424
چهارشنبه، ۰۲ اسفند ۱۳۹۶
11
کارگردان«اسرافیل» درگفت‌وگو با«صبح‌نو»:

«بفروش‌ساز» نیستم

«اسرافیل» به کارگردانی خانم آیدا پناهنده و تهیه‌کنندگی خانم مستانه مهاجر روی پرده سینماها رفته است.

خبر

صبح نو

کارگردان«اسرافیل» درگفت‌وگو با«صبح‌نو»:

«بفروش‌ساز» نیستم

«اسرافیل» به کارگردانی خانم آیدا پناهنده و تهیه‌کنندگی خانم مستانه مهاجر روی پرده سینماها رفته است.

آیدا پناهنده کارگردانی، نویسندگی و تهیه‌کنندگی چندین فیلم کوتاه داستانی، مستند، ویدیویی و تله فیلم را در کارنامه دارد. ناهید اولین ساخته بلند سینمایی او به شمار می‌رود.
در اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۴، ناهید اولین فیلم بلند سینمایی پناهنده در بخش نوعی نگاه شصت و هشتمین جشنواره کن به نمایش درآمد. این فیلم در جشنواره کن و در بخش نوعی نگاه برنده جایزه آینده نویدبخش شد. در فیلم جدید پناهنده، خانم‌ها و آقایان هدیه تهرانی، پژمان بازغی، مریلا زارعی، هدی زین‌العابدین و علی عمرانی نقش آفرینی کرده‌اند. همزمان با اکران «اسرافیل» در سینماهای کشور، با کارگردان این فیلم گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که در ادامه می‌خوانید.

چرا فیلم آنقدر دیر اکران شد؟
راستش سؤال خودم هم هست. اینها تصمیماتی است که دفاتر پخش و شورای صنفی نمایش می‌گیرند و گردن ما هم از مو نازک‌تر است. باید بگوییم چشم یا اینکه کلاً فیلم را اکران نکنیم. فعلاً حق تقدم با فیلم‌های شبه کمدی و بفروش است.

اسرافیل چه تفاوتی با «ناهید» در نوع فیلم سازی شما داشته است؟ فضا تقریباً همان فضای شما و داستان هم به نوعی حول محور زن یا زنانی می‌چرخد که دچار مشکلاتی هستند.
«اسرافیل» درامی عاشقانه است. تفاوت‌های ساختاری و مضمونی جدی‌ای با «ناهید» دارد. پرداختن به مسائل زنان و مشکلات آنها فقط ظاهر قضیه است. در «اسرافیل» این عشق، دوست داشتن، وابستگی و خاطرات گذشته است که کاراکترها را به حرکت وامی‌دارد.
هم ناهید و هم اسرافیل در جشنواره خارجی خوب دیده شدند اما شرایط اکران مناسبی نداشتند؛ فکر می‌کنید این از کجا نشأت می‌گیرد؟
این سؤال شما، پرسش من هم هست. «ناهید» هم مثل «اسرافیل» در جشنواره فیلم فجر با بی‌توجهی روبه‌رو شد. بعد که فیلم موفقیت‌های جهانی کسب کرد کم کم نگاه‌ها به فیلم عوض شد. سال گذشته «اسرافیل» هم درست چنین شرایطی داشت. حالا که اکران شده از آدم‌های مختلفی که برای بار دوم فیلم را دیده‌اند می‌شنوم که فیلم بیشتر رویشان تأثیر گذاشته است. یا اینکه فیلم را برای بار نخست می‌بینند و می‌گویند نسبت به فیلم‌های جشنواره فجر امسال، بهتر و جلوتر است. این‌ها نشان می‌دهد که هر دو فیلم من، گذر زمان را تاب آورده‌اند. تب و تاب جشنواره فجر و شلوغ بازی‌ها و حاشیه سازی‌ها، برای فیلم‌هایی که نمی‌خواهند شلوغ بازی دربیاورند سَم است. اینکه چرا فیلم‌های من در مملکت خودم با گذشت زمان درک می‌شوند و نگاه‌ها به سمت‌شان برمی‌گردد و چرا در خارج از مرزهای ایران به سرعت با استقبال روبه‌رو می‌شوند، واقعاً مسأله من هم هست. مسأله‌ای که دارد روح مرا آزرده می کند. واقعاً ترجیح می‌دادم فیلم‌هایم در کشور خودم به‌طور گسترده دیده شوند. این همه بی‌تفاوتی و تبعیض، روح هنرمند را پژمرده می‌کند و ممکن است باعث شود هنرمند از سرزمین خود دلسرد شود و تصمیم‌های دیگری برای آینده  کاری‌اش بگیرد.

شما اخیراً توییتی درباره حرف مادرتان داشتید که به شوخی و جدی گفته بودند، فیلم طنز بساز که همه طالبش باشند. شاید این سخن به شوخی بیان شده باشد اما به هرحال احتمالاً این حرف را زیاد شنیده باشید.
بله زیاد شنیده‌ام. چند شب قبل هم یکی از سینماداران به «مستانه مهاجر» تهیه کننده «اسرافیل»گفته بود که ان شاءالله از دفعه بعد او هم یاد می‌گیرد و فیلم بفروش می‌سازد.
چه بگویم؟! من با سینمای پرمخاطب و فروش بالا مشکلی ندارم.  اصلاً و ابداً! اما اینکه همه متر و معیارها با فروش و گیشه میزان شود، کار خطرناکی است. این شبه‌کمدی‌ها و فیلم‌های سخیف به ظاهر طنز (به قول مسعود فراستی «ماقبل فیلم») دارند سلیقه مردم را تباه می‌کنند.
«سینما» ی تجاری تعریفی دارد؛ اصولی دارد؛ شما سینمای تجاری آمریکا را نگاه کنید. اکثرشان فیلمنامه‌های درخشان و کارگردانی‌های ماهرانه و بازی‌های استادانه دارند. حالا پرفروش‌های سینمای ایران را نگاه کنید. واقعاً جای تأسف است.

دغدغه شما در حوزه اجتماعی چیست؟
من فعال اجتماعی نیستم؛ فعال حوزه زنان نیستم و تا جایی که می‌دانم قرار نیست هیچ‌وقت خودم را کاندیدای نمایندگی مجلس کنم! من فقط یک فیلمسازم و بیش و پیش از هر چیز خودِ «سینما» را دوست دارم. کار کردن با مدیوم «سینما» تنها حرفه من است. بدون سینما هیچ چیز نیستم. زندگی‌ام با سینما معنا می‌شود.
بعد اینکه آدم‌ها را دوست دارم. زن و مردش هم فرقی برایم نمی‌کند. دلم می‌خواهد قصه‌های آدم‌های واقعی را، آنهایی که کمتر فیلمسازی سراغ‌شان می‌رود، روی پرده بیاورم و بعد اینکه، دلم برای سرزمینم می‌تپد.

آیا اسرافیل فیلمی درباره مشکلات میانسالی است؟ به این معنا که برای جوان‌ترها چه حرفی دارد؟
«اسرافیل» فیلمی درباره جوانان و آنهایی است که در آستانه میانسالی هستند. «سارا» دختر جوان فیلم، یک ضلع مثلثی عاشقانه است و در دو ضلع دیگر زن و مردی ایستاده‌اند که دارند آخرین ته مانده‌های جوانی را مزه مزه می کنند.
این فیلم برای همه ایرانی‌هاست؛ در هر سنی که هستند؛ زن و مرد، پیر و جوان.

 

captcha
شماره‌های پیشین