480
دوشنبه، ۰۷ خرداد ۱۳۹۷
7
شهرداری تهران در اقدامی جدید ورودی کتابخانه ملی را هم پولی کرد

دوردورهای هزینه‌بر!

به گفته یکی از اعضای شورای شهر تهران از حدود ۱۰‌روز گذشته تاکنون پیش از ورود شهروندان تهرانی به محوطه باغ کتاب و کتابخانه ملی به بهانه تأمین امنیت، پیمانکار مربوطه با شیوه‌ای غیرشفاف از خودروهای ورودی عوارض ورود دریافت می‌کند که این موضوع موجب اعتراض و نارضایتی شهروندان شده و به نظر می‌رسد وعده مدیریت جدید مسوولان شهرداری برای گران شدن زندگی در شهر در حال تحقق است.

خطر چپ‌های تقلبی برای آینده دانشگاه

یادداشت میثم مهدیار معاون پژوهشی پژوهشکده فرهنگ و هنر

صبح نو

خطر چپ‌های تقلبی برای آینده دانشگاه

یادداشت میثم مهدیار معاون پژوهشی پژوهشکده فرهنگ و هنر

 دو سال پیش یادداشتی برای روزنامه «صبح‌نو» درباره مواضع دانشجویان موسوم به «چپ» در دانشگاه‌های سال‌های اخیر نوشتم و استدلال کردم که هم در بعد داخلی و هم در بعد خارجی چطور این گروه‌ها اگرچه راهنمای چپ می‌زنند ولی زیرکانه به راست می‌پیچند.
در آن یادداشت استدلال کردم که مشکل این گروه‌ها با راست‌گرایی نیست (کما اینکه در مواقع حساس به ائتلاف با برخی راست‌گراهای تابلودار نیز دست می‌زنند) بلکه مشکل آن‌ها با اصل جمهوری اسلامی است. در انتخابات‌های اخیر از سال‌92 تاکنون اعضای این گروه‌ها به‌صورت مستقیم یا غیر مستقیم (سلبی یا ایجابی) از دولت مستقر فعلی که آن را می‌توانیم راست‌گراترین دولت پس از انقلاب بدانیم حمایت کرده‌اند و البته برای نگاه‌داشت وجهه چپ‌گرایانه خود همزمان انتقادات آرام، کلی و محدودی را مثلاً نسبت به مساله پولی شدن آموزش عالی ابراز کرده‌اند‌. در یادداشت دیگری اشاره کرده‌ام که در همین موضوع پولی شدن آموزش اگرچه وزیر تعاون کار و  رفاه اجتماعی دولت روحانی شخصاً مقالات و پایان‌نامه‌های بسیاری در حوزه ترویج خصوصی‌سازی آموزش منتشر کرده اما در هیچ کدام از انتخابات‌ها این گروه‌ها حتی به انتخاب او به‌عنوان وزیر اعتراض نکردند یا وقتی وزیر مسکن و شهرسازی سیاست‌های حمایت از مصرف‌کننده را سیاست‌های کهنه سوسیالیستی دانست، صدایی از این گروه‌ها خارج نشد. آن‌ها همچنین تلاش می‌کنند مهم‌ترین مساله دانشجویان را به مساله پولی شدن آموزش محدود کنند و توجه دانشجویان را از سیاست‌های نئولیبرالی دولت روحانی در محیط‌زیست و بهداشت منحرف کنند. مفروض آنان در این محدودسازی و بی‌توجهی این است که دانشجو مانند هر صنف اقتصادی دیگری صرفاً می‌تواند پیگیر منافع عینی اقتصادی خود باشد. (فقط جهت رفع اتهام عرض کنم نگارنده از فعالان نخستین اعتراض به مساله پولی شدن آموزش در دانشگاه‌ها در سال 84 و 85 بوده است. البته در آن زمان مانند حالا مخاطب این اعتراضات مجهول نبود و به‌طور مشخص در دانشگاه صنعتی اصفهان و مقابل وزارت علوم و مجلس تحصن‌های طولانی مدتی در اعتراض به این امر شکل گرفت که باعث لغو پذیرش دانشجوی پولی در دانشگاه صنعتی و وزارت علوم شد.)
 در بعد بین‌المللی هم این گروه‌ها در مقابل سیاست‌های سرمایه‌داری جهانی و در رأس آن دولت آمریکا برای تحت فشار قرار دادن ملت‌های مستقل کاملاً سکوت پیشه کرده‌اند. آن‌ها همچنین تلاش می‌کنند نقش تحریم‌های آمریکا و دیگر قدرت‌ها در شکل‌گیری مشکلات اقتصادی کشور و تحولات سیاسی و اجتماعی اخیر را نادیده گرفته و مشکلات را به ذات نظام جمهوری اسلامی منتسب کنند. همه این نشانه‌ها مفروضه اصلی تقلبی و نمایشی بودن این گروه‌ها در سطح دانشگاه را تقویت می‌کند.
البته این مساله نمایشی بودن فی‌نفسه خطر جدی برای دانشگاه ندارد کما اینکه گروه‌های دانشجویی نمایشی دیگری از طیف‌های سیاسی دیگر نیز در دانشگاه حضور دارند (‌و البته فقط حضور دارند). مساله از جایی آغاز می‌شود که این گروه‌ها همِّ خود را به باند‌پروری ایدئولوژیک و ایجاد صف‌بندی و تقابل در دانشگاه معطوف می‌کنند.
 هفته گذشته و در آستانه انتخابات شورای صنفی پوستر بزرگی در دانشگاه علامه توجهم را جلب کرد که ائتلاف جمعی از این دوستان جهت کاندیداتوری در انتخابات شورای صنفی دانشجویان را نشان می‌داد. رنگ قرمز پوستر و عنوان ائتلاف «سنگر» نشانه‌هایی از همان تلاش‌ها برای ایجاد صف‌بندی و تقابل در فضای دانشگاه را آشکار می‌سازد. مدتی پیش تعدادی از اعضای این گروه‌ها یکی از اساتید آرام و متین را که در حوزه فلسفه دانشگاه تتبعات زیادی دارد، برای برگزاری یک جلسه گفت‌وگو و مباحثه عمومی به دانشگاه خود دعوت کرده بوند. مهمان فوق‌الذکر تعریف می‌کرد که چطور از واکنش‌های غیظ‌آلود و هیستریک مخاطبان این جلسه به استدلال‌هایش متعجب شده بود.
مفهوم اساسی دانشگاه (universe) به معنای وحدت‌بخشی میان علوم بوده است.آموزش و پژوهش در دانشگاه با مشارکت دانشجو و استاد پیش می‌رود و تولید علم در دانشگاه همچنین نیازمند وحدت‌بخشی میان سوژه‌های دانشگاهی است. طرح مساله دانشجو و استاد (‌اولیای دانشگاه) به‌عنوان فرودست/فرادست با ایجاد شکاف میان سوژه‌های اصلی دانشگاهی مانع از ایجاد چنین وحدتی می‌شود و شکل‌گیری گفت‌وگو به معنای مهم‌ترین راهبرد تولید علم در دانشگاه را به محاق می‌برد. البته دانشجو حق پیگیری مطالبات صنفی خود در دانشگاه را داراست ولی باید توجه داشت که دانشجو قبل از هر رابطه اقتصادی یا اجتماعی در دانشگاه باید با موضوع دانش و اقتضائات آن پیوند یابد و سیاست‌زدگی و ایدئولوژی‌زدگی و تشکیل باندهای دانشجویی با هدف دامن زدن به این شکاف‌ها آینده دانشگاه را دچار مخاطره می‌سازد.

captcha
شماره‌های پیشین