438
دوشنبه، ۲۱ اسفند ۱۳۹۶
8

خبر

چند جوان خوشفکر پویشی به راه انداخته‌اند که مثل بمب صدا کرده است

پای کار ایرانیم با عشق

ماجرا از یک فکر ساده آغاز شد و به پویش رسید. پویشی که در آن چند جوان که شغل دولتی هم دارند، از مردم می‌خواهند کالای ایرانی بخرند و از تولیدکننده ایرانی حمایت کنند. مردم، نمایندگان مجلس و دانشگاه‌های زیادی از این پویش مردمی خودجوش حمایت می‌کنند. پویشی که یکی از اعضای گروه فکر اولیه و مسوول اجرایی آن، آقای «سیدمصطفی موسوی‌نژاد» است. جوانی 30 ساله که در روزهای پایانی سال و به بهانه خرید عید نوروز، دنبال فرهنگ سازی این اتفاق خوب است. با شعاری دوست‌داشتنی: «پای کار ایرانیم.»

صبح نو

چند جوان خوشفکر پویشی به راه انداخته‌اند که مثل بمب صدا کرده است

پای کار ایرانیم با عشق

ماجرا از یک فکر ساده آغاز شد و به پویش رسید. پویشی که در آن چند جوان که شغل دولتی هم دارند، از مردم می‌خواهند کالای ایرانی بخرند و از تولیدکننده ایرانی حمایت کنند. مردم، نمایندگان مجلس و دانشگاه‌های زیادی از این پویش مردمی خودجوش حمایت می‌کنند. پویشی که یکی از اعضای گروه فکر اولیه و مسوول اجرایی آن، آقای «سیدمصطفی موسوی‌نژاد» است. جوانی 30 ساله که در روزهای پایانی سال و به بهانه خرید عید نوروز، دنبال فرهنگ سازی این اتفاق خوب است. با شعاری دوست‌داشتنی: «پای کار ایرانیم.»

موسوی نژاد در گفت وگو با «صبح‌نو»، درباره انگیزه‌هایشان برای به راه انداختن این پویش می‌گوید: «ما دیدیم که سال اقتصاد مقاومتی و اشتغال در حال پایان است. احساس کردیم کاری که باید در حوزه مردم می‌شده، انجام نشده است. چون بازار شب عید بود و مردم در این ایام در حال خرید بودند، تصمیم گرفتیم که پویش را در فضای مجازی راه بیاندازیم و از مردم بخواهیم که برای خرید عید، کالای ایرانی بخرند.»
 او تأکید می‌کند: «اگر قرار است که یک کارگاه تعطیل شود و کارگران بیکار شوند، کاش حداقل این اتفاق در روزهای آستانه نوروز نیفتد و پدر خانواده‌ای دم عید، شرمنده خانواده‌اش نباشد. سعی کردیم تا با خرید کالای ایرانی، این اتفاق را به حداقل برسانیم. اگر این کار فرهنگ‌سازی شود و برای مناسبت‌های متفاوتی انجام شود، مسلماً دایمی خواهد شد.»
موسوی‌نژاد البته معتقد است که این کار باید در طول سال و در دوره‌های متفاوت انجام شود: «احتمالاً فعالیت‌های پویش را برای سال آینده در مناسبت‌های مختلف، در بازار رمضان یا در بازار مهرماه هم این کار را انجام خواهیم داد.
در این زمان‌ها احتمالاً باز فعالیت خواهیم کرد. هر چه باشد، کار فرهنگی زمان می‌برد تا به نتیجه برسد.» تفکر این است که فروشندگان با فروش کالای ایرانی، مخالف باشند، موسوی اما این طور فکر نمی‌کند: «فروشندگانی که کالای خارجی هم می‌فروشند، به ما می‌گویند که دوست دارند کالای ایرانی بفروشند. فروشنده می‌گوید که دنبال سود فروشم هستم، اگر خریدار بخواهد که کالای ایرانی بخرد، من هم دوست دارم که ایرانی بفروشم. ما از فروشندگان درخواست کردیم که از هر جنسی، نمونه داخلی هم داشته باشند و به مردم هم توصیه کنند که کالای ایرانی بخرند.ما این دغدغه را به آنها منتقل کردیم. فروشندگانی که جنس خارجی می‌فروشند هم قبول دارند که باید تولید ایرانی را تقویت کنند. به نظرم هر کسی باید از یک جایی کار را شروع کند تا زمانی که این موضوع همه‌گیر شود. اگر همه تولید داخلی بخرند، تولیدکننده هم سعی‌اش بر این خواهد بود که کیفیت کار را بالا ببرد و اعتماد مردم را بالا ببرد.»

کار فقط با کلیک و لایک راه نمی‌افتد
 «از اوایل اسفندماه در فضای مجازی کار را شروع کردیم و حالا به لطف همراهی مردم در مدتی کوتاه بیش از 10 هزار دنبال کننده تلگرامی داریم. مردم از ما می‌خواهند که کالای ایرانی مرغوب را در هر حوزه‌ای معرفی کنیم و ما هم در هر زمینه کاری چند شرکت تعاونی و نام تجاری که با کیفیت بالا و قیمت مناسب کالاها و خدمات را به مردم ارائه می‌کنند معرفی کرده‌ایم تا این طوری پل ارتباطی باشیم بین تولید کنندگان ایرانی و مصرف کنندگان ایرانی در فضایی به دور از هرگونه واسطه گری و دلالی.»  اما فعالیت در فضای مجازی، تنها کاری نیست که اعضای پویش پای کار ایرانیم، انجام می‌دهند. آنان برخلاف پویش‌های دیگر، از پشت رایانه‌ها و تبلت هایشان بلند شده‌اند و به جمع حقیقی مردم در کوچه و خیابان آمده‌اند: «دو، سه روز پیش ما در بازار غرفه زدیم. فضای مجازی، مشتریان خاص خود را دارد و باعث می‌شود که در تهران و در کل کشور، پویش دیده شود. در فضای مجازی به بازخورد خوبی رسیدیم اما ما با خود فکر کردیم که اگر با مردمی که در بازار خرید می‌کنند، صحبت کنیم، شاید بحثی شکل بگیرد، شبهاتشان مطرح شود و ما بتوانیم به آنها پاسخ دهیم.»
مسوول راه‌اندازی پویش توضیح می‌دهد: «بسیاری از مردم پیش‌فرضشان این است که زمانی که به خرید می‌روند، جنس خارجی بخرند اما اگر جنس ایرانی با کیفیت مناسب و قیمت مناسب وجود دارد، چرا نباید بخرند؟ ما دوست داشتیم که با این پیش‌فرض ذهنی مواجه شویم و با آن مقابله کنیم.»
موسوی‌نژاد درباره برخورد و بازخوردهایی که دیده‌اند نیز می‌گوید: «ما با تولیدکنندگان زیادی صحبت کردیم. کارگران و تولیدکنندگان زیادی از مشکلاتی که دارند، به ما گفته‌اند. سعی‌مان این است که مشکلات را به مقامات دولتی، انتقال دهیم تا موانعی که بر سر راه قرار دارد، برداشته شود. مردم هم از مشکلاتشان می‌گویند و درخواست‌های خود را به تولیدکنندگان انتقال می‌دهیم. رابطه خوبی ایجاد شده است. ما از نمایندگان مجلس هم دعوت کردیم تا برای پاسخگویی، حاضر شوند، امیدواریم که آنها این فرصت را در اختیار ما قرار دهند.»  اما سؤال اینجاست که عمده مشکلات تولیدکننده ایرانی چیست؟ موسوی‌نژاد توضیح می‌دهد: «یکی از این‌ها واردات بی‌رویه کالاهایی است که در داخل کشور به حد کفایت وجود دارند. در برخی از مواقع، تولید کالایی در کشور وجود ندارد، در این صورت واردات مشکلی ندارد. مشکل دیگر تولیدکنندگان قاچاق است. آن‌ها معتقدند که دولت باید با قاچاق مقابله کند. زمانی که جنس قاچاق، بدون خدمات پس از فروش، بدون تأییدیه سلامت کالا، مردم از آن‌ها استفاده می‌کنند.»
این‌ها تنها مشکلات آنها نیست: «حرف دیگر تولیدکنندگان یارانه‌ای است که دولت به بخش تولید تخصیص نمی‌دهد. هر سال قیمت‌های حامل‌های انرژی در کارخانه‌ها اضافه می‌شود و بعد مردم انتظار دارند که ما تولیدمان را گران نکنیم. آنها می‌گویند که یا باید یک کارگر اخراج کنند یا اینکه، ورشکست شوند. درخواست آنها از دولت این است که با تولید مهربانانه برخورد کند. درخواست آن‌ها این است یارانه‌ای که قرار بود 30‌درصد از آن به سهم تولید اختصاص داده شود، این‌یارانه‌ها تعلق بگیرد.»  شنیدن حرف تولیدکنندگان تنها کاری نیست که در این پویش اتفاق می‌افتد، آن‌ها کارهای دیگری هم انجام می‌دهند: «دولت ادعا می‌کند که هر سال، قاچاق را کاهش می‌دهد و با آن مقابله می‌کند.
ما انتظار داریم که دولت در این زمینه، جدیت کاملی را داشته باشد. به عنوان مثال، رهبری فرمودند که دستگاه‌های X-Ray (اشعه ایکس) را خریداری کنید. اکثر حجم قاچاق ما از گمرک‌ها و خیلی تمیز وارد کشور می‌شود.
در بحث‌های یارانه و واردات، دولت هر سال کوتاهی می‌کند. از دولت قبل تاکنون، هیچ کدام، یارانه بخش تولید را پرداخت نکرده‌اند. این هزینه را می‌گویند که به مردم می‌دهند. این‌ها نتیجه‌ای جز شکست تولیدکنندگان ندارد.»  او معتقد است که راهکارها مشخص است، تنها یک عزم جدی می‌تواند، بسیاری از مشکلات را حل کند: «یکی از کارهایی که ما در این پویش مطرح می‌کنیم، رسیدن به این مطالبات است، شاید که بتوانیم اثرگذاری داشته باشیم. در کنار حضور در فضای مجازی و کف خیابان، با یک سری از مقامات دولتی هم وارد رایزنی شده‌ایم. به عنوان مثال، صحبت کردیم تا در نمایشگاه‌های بهارانه،  کالای خارجی وارد نمایشگاه نشود. با وزارت صنعت هم یک سری مذاکراتی کردیم که هنوز نهایی نشده است. امیدواریم این روی خوش نشان دادن‌ها و قول دادن‌ها مانند سابق نباشد و در عرصه عمل اتفاق بیفتد. ما در حد وسعمان تلاش می‌کنیم، در کنار این هم ما مطالبات را با مسوولان مطرح می‌کنیم و اگر این پیگیری‌ها نتیجه نگرفت، ما این موضوع را منعکس می‌کنیم که مثلاً مسوولان دولتی ترتیب اثر ندادند و اگر خبر خوشی هم رسید، این را هم اطلاع‌رسانی می‌کنیم.»

دولت نباید دخالت کند
 انجمن‌های زیادی از پویش حمایت کردند. یکی از گروه‌هایی که با پایش همراه شد، انجمن مدرسان اقتصاد مقاومتی است، انجمنی که اساتید بزرگ اقتصاد در آن عضو هستند. انجمنی که از کارکردها و توان‌افزایی در زمینه‌های ملی حمایت می‌کند. درواقع این یعنی بنا دارد تا کالای ایرانی را به‌عنوان فرهنگ متعارف، متعالی و بسترساز در سایر حوزه‌های مانند علمی، اجتماعی و فناوری مهیا شود. دکتر ساسان شاه‌ویسی، پژوهشگر اقتصادی، استادیار، عضو هیات علمی دانشگاه و عضو این انجمن است. او در گفت‌وگو با «صبح‌نو» با اشاره سال اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولید ملی، درباره وجود این پویش‌ها تا حد چه می‌تواند کمک‌کننده باشد: «باید سعی کنیم کار ایرانی، کالای ایرانی و کارگر ایرانی را مقدس کنیم. در فرهنگ، نظام و الگوی اقتصادی ایران جایگاه و کارکرد کار، کارگر و کالای ایرانی دچار یک تزلزل شده و از آن جایگاه و ارزش‌هایی که با خود باید حمل می‌کرد، دچار نقصان شده است. به نظر می‌رسد انجمن‌های علمی و آموزشی در کنار پویش‌های اجتماعی، مهم‌ترین معروف و فرصتی که می‌توانند به وجود بیاورند، این است که این ارزش‌ها و باورها را در اذهان عمومی جامعه‌ترمیم کنند؛ به عبارت دیگر اگر ما اصرار داریم که از کالای ایرانی استفاده کنید، بایستی جایگاه و نقش ایرانی را برجسته کنیم. باید جایگاه و نقش کار و فرهنگ کار را متعادلی کنیم. باید قابلیت و ظرفیت کالای ایرانی را هم ارتقا دهیم. این‌ها در کنار هم که متولیان خود را دارند، به نظرم نقش بزرگی در باورپذیری، همسان‌سازی و ارتقای اجتماعی هم انجمن‌های علمی و پژوهشی و هم پویش‌های اجتماعی می‌توانند قدم‌هایی را بردارند.» تاریخچه پویش‌ها در ایران، زیاد درخشان نیستند، او درباره پویش موفق در ایران معتقد است: «من مستقیماً این فرصت را پیدا نکرده‌ام که هیچ اندازه‌گیری، تولید ظرفیت و توان‌افزایی آن را بررسی کنم؛ اما به نظر می‌رسد که دوره‌های مختلف تاریخی، با ابزارهایی در اختیار ما قرار داده است. شبکه‌های اجتماعی و پویش‌هایی که در این شبکه‌ها بارگذاری می‌شود، باید به جهت آگاهی بخشی با زبان محاوره‌ای شبکه‌های اجتماعی ارتباط برقرار کنند. آن‌ها نه باید آن‌قدر موضوع را ثقیل، گنگ و پیچیده کنند که همذات‌پندار انجام نشود و نه این‌قدر موضوع را ساده انگارانه که مانند مسائل پیش‌پا افتاده با آن برخورد شود. در عصری که به سر می‌بریم، پویش این‌چنینی با زبان همه‌فهم، با بارگذاری اجتماعی مناسب خود انتشار دهند، یکی از مؤثرترین ابزارهایی خواهند بود که در مدیریت حوزه‌های مختلف می‌توان از آن‌ها استفاده شود. چه بهتر که این حوزه مبتنی بر منافع ملی، ظرفیت‌های ملی و ارزش‌ها و باورهای ملی باشد. اگر این اتفاق بیفتد به نظرم بسیاری از فرصت‌سوزی‌هایی که ما در ایام ماضی از دست داده‌ایم می‌توانیم، نه تنهاترمیم کند، بلکه بخشی از این فرصت‌ها را برگرداند.» حال سؤال این است که پویش پای کار ایرانیم تا چه حد می‌تواند موفق عمل کند؟ «هماهنگ کردن این عناصر خیلی مؤثر است. زمانی است که شما، سمفونی را خیلی خوب شروع می‌کنید، زمانی که می‌خواهید آن را به اوج برسانید، دچار خلأ و چالش می‌شوید. به نظرم این پویش تا جایی که می‌تواند باید از حاشیه‌ها به دور باشد و همذات‌پنداری را با عامه مردم، برقرار کند. اگر بخواهد این همذات‌پنداری را انتزاعی، قومی و جریانی کند، مسائلی که جز آفت‌های اجتماعی هستند، به مشکل برمی‌خورد.» اما مهم‌ترین مشکل اقتصاد کشور چیست؟ از نظر شاه‌ویسی مهم‌ترین مشکل کشور در زمینه اقتصادی، تنها یک چیز است: «مهم‌ترین مشکل ما، مداخلات دولت در اقتصاد ملی است. اگر اقتصاد ما ملی و مردم‌باور باشد، مهم‌ترین مسیر برای پیمایش اقتصاد سالم و پویا تحقق پیدا می‌کند و رفاه متأثر از این قابلیت‌ها هم مهیا می‌شود.»
 باید قبول داشت که یکی از ارکان اصلی حمایت از تولید ملی، حمایت مردمی است. قدم‌هایی که برای حمایت خودجوش برداشته شده است، می‌تواند، این امر را ایجاد کند.

captcha
شماره‌های پیشین