366
سه شنبه، ۰۷ آذر ۱۳۹۶
10
حال ورزش خوب است؟

سر «سلطان» سلامت

کار بزرگ پهلوان کشتی ایران در آوردگاه لهستان

کریمی، ایستاده برد...

شکست همیشه تلخ است، به ویژه باخت‌هایی که پای مدال‌های آسیایی و جهانی باشد. ناکامی همیشه دردناک است زیرا زحمات چندماهه و حتی چند ساله که یک لحظه برباد می‌رود و حسرت، سرخوردگی و سرشکنی می‌ماند برای ورزشکار و بس.

صبح نو

کار بزرگ پهلوان کشتی ایران در آوردگاه لهستان

کریمی، ایستاده برد...

شکست همیشه تلخ است، به ویژه باخت‌هایی که پای مدال‌های آسیایی و جهانی باشد. ناکامی همیشه دردناک است زیرا زحمات چندماهه و حتی چند ساله که یک لحظه برباد می‌رود و حسرت، سرخوردگی و سرشکنی می‌ماند برای ورزشکار و بس.


در دوران ورزشی، بارها اتفاق می‌افتد که یک قهرمان یا یک تیم، به خاطر اشتباهات تکنیکی یا تاکتیکی طعم پیروز نشدن را می‌چشند و سرافکنده به کشور و شهرشان برمی‌گردند.
همچنین در تاریخ، ورزشکارانی بوده‌اند که سال‌ها در مسابقات قاره‌ای، جهانی و حتی المپیک، طعم شکست را نچشیده و با مدال زرین و طلایی به کشورشان برگشته‌اند اما تعداد محدودی از آنها هستند که دوران قهرمانی را بدون ناکامی و باخت به پایان رسانده‌اند.
این خاصیت ورزش است که کمتر اتفاق می‌افتد یک ورزشکار، یک قهرمان یا حتی یک ستاره همیشه دراوج و قله افتخار و قهرمانی باشد اما برخی مواقع، شکست‌ها به خاطر یک تدبیر تاکتیکی رقم می‌خورند؛ آنهم برای قرار گرفتن در سمت آسان جدول یا شرایط بهتر در یک تورنمنت یا از آن مهمتر که پایان موفقیت آمیزی دارد و برخی مواقع برای دفاع از یک آرمان و اعتقاد که پایان یک رقابت نیست بلکه آغاز یک حماسه بزرگ، بالابردن و برافراشته نگه داشتن پرچم افتخار یک کشور...
این داستان پهلوان جوان ایران است. آقای علیرضا کریمی، مردی که باخت آن هم در اوج اقتدار و در چند ثانیه مانده به یک پیروزی بزرگ و مدالی ارزشمند، مدالی که فدای آرمان‌ها، اعتقادات و مظلومیت کودکان و مردم فلسطین و کشورهای مظلوم دنیا شد.

از پوریای ولی تا تختی
پهلوانان هرگز نمرده و فراموش نمی‌شوند و داستانی می‌شوند که پدران و مادران سرزمین‌مان ایران، در گوش فرزندان خود زمزمه می‌کنند. یکی از این روایت‌ها، داستان پوریای ولی است که تاب شنیدن صدای گریه پیرزنی را ندارد. آن پهلوان ایران زمین که صبح روز رقابت با حریف هندی، به مسجد رفت و پس از راز و نیاز با خدای خویش، صدای گریه پیرزنی را شنید که برای پیروزی پسرش در کشتی دعا می‌کرد. پوریا وقتی متوجه شد، آن پسر، رقیبش در کشتی آن روز است، با پا گذاشتن روی نفس خویش، تصمیمی بزرگ گرفت.
پهلوان ولی، عصر آن روز و درحالی‌که از رقیب هندی‌اش قدرتمندتر بود، برای شادی دل مادری، اجازه داد پشتش به خاک برسد. چند روز بعد از این کشتی و در سلطان جونه (حاکم آن منطقه در هند) پهلوان هندی خود را به پای پوریای ولی افکند و بازوبند پهلوانی را به او تقدیم کرد و خطاب به دلاور ایرانی گفت: «من در جریان مسابقه، متوجه گذشت و جوانمردی تو شدم.»
پوریای ولی به خاطر همان باخت، نامش به اسطوره پهلوانی در میان مردم ایران زمین تبدیل شد تا آن رفتار جوانمردانه، الگوی بسیاری از ورزشکاران و خصوصاً کشتی‌گیران کشورمان باشد؛ حرکتی جوانمردانه که توسط غلامرضا تختی در رقابت‌های جهانی تولید و تکرار شد. در رقابت‌های جهانی تولیدو - 1962 آمریکا، غلامرضا تختی و الکساندر مدود به دیدار فینال رسیدند؛ رقابتی که اتفاق‌های آن را از زبان قهرمان روس بخوانید: «در جریان آن مسابقات، پای راستم به شدت آسیب دید و روحیه‌ام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای مصدوم با او مبارزه می‌کردم.»
وی افزود: «تا آن زمان از خصوصیات اخلاقی و کردار انسانی تختی خبر نداشتم اما در آنجا به جوانمردی کشتی‌گیر ایرانی پی‌بردم و تحت تأثیر آن قرار گرفتم. او که شنیده بود پای راستم ضرب دیده، با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا من را اذیت کند. تختی تا آخرین لحظه، مردانه کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلاً استفاده نکرد. او با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است.»
تختی هرچند در آن رقابت شکست خورد و مدال طلا را از دست داد اما با ارج نهادن به ارزش‌های اخلاقی و انسانی، به جهان پهلوان کشتی و ورزش ایران مبدل شد تا هرچند 40 سال است به دیار باقی رفته اما نام و یادش همیشه زنده خواهد ماند.
ارزش پهلوانی بیش از قهرمانی
جهان پهلوان بودن دلاور مردان ایرانی همچنان ادامه دارد و این‌بار توسط جوان شایسته کشتی کشورمان یعنی علیرضا کریمی در آوردگاه پیکارهای کشتی آزاد امیدهای جهان در لهستان تکرار شد. در روز نخست این رقابت‌ها، علیرضا کریمی پرامیدترین عضو تیم ایران برابر جبرییلوف از روسیه قرار گرفت و تا ثانیه‌های پایانی رقابت، از حریف روس خود با نتیجه 3 بر 2 پیش بود. در آن رقابت سخت و سنگین، علیرضا مردانه کشتی گرفت ولی به خاطر پیروزی نماینده رژیم اشغالگرقدس در تشک کناری، مجبور شد در ثانیه‌های پایانی، پای خود را در اختیار حریف روس قرار داده تا برنده این کشتی لقب نگیرد.
در آن 10 ثانیه پایانی، کریمی به‌صورت مصلحتی باخت تا با آن از خودگذشتگی بزرگ، در دور بعد با نماینده رژیم اشغالگر قدس روبه‌رو نشود و یک مدال جهانی را به راحتی از دست دهد؛ مدالی که با توجه به رسیدن حریف روس به فینال، دستیابی به آن دور از دسترس کشتی‌گیر جوان کشورمان نبود. همچنین دلاور جوان ایرانی با آن باخت بردگونه، بار دیگر آرمان‌های انقلاب اسلامی در به رسمیت نشناختن رژیم اشغالگر قدس را به گوش جهانیان رساند؛ آن‌هم درحالی‌که می‌توانست با مدال به کشور عزیزمان بازگردد.
کریمی از مدال جهانی چشم پوشی کرد تا از یکسو با مظلومان عالم از جمله مردم کشور فلسطین که سال‌هاست اسیر چنگال رژیم اشغالگر قدس هستند، هم صدا شود و از سوی دیگر نشان دهد، برای دلیر‌مردان ایرانی، ارزش پهلوانی به مراتب بیش از مدال‌های رنگارنگ و قهرمانی است.
امروز نوبت مسوولان کشور خصوصاً ورزش و فدراسیون کشتی است که دلاور مردی این جوان شایسته کشورمان را به بهترین نحو جبران کنند؛ هرچند این حرکت جوانمردانه و انسانی، قابل جبران نیست.
کریمی در مسیر پهلوانان ایران
جوان دلاور البرزی، برای دومین بار است که مدال‌های جهانی را به خاطر به رسمیت نشناختن رژیم اشغالگر قدس از دست می‌دهد. نخستین مرتبه در مسابقات جهانی 2013، برابر حریفی از رژیم اشغالگر قدس روی تشک نرفت و در رقابت‌های امسال هم این اتفاق تکرار شد. علیرضا کریمی درحالی در این دو مسابقه مهم جهانی با به رسمیت نشناختن حریفی از رژیم اشغالگر قدس دو مدال ارزشمند را از دست داد که پیش از او دلاور مردانی بودند که مدال‌های ارزشمند را فدای دفاع از آرمان‌های انقلاب شکوهمند کشورمان و هم‌صدایی با مردم مظلوم فلسطین از دست دادند.
امیررضا خادم در کشتی و آرش میراسماعیلی در جودو، مهم‌ترین چهره‌هایی بودند که در دو دوره المپیک، با چشم پوشی از مدال‌های ارزشمند آن رقابت‌ها، از رویارویی با حریفان رژیم اشغالگر قدس انصراف دادند. غیر از این دو چهره نامدار کشورمان، محمد علیرضایی که برای نخستین مرتبه در رشته شنا المپیکی شده بود، به دلیل حضور یک ورزشکار اسرائیلی از رقابت در صحنه المپیک بازماند. در این سال‌ها، ورزشکاران پهلوان دیگری هم بودند که از رقابت با حریفان رژیم اشغالگر قدس انصراف دادند. از غلامحسین ذوالقدر در رشته تکواندو که به خاطر حضور حریف اسرائیلی روی سکو نرفت تا صالح نجفی شطرنج باز ۱۰ ساله و فرخنده سلیمانی داور رشته تنیس روی میز و عباسعلی اکبری داور مسابقات طناب‌کشی که همگی به خاطر حضور نمایندگان رژیم اشغالگر قدس، قید افتخار مهمی را زدند. همچنین جواد محجوب، امیر قاسمی‌نژاد، بهزاد وحدانی و قاسم نوری‌زاده در جودو، کمال علی‌خواه در سامبو، علیرضا ادهمی، علی پاکدامن، شروین و شایان طلوعی، امیررضا کنعانی، محمد خمسه، حامد صداقتی، سیدحسین عابدی، محمدحسین ابراهیمی، حامد صیاد قنبری و بهداد مرادی در شمشیربازی، سعید کروندی داور تکواندو و حسین حضرتی در ووشو از دیگر ورزشکارانی هستند که در مسابقات جهانی از رقابت با اسرائیلی‌ها خودداری کرده‌اند تا نام‌شان در فهرست پهلوانان ایران زمین ثبت شود.

captcha
شماره‌های پیشین