342
دوشنبه، ۰۱ آبان ۱۳۹۶
4
آیا درآمدهای‌های نفتی ایران کاهش می‌یابد

تیر نفتی ترامپ

در 12 اکتبر بود که رییس‌جمهور آمریکا، از تأیید رسمی پایبندی ایران به برجام خودداری کرد که این امر در کنار طرح «جنگ نفتی» ترامپ نگرانی‌هایی را درباره بازگشت تحریم‌های نفتی از یکسو و پا پس کشیدن شرکت‌های نفتی بین‌المللی از مذاکرات از سویی دیگر به همراه داشت که قاطعانه از سوی مسوولان نفتی رد شد اما تا زمان اعلام رسمی کنگره، ادامه همکاری خارجی‌ها با ایران در هاله‌ای از ابهام قرار دارد تا حدی که وزیر نفت را برای ارائه توضیحات راهی بهارستان کرد.

کشورهایی که به دنبال گریز از تسلط آمریکا هستند

دلار زدایی

صبح نو

کشورهایی که به دنبال گریز از تسلط آمریکا هستند

دلار زدایی

 

آمریکا برای تسلط بر جهان، دلار نفتی را مهم‌تر از صادرات اسلحه یا فرهنگ هالیوودی می‌داند، زیرا «پترو دلار» به آمریکا امکان می‌دهد بزرگترین صادر کننده دلار به بقیه جهان باشد  که نیازمند خرید نفت هستند. ونزوئلا عزم خود را به روند دلار زدایی از اقتصادش آغاز کرده است. برای درک این مطلب لازم است نگاهی به موقعیت ژئوپلتیکی ای بیندازیم که این حرکت در آن رخ می‌دهد.
پس از اینکه رییس جمهور نیکلاس مادورو، اعلام کرد که امضای هر قرارداد بازرگانی خارجی با دولت ونزوئلا، باید با ارزی غیر از دلار آمریکا صورت گیرد، معاون رییس جمهور، به‌دنبال یافتن مکانیسم‌های لازمی شد که به بخش تولیدی کشور، از طریق بانک‌های عمومی یا خصوصی، قابلیت گذار به سبد ارزهای خارجی را بدهد.
هر کشوری که به مبارزه علیه دلار دست بزند، به منزله تهدید مستقیم علیه هژمونی اقتصادی آمریکا و سطح بالای زندگی شهروندانش تلقی می‌شود و این به معنای آن است که نخبگان آمریکایی، هرکاری می‌کنند تا مقاومت را در هم بشکنند. وقتی معمر قذافی، رهبر لیبی، تصمیم به فروش نفت به یورو گرفت و سپس یورو را با ارز دینار طلا جایگزین کرد، سرنگون و به طرز وحشیانه‌ای به قتل رسید.
چین، روسیه و ایران همراه با چند بانک و شرکت‌هایی که در این کشورها فعالند، سیاست دلار زدایی و گریز از تسلط آمریکا را دنبال می‌کنند. در سال 2014 خزانه داری روسیه برنامه افزایش مشارکت قراردادها بر حسب روبل را  اعلام کرد، هرچند در ماه مه گذشته، در اجلاس سران پیمان شانگهای، روسیه متعهد به فروش معادل 400 میلیارد دلار گاز طبیعی طی 30 سال آینده شد که  به صورت روبل و یوان پرداخت شود. این رخداد «معامله قرن» نامیده شد.
ولادیمیر پوتین در دیدار خود از چین، در اوت گذشته اعلام کرد:«نظام پترو دلار می‌بایست به تاریخ سپرده شود». وی با در نظر داشتن سیاست‌های تحریم غرب علیه کشورش افزود:«روسیه در حال مذاکره درباره استفاده از ارزهای ملی در توافقات مبادله‌ای (سواپ) با کشورهای مختلف است.»
طی چند ماه گذشته، چین یک توافقنامه مبادله ارزی با کانادا و قطر امضا کرد و به این نحو،کانادا به اولین مرکز برون مرزی یوان چین در آمریکای شمالی تبدیل شد؛ در حالی که تجارت با چین دو یا سه برابر افزایش یافته است و تخمین زده می‌شود به دویست میلیارد یوان چین (آرام بی) رسیده باشد. مبادله ارزی میان چین و قطر، که خود هدف تحریم واقع شد، معادل 5.7 میلیارد دلار است، قطر را به یک پایگاه یوان در بازار خاور میانه تبدیل کرد، بازاری که اینک به دلار با نگاه مشکوک می‌نگرد. به‌زودی ممکن است دیگر کشورهای اوپک نیز با چین توافقنامه تبادل ارزی امضا کنند.
چین همچنین با تأسیس یک مرکز پرداخت در کوالالامپور، پایتخت مالزی، به تشویق استفاده بیشتر یوان در جنوب شرقی آسیا پرداخته است. ظرف کمتر از یک ماه، سنگاپور، بزرگ‌ترین مرکز تجاری آسیا، به مرکز تبادل ارزی یوان از طریق مبادله ارز (سواپ) با دلار سنگاپور مبدل شد.
ایران نیز اخیراً بی میلی خود را نسبت به استفاده از دلار آمریکا برای مبادلات تجاری اعلام کرد. رییس جمهور قزاقستان، نور سلطان نظروف، به همین منوال به بانک مرکزی کشورش دستور داد اقتصادشان را دلار زدایی کند. انگلستان نیز در نظر دارد بدهی‌های خود را با یوان پرداخت کند و همزمان بانک مرکزی اروپا بر سر اضافه کردن یوان به ذخایر ارزی رسمی خود مذاکره می‌کند.
در حالی‌که در دنیای واقعی، این گرایش همراه با تورم داخلی در آمریکا، رو به رشد است، تبلیغات ضد روسیه بالا گرفته است.
با مشاهده اینکه اغلب دنیا نیازی به دلار ندارد، دولت آمریکا تصمیم به بی ثبات سازی منطقه‌ای گرفت تا هر رقیب بالقوه‌ای را تضعیف کند.
در عین حال، بدهی 20 بیست تریلیون دلاری آمریکا تقریباً برابر است با مجموع بدهی‌های 28 عضو اتحادیه اروپا و بیشتر از تولید ناخالص داخلی آمریکا. پیامی که سرمایه گذاران از نسبت بدهی به تولید ناخالص ملی می‌گیرند، این است که آمریکا احتمالاً قادر به پرداخت بدهی خود نخواهد بود. دو رییس جمهور جرج دبلیو بوش و باراک اوباما، ذخایر دولتی را مصرف و از جمله (اندوخته‌های اداره) تأمین اجتماعی را غارت کردند تا به تأمین مالی «جنگ علیه ترور» و افزایش هزینه‌ها در دیگر وزارتخانه‌ها بپردازند.
اگر چه نخست وزیر روسیه، دیمیتری مدودف، تشخیص داده است که آمریکا دست به یک جنگت مام عیار اقتصادی علیه کشورش زده است، اما بدهی روسیه در مقایسه با کشورهای اروپایی کم است. رشد اقتصادی روسیه قبل از سال 2011 بیشتر از رشد آمریکا، آلمان، فرانسه، ژاپن و بقیه کشورهای جی 8  بود.رییس جمهور روسیه، ولادیمیر پوتین، تقریباً همه بدهی‌های روسیه را با فروش هیدرو کربن، وقتی قیمت‌ها بالا بود، پرداخت کرد. مکانیسم‌های دیرینه جهانی قدرت، روابط بین روسیه و آمریکا را طریق دسیسه‌ها و تهاجم تخریب کرده و سرانجام تحریم‌هایی را علیه مردم روسیه اعمال کردند. به علاوه، به رغم محاصره‌ای که ناتو علیه جریان عبور گاز طبیعی روسیه از راه اوکراین و سوریه ترتیب داد، دولت ولادیمیر پوتین با ظرافت و زیرکی توانست از راه پروژه لوله گاز جنوبی (ساوت استریم) با ترکیه و شکست قریب الوقوع «دولت اسلامی» در سوریه، پیش رود.
دلار زدایی توسط اتحایه اروپا غرب را با بحران روبرو خواهد کرد؛ به ویژه وقتی اروپا با بحران بانکی دست به گریبان است و سنای آمریکا موقتاً تصمیم دارد سقف بدهی دولت را افزایش دهد تا به مسوولان و مقامات اجازه دهد 15 میلیارد دلار برای کمک به قربانیان توفان هاروی اختصاص دهند.

 

captcha
شماره‌های پیشین