در وطن، به‌دنبال «پوپولیسم» در جهان می‌گردند و این «فققققانکوفون»های علاج‌ناپذیر که بر سر نحوه تلفظ «ققق» به جای «ر» با هم مسابقه می‌گذارند، مدافعان سینه‌چاک «پوپولیسم جلیغه‌زققققد» در دفاع از دولت فخیمه و متمدنه «فقققانس» شده‌اند!
  ناآرامی‌های فرانسه که از ماه مه، اردیبهشت‌ماه تا‌کنون، به‌طور متناوب ادامه داشته است، سؤال‌های مهمی را در ذهن تحلیلگران مردم‌سالاری پدید آورده است. آیا ساز‌و‌کارهای موجود دموکراسی پاسخگوی نیازهای جامعه متحول جدید هست؟ گمان نمی‌رود. روشنفکران، روزنامه‌نگاران، احزاب و مقامات دموکراتیک که گمان می‌رفت، تسهیل‌گران آزادی و مشارکت مدنی باشند، اغلب در مقابل مشارکت مدنی موضع گرفته‌اند، و بیشتر، خود را متکفل مهار مردم می‌دانند، و وقتی نتوانستند خواسته‌های مردم را زمام و مهار زنند، فغان «پوپولیسم» سر می‌دهند.
  روشن است که ما به ادوات تعامل مدنی تازه احتیاج داریم که احزاب و مطبوعات قدیم و شبکه‌های اجتماعی موجود، مطلقاً آن را پشتیبانی نمی‌کنند. در‌حال‌حاضر، ارتباطات در بستر شبکه مطلقاً «مدنی» و «متمدنانه» نیست و بیشتر حالت «بزن در رویی» دارد. ما به یک «رابط مداوم و منظم» احتیاج داریم. این بار، دیگر نمی‌شود روشنفکران، چیزهایی مانند حزب را از دیگران وام بگیرند و به‌طرز ناموفقی در موطن ما پیاده کنند، چرا که آن‌ها نیز به انتهای این نحو ظرفیت‌های خود رسیده‌اند، فی‌الحال احزاب فرانسوی و آمریکایی و انگلیسی با خشم مردم خود مواجهند. باید ابداع‌های محلی صورت بگیرد؛ کاری که باید از همان ابتدای مشروطه صورت 
می‌دادیم.

captcha
شماره‌های پیشین