585
جمعه، ۱۱ آبان ۱۳۹۷
12

خبر

درباره نمایش «نامبرده» و آنچه می‌خواسته بگوید

تئاتر درمانی جواب نداده، فکر دیگری کنید

«علی‌اصغر دشتی» اسم خاصی است. نه این که چون اشاره به آدم مشخصی می‌کند. «علی‌اصغر دشتی» به هر که ارجاع داشته باشد اسم خاصی است. هم به خاطر علی‌اصغرش و هم به خاطر دشتی‌اش. اسم و رسم هر دو ریشه در سنت دارند. سنتی دینی و ملی که چنان به هم آمیخته‌اند که گویی هیچگاه جدا و دور از هم نبوده‌اند. علی‌اصغر از یک سنت آیینی دراماتیک تراژیک می‌آید و دشتی اشاره‌ای به آوازی ایرانی در دستگاه شور دارد. اما نمایش «نامبرده» به کارگردانی آقای علی‌اصغر دشتی نه تراژیک است نه شورانگیز. «نامبرده» تلاشی است برای برون‌ریزی یک خاطره بد که به فرافکنی آن «بدی» منجر شده است. «نامبرده» حاصل یک تراپی شکست خورده است که تماشاگران مجبورند برای تماشایش لا‌اقل سی‌وپنج‌هزار تومن پرداخت کنند، البته به شرطی که حاضر باشند روی زمین بنشینند و ماجرا را تماشا کنند.

شماره‌های پیشین