371
سه شنبه، ۱۴ آذر ۱۳۹۶
10
سرپرست‌هایی که با کمترین آشنایی منصوب می‌شوند

چالش انتخاب در فدراسیون‌های ورزشی

میوه تلخ ریو در آمریکا ثمر داد

نوشداروی «سهراب» برای درد «کیانوش»

در میانه مسابقات المپیک 2016 ریو، وقتی بعد از آن همه نتایج نامطلوب و ناکامی‌های پی در پی، آقای کیانوش رستمی نخستین طلای المپیک را برایمان دشت کرد، پیش بینی می‌شد که آن مدال ارزشمند اما پرحاشیه، در آینده‌ای نه چندان دور، چه بسیار مدال‌های دیگر را از وزنه‌برداری و حتی ورزش ایران دریغ می‌کند.

صبح نو

سرپرست‌هایی که با کمترین آشنایی منصوب می‌شوند

چالش انتخاب در فدراسیون‌های ورزشی

اتفاق‌های این روزهای ورزش ایران، ناراحت کننده و تلخ است و می‌توان به راحتی واژه نگرانی را مقابل آینده برخی رشته‌ها قرار داد؛ آن‌هم در شرایطی که وزیر ورزش و جوانان برای حل این بحران‌ها چاره جذاب و منطقی ندارد.
حاشیه‌سازی کارلوس کی‌روش سرمربی تیم ملی فوتبال و واکنش‌های نامناسب مهدی تاج رییس فدراسیون فوتبال به این مسائل، به امری عادی تبدیل شده و بسیاری از هواداران فوتبال، دیگر فریب این برخوردها را نمی‌خورند اما چرا وزیر و معاونانش به این موضوع ورود نکرده و ادامه این روند را متوقف نمی‌کنند، جای پرسش دارد؟
البته در روزهای پرحاشیه فوتبال، رشته‌های دیگر هم اسیر مشکلاتی حاد هستند که نوک پیکان این اتفاقات، سرنوشت آینده این رشته‌ها را هدف قرار داده است؛ رشته‌هایی مانند بسکتبال، بوکس، هاکی، شنا، کبدی و ...
در این میان وزارت ورزش و جوانان به جای رفع مشکلات موجود، از نفراتی چون نصرالله پریچهره، افشین داوری و شروین اسبقیان برای سرپرستی برخی از این فدراسیون‌ها استفاده می‌کند، افرادی که در دایره ورزش ایران حرکت کرده و هرچند وقت یک‌بار «سرپرست موقت» یک فدراسیون می‌شوند.
آیا واقعاً ورزش ایران مدیر ورزشی کم دارد یا رشته‌های معتبری مانند بسکتبال و بوکس فاقد مدیران ورزشی هستند که باید نفراتی مانند پریچهره و داوری به عنوان سرپرست این فدراسیون‌ها انتخاب شوند؛ پرسشی که سال‌هاست بی‌جواب مانده...
همین اتفاق تلخ، سال‌هاست در ورزش ایران در حال تکرار است تا در هر دوره، سرپرست‌های موقت، آینده برخی از رشته‌های ورزشی را به مخاطره انداخته و بیاندازند؛ آن‌هم بدون اینکه آب از آب تکان بخورد و وزیر یا مدیر ارشدی به این موضوع واکنش نشان دهد.
در کنار این مسائل، ورزش ایران با مشکلات دیگری هم دست به گریبان است؛ کاری به بی‌اعتنایی شورای المپیک آسیا به نامه اعتراضی کمیته المپیک ایران، سفر دسته جمعی 14 عضو از فدراسیون ورزش‌های همگانی به کره‌جنوبی نداریم یا از کنار اتفاق‌های رخ داده در مسابقات شطرنج جوانان جهان می‌گذریم اما شرایط برخی رشته‌ها اصلاً مناسب نیست...
آبروریزی بین‌المللی در مسابقات کبدی زنان آسیا به میزبانی گرگان، ماحصل ضعف‌های مدیریتی در ورزش و استفاده از نیروهای غیرمتخصص و فامیل بازی شدید در این فدراسیون بود. این اتفاق اما درس بزرگی برای ورزش ایران و مدیرانش بود؛ درسی که با توجه به سیاست‌های حاکم بر ورزش ایران، قطعاً خیلی زود فراموش می‌شود.
البته این اتفاق باعث شد محمدرضا مقصودلو با اعلام دلیل «پاره‌ای از مشکلات شخصی» از حضور در انتخابات فدراسیون کبدی که قرار است 25 آذرماه برگزار شود، انصراف دهد تا شاید فرصت برای یک مدیر جدید برای موفقیت‌های آینده این رشته نوپا اما جذاب فراهم آید.
در بسکتبال هم این روزها و پس از استعفای محمود مشحون، حواشی بر متن غلبه کرده و باعث رقم خوردن شکست تلخ تیم ملی بسکتبال از عراق شده است، باختی که به هیچ وجه قابل توجیه نبوده و نیست.
در این میان اما وزیر به جای استفاده از یک مدیر کاربلد از میان چهره‌های مطرح این رشته، نصرالله پریچهره را برای سرپرستی این فدراسیون انتخاب کرد که پیشتر سرپرست فدراسیون شطرنج و دوچرخه‌سواری بود و تا چه اندازه آثار خیر از خود در این دو فدراسیون برجای گذاشت!
حالا این «سرپرست موقت» قصد دارد برای برگزاری انتخابات ریاست این فدراسیون برنامه‌ریزی کند؛ انتخاباتی که هنوز زمان آن اعلام نشده اما ثبت نام از کاندیداهای پست ریاست آن آغاز شده است! و در روز نخست ثبت‌نام‌ها هم مازیار ناظمی، مدیر مرکز اطلاع رسانی وزارت، برای تصدی این پست ثبت‌نام می‌کند!
این مشکلات تا کجا باید ادامه داشته باشد؛ چرا نباید در چنین رشته‌هایی کار را به کاردان سپرد. مگر در این رشته «قحط الرجال» شده که باید یک مدیر از بیرون بیاید و زمام امور فدراسیون آن را برعهده بگیرد.
چرا وزرای ورزش و مدیران این وزارتخانه از گذشته درس نمی‌گیرند؟ چرا هیچ یک از آنها به اوضاع آشفته فوتبال نگاهی نمی‌اندازند که بسیاری از مشکلات آن ماحصل استفاده از مدیران غیر فوتبال بوده و هست که باز هم در رشته‌های دیگر، از افراد غیر متخصص استفاده می‌شود.
چرا باید مراسم تجلیل از احمد ناطق نوری رییس پیشین فدراسیون بوکس در غیاب افشین داوری سرپرست این فدراسیون برگزار شود؛ اتفاقی که هیچ توجیهی برای آنها وجود ندارد.
این‌ها بخشی از مشکلات اساسی و مهم ورزش و پرسش‌های علاقه‌مندان و کارشناسان رشته‌های مختلف است که منتظر شنیدن پاسخ وزیر ورزش و تصمیم‌های بهتر از سوی او هستند؛ وزیری که در این روزهای حساس و سرنوشت‌ساز برای رشته‌های المپیکی و پرمدال، با تصمیم‌های غیرمنطقی، آینده این رشته‌ها را به مخاطره انداخته است.

  یادداشت     امیر محب ملکی

captcha
شماره‌های پیشین