371
سه شنبه، ۱۴ آذر ۱۳۹۶
3
اولین گام سیاست‌ورزی حزب توسعه ملی در اردوگاه چپ نشینان

توسعه ملی؛ بدل سازمان مجاهدین

گمنام و بی نشان هستند ولی برای آینده نشان‌دار شده‌اند؛ آنان جا پای بزرگان حزبی اصلاحات نهاده‌اند. شاگردانی گوش به فرمان برای مردان سایه نشین اصلاحات. اولین گام حزب توسعه ملی ایران اسلامی انتقاد به سیاست‌گذاری اردوگاه اصلاح‌طلبان در قبال مستضعفین رخ داد.

غفلت جنبش دانشجویی از یک وظیفه مهم

قاب خبر

صبح نو

غفلت جنبش دانشجویی از یک وظیفه مهم

سخن در باب بیداری دانشجویی زیاد است؛ از سابقه آن در ایران و جهان گرفته تا آسیب شناسی آن در مقطع فعلی و از ویژگی‌های این بیداری نظیرآرمانگرایی و عدالت‌خواهی گرفته تا تلاش جریان‌های سیاسی برای استفاده ابزاری از آن؛ از ضرورت کار عمیق روی مفاهیم اسلامی تا آفات این بیداری و ده‌ها موضوع متنوع و متعدد دیگر. آنچه در این نوشتار و به مناسبت روز دانشجوی امسال می‌خواهم به آن بپردازم، غفلت بیداری دانشجویی از یکی از کارکردهای مهم خودش است. کارکردی که اگر درست به آن بپردازد، هم هویت بیداری دانشجویی را احیا می‌کند، هم نقش تأثیرگذار در بهبود شرایط کشور خواهد داشت و هم مانع تفوق برخی مفاهیم و رفتارهای غلط در کشور خواهد شد.
این کارکرد پر خاصیت«گفتمان سازی» است!
با طرح موضوع «گفتمان» نمی‌خواهم جریان‌های دانشجویی را درگیر مباحث و نظریه پردازی‌های پردامنه زبان شناسان و فیلسوفان و جامعه شناسان و اندیشمندان این حوزه‌ها مانند، فردینان دوسوسور، ویتگنشتاین، باختین و فوکو بکنم اگر چه مطالعه و دقت در نظرات آن‌ها می‌تواند فوایدی داشته باشد.
پیشنهادم به فعالان بیداری دانشجویی، به عنوان کسی که دوران دانشجویی خود و حتی چند سالی پس از آن را در این عرصه سپری کرده، تأکید بر مطالبه حکیمانه رهبر انقلاب از دانشجویان است؛ یعنی گفتمان سازی آنهم به معنای ساده اما پرمغز فراگیر کردن یک مفهوم و تبدیل آن به یک مطالبه عمومی است.
آیا جنبش، جریان، بیداری دانشجویی یا هر نام دیگری که برای آن انتخاب کنیم، امروز خودش مطالبه غالبی دارد یا نه؟ اگر نه چرا و اگر آری این مطالبه یا مطالبات غالب و در اولویت کدام است؟
آیا بیداری دانشجویی برای خودش وظیفه، رسالت یا مسوولیت گفتمان سازی یا ترویج گفتمان قائل است یا نه؟ اگر نه چرا و اگر آری، چگونه؟
این‌ها از جمله پرسش‌های مهمی است که عموم دانشجویان و خصوصاً فعالان مؤمن و متعهد و انقلابی این عرصه باید به آنها پاسخ دهند.
به نظر می‌رسد عدالت، مبارزه با فساد، استکبار ستیزی و پیشرفت علمی از اهم گفتمان‌های ایجابی و سلبی هستند که بیداری دانشجویی می‌تواند و باید سردمدار آنها در کشور باشد.
غفلت جریان بیداری دانشجویی مؤمن و متعهد از این مسوولیت بزرگ، موجب شده برخی گفتمان‌های سست بنیان و تکراری رقیب و حتی معارض، دانشگاه را جولانگاه خود و احساس منفعل شدن نیروهای انقلابی و متعهد را تقویت کنند. باید امکان جولان از این جریان‌ها را با تلاش و فعالیت مجاهدانه و عقلانیت و هنرمندی بیشتر محدود کرد و آنها را ناکام گذاشت.

  یادداشت
  مهدی فضائلی 

captcha
شماره‌های پیشین