294
یکشنبه، ۲۲ مرداد ۱۳۹۶
3
فصل نقل و انتقالات در دولت

حذف شدگان

پاشنه ورنکشیدها واژه تازه‌ای بود که آقای حسن روحانی وارد دایره واژگان سیاسی ایران کرد؛ منظورش هم کسانی بودند که نتوانستند یا اساساً نخواستند برای دفاع از رئیس‌شان، از جان و دل مایه بگذارند.

خطای دو بازیکن فوتبال و سهل انگاری مسوولان

صبح نو

فصل نقل و انتقالات در دولت

حذف شدگان

پاشنه ورنکشیدها واژه تازه‌ای بود که آقای حسن روحانی وارد دایره واژگان سیاسی ایران کرد؛ منظورش هم کسانی بودند که نتوانستند یا اساساً نخواستند برای دفاع از رئیس‌شان، از جان و دل مایه بگذارند.

زمانی که حسن روحانی پاشنه‌های برخی همکارانش در پاستور را ورنکشیده جا زد، خیلی‌ها هاج و واج ماندند که مقصود شیخ دیپلمات از این لفاظی های پشت لفافه چیست؟ با پیاده شدن مجید انصاری، فخرالدین دانش آشتیانی، علی طیب نیا، مصطفی پورمحمدی، محمد دهقان، محمدرضا نعمت زاده، رضا صالحی امیری و حمید چیت چیان از قطار کابینه دوازدهم، بر همگان مبرهن شد که پاشنه ورنکشیده‌ها چه کسانی بودند!
البته حذف تمامی اسامی مزبور از لیست کابینه دوازدهم را نمی‌شود به چوب یک علت راند. مثلاً آقای مصطفی پورمحمدی، از همان اول هم مشخص بود که آفتابی شدن مرد «قضای» 3 دهه اخیر نظام با «تقدیر» پشت پرده‌های دولت جور درنمی آید! چه کسی است که نداند، حضور پورمحمدی در وزارتخانه نه چندان استراتژیک و با اهمیت دادگستری، صرفاً برای تلطیف فضا و اثبات پایبندی ظاهری رئیس جمهور به اصل میانه روی و توجه به همه جریان‌های سیاسی در کابینه نبوده است؟ حال با تثبیت دوباره جریان اعتدال در سپهر سیاسی کشور، دیگر چه نیازی به امثال پورمحمدی‌ها در کیسه سیاست ورزی روحانی خواهد بود؟
آقای نعمت زاده وزیر سابق صنعت نیز بارها و بارها به دلیل سن بالا و فرتوت بودن سیستم مدیریتی، توجه منتقدان خاص و عام را به خود جلب کرد. از طرف دیگر، حذف نعمت زاده از کابینه آینده را تنها نمی‌شود به پای اقتضای فصل پیری نهاد. مرد هفتاد‌و چند ساله تبریزی در مهرماه سال 94 با همراهی آقایان دهقان، طیب نیا و ربیعی نامه‌ای را خطاب به روحانی نوشت با این مضمون: حال وضعیت بازار سرمایه کشور خوب نیست! با اندکی اغماض یا پرده پوشی شاید بتوانیم نبود نعمت زاده و آن سه فرد دیگر به جز علی ربیعی در دولت آینده را به همین نامه پر سر و صدا ربط بدهیم. حتی اگر بدانیم جایگزین طیب نیا یعنی مسعود کرباسیان و خلف نعمت زاده یعنی محمد شریعتمداری، هر دو از مردان مورد وثوق جهانگیری بوده‌اند، بر ارتباط آن نامه و این حذف‌ها به طور بالقوه افزوده خواهد شد. البته شاید نیش و کنایه‌های اخیر دولت به سپاه هم یکی از دلایل حذف سردار دهقان و انتساب یک ارتشی به جای او باشد.
آقای دانش آشتیانی نیز شاید قربانی تجارت‌های کلان دخترش در حوزه پوشاک شد؛ همان تجارتی که در مناظره‌های ریاست جمهوری برای زیرسوال بردن سیستم تحت امر حسن روحانی، سوژه برخی نامزدها شد.
اما آقای چیت چیان؛ وزیر ساکت و آرام هم از جمله وزرایی که بدون حاشیه در دولت فقط به حوزه اجرایی خود ورود می‌کرد و در ایام انتخابات خبری از اظهارنظرهای سیاسی او نبود، شاید کنار گذاشته شدن این وزیر پر انرژی به همین دلیل باشد.
آقای مجید انصاری نیز که در عنفوان دولت ردای معاونت پارلمانی رئیس جمهور را پوشیده بود، در ادامه مسیر تغییر خط داد و به دایره معاونت حقوقی آمد. ظاهراً ناکامی در این دو حوزه، روحانی را مجاب ساخته که عطای همکاری با این مرد کرمانی تبار را به لقایش ببخشد.
حسن روحانی در نیمه دوم سال گذشته و در شرایطی که به پایگاه رأی اصلاح طلبان برای ریاست جمهوری به شدت نیاز داشت، دست به معرفی این وزیر بلند‌قد اصلاح طلب به جای علی اصغر فانی زد؛ حال با تمام شدن ماجرا و خوردن ته دیگ‌های انتخاباتی، دیگر شاید نیازی به هم سفره‌گی با این وزیر بلند قد اصلاح طلب در کابینه آینده از سوی رئیس جمهور منتخب احساس نمی‌شده است!
از میان اسامی نام برده در سطر نخست گزارش پیش‌رو، تنها 2 نام به چشم می‌خورد که کماکان احتمال استمرار حضورشان در دولت آینده وجود دارد؛ محمود واعظی البته ریاستش بر دفتر حسن روحانی تقریباً متقن شده اما آن دومی یعنی رضا صالحی امیری هنوز مشخص نیست که می‌خواهد قبا و ردای چه مسوولیتی را در جمع اعتدال نشینان به تن بکند. گفته می‌شود که شاید صالحی امیری، نوبخت دولت دوازدهم در عرصه سخنگویی
شود.
اندکی از حوزه مردان پاستور دور شویم و به بحث خانم‌ها بپردازیم! حسن روحانی پیش و حین مبارزات انتخاباتی از بیشتر شدن نقش زنان در کابینه دوازدهم سخن به میان آورده بود. پروپاگاندای رسانه‌های اصلاح طلب نیز هر بامداد تا شامگاه مدام این ترجیع بند را تکرار می‌کردند که زنان باید در کابینه آینده، حتی در قاموس یک وزیر ظاهر شوند. با بیرون آمدن لیست وزرای پیشنهادی روحانی به بهارستان معلوم شد که تلاش چپ نشینان میدان سیاست ایران بی فایده و بی ثمر بوده است. حسن روحانی نه‌تنها هیچ وزیر زنی را برای احراز پست وزارت به مجلس معرفی نکرد، بلکه اساساً جو زنانه اطراف خود را نیز کم‌تر از سابق کرد.
خانم معصومه ابتکار که همواره پرونده خودش و پدرش را با محیط زیست این مملکت الصاق کرده بودیم، با حکم رئیس جمهور ترک دیار کرد و بار و بنه را به مقصد معاونت امور زنان و خانواده بست که پیشتر در حوزه مدیریتی مولاوردی قرار داشت. مولاوردی هم تنزیل رتبه نصیبش شد و از معاونت به مشاورت رسید. مشاورت
در امور حقوق شهروندی!
در کنار همه این بافته‌ها و تافته‌ها، بررسی نگاه اصلاح طلبان به کابینه جدید نیز خالی از لطف نیست. جریان اصلاحات دلش می‌خواست در دولت آتی، رحمانی فضلی نباشد، زنان از حاشیه به متن بیایند و در آرمانی‌ترین وضعیت، مهره‌های شاخص و مطرح‌شان راهی پاستور شوند. از میان این آرزوها، هیچ یک برآورده نشد. در هفته‌ای که گذشت، اصلاح طلبان در رسانه‌های خود، نبودن وزیر زن و البته احتمال ابقای رحمانی فضلی تا سال 1400 را به شکل نسبتاً جدی به چالش کشیدند؛ البته آن‌ها نمی‌خواهند با کشیدن تیغ اعتراضات زودهنگام بر تن و جان دولت، ائتلاف نصف و نیمه‌شان با اعتدال که جرقه‌اش در خرداد 92 زده‌شد را در برابر انظار رقیب از حفظ ظاهر بیندازند؛ باید دید چه بر سر آینده دولت دوازدهم خواهد آمد؛ فعلاً که همه چیز آرام است!

captcha
شماره‌های پیشین