281
سه شنبه، ۰۳ مرداد ۱۳۹۶
13
رونمایی از «نبرد در خلیج عدن2»

با دزدان دریایی بجنگیم

نسخه اندروید بازی «نبرد در خلیج عدن2» روز گذشته توسط مسوولان نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران رونمایی شد.

آتش‌به‌اختیار؛ سازمان‌زدگی و مردم‌زدایی!

مذاکره هشتگی با مدیران فرهنگی

خبر

صبح نو

آتش‌به‌اختیار؛ سازمان‌زدگی و مردم‌زدایی!

حل مسائل فرهنگی اجتماعی مردم، موضوعی است که در سالیان اخیر به دغدغه جدی برخی مسوولان تبدیل شده است. این‌گونه مسائل به‌دلیل پیچیدگی‌های خاص خود، راه‌حل‌های خاص خود را دارند و نیاز است در این مسیر به پیچیدگی توجه جدی شود. آنچه در این مجال کوتاه به آن می‌پردازیم، دو عارضه جدی در حل مسائل فرهنگی اجتماعی است:
1- سازمان‌زدگی و 2- مردم‌زدایی.
1- سازمان‌زدگی: یکی از دیدگاه‌های نادرست و (متأسفانه) رایج در میان مسوولان این است که برای حل هر مشکلی باید سازمانی تأسیس شود. اگر به تاریخ کشور مراجعه کنیم مشاهده خواهیم کرد که در طول این دوران چه بسیار سازمان‌هایی که برای حل معضلات فرهنگی اجتماعی و حتی اقتصادی ما تأسیس شدند ولی در ادامه نه تنها مشکلی را حل نکردند بلکه نگهداری، حفظ و بقای آن سازمان به یک معضل جدی برای حاکمیت تبدیل شد. نگاهی به تعداد سازمان‌های مسوول در حوزه فرهنگ و اجتماع نشان می‌دهد که ما با کمبود سازمان مواجه نیستیم؛ متأسفانه تعداد زیادی از سازمان‌های فرهنگی به اسم کار فرهنگی بودجه دریافت می‌کنند اما درصد بالایی از این بودجه تنها صرف حفظ و بقای سازمان می‌شود. از این بدتر آن است که بسیاری از دستگاه‌های فرهنگی سیاست‌گذار و برنامه‌ریز در شناخت مسأله و اولویت‌بندی دچار خطا شوند و مسیر را برای سازمان‌های مجری به درستی ترسیم نکنند.
2- مردم‌زدایی: به موازات سازمان زدگی، ما دچار عارضه مردم‌زدایی شده‌ایم و با دولتی کردن امور فرهنگی، از مردم سلب اختیار کرده و به گونه‌ای مردم را عادت داده‌ایم که کلیه مسائل فرهنگی باید توسط دولت حل شود. این دیدگاه خطری بیشتر از خطای اول دارد. حذف مردم (به صورت آگاهانه یا ناآگاهانه) در مسیر حل مسائل فرهنگی، به‌دلیل تمرکزگرایی شدید در مرکز و دور بودن مسوولان از مردم اتفاق می افتد.
حل این دو عارضه نیازمند خلق مفاهیمی چون «آتش‌به‌اختیار» و ایجاد گفتمان‌های جدید در حوزه فرهنگ است. مفهوم آتش‌به‌اختیار در واقع مسیری است برای تسهیل ورود مردم به عرصه فرهنگ برای حل مسائل فرهنگی. آتش‌به‌اختیار به معنای حذف سازمان‌های مؤثر فرهنگی نیست؛ آتش‌به‌اختیار به معنای تلاش برای اصلاح شبکه‌ای سازمان‌ها و گسترش حضور و نقش مردم و کانون‌های فرهنگی مؤمن و انقلابی در حل مسائل فرهنگی است. آتش‌به‌اختیار به معنای تخریب و انجام کارهای خلاف قانون و حتی انجام کارهای درست در مسیر غیرقانونی نیست، آتش‌به‌اختیار به معنای بازکردن مسیرهای قانونی برای حضور جوانان فرهیخته و مؤمن و انقلابی در حوزه فرهنگ است.

  دیدگاه
  دکتر مهدی مولایی آرانی
دانش‌آموخته دکترای سیاست‌گذاری فرهنگی

 

captcha
شماره‌های پیشین