581
جمعه، ۰۴ آبان ۱۳۹۷
11
بررسی ادعای مردمی‌کردن شعر کهن فارسی به بهانه انتشار آلبوم« ایران من» سهراب پورناظری و همایون شجریان

چه کسی قلاب را می‌کشد

انتشار نه فرشته‌ام نه شیطان یک بلوای تمام عیار بود. هر پرده‌ای که آواز کجا رفتی همایون بالاتر می‌رفت موسیقی ایرانی بی‌قرارتر می‌شد. در آغاز راه، همه گیج و گنگ بودند. موسیقی سنتی که تبدیل به یک موسیقی محفلی و مهجور شده بود، عشاق تازه‌ای پیدا کرده بود. عده‌ای از این استقبال بی‌سابقه ذوق‌زده بودند و جماعتی آن را حاصل ابتذال سلیقه هنری مردمان می‌دانستند. عده‌ای از گشایش افق‌های تازه در موسیقی سنتی صحبت می‌کردند و کسانی انگ پاپ بودن به آن می‌زدند. حالا پس از چند آلبوم و شنیدن کارهای متعدد از زوج شجریان، پورناظری بهتر می‌توان صحت هر‌یک از این ادعاها را سنجید. آیا آنچه می‌شنویم محصول شیدایی هنرمندانه و غرق شدن در روح زمانه است یا تن دادن به مناسبات بازار موسیقی است؟ به بیانی شاعرانه، تلاش کردیم با کنار زدن غبارها، پرده از چهره «او» بیفکنیم. اویی که همایون با صدایی رسا اعلام می‌کند، دارد قلاب را می‌کشد.

خبر

شماره‌های پیشین