281
سه شنبه، ۰۳ مرداد ۱۳۹۶
12
مروری بر پروژه فکری یک مردم‌شناس بومی

فرهادی در برابر شوالیه‌های نظریه نوسازی

یک اشکال عمده اغلب پژوهشگران و دانشگاهیان ما در حوزه علوم انسانی را می‌توان فقدان زیست در یک «سنت علمی مشخص» تلقی کرد؛ یعنی تجربیات علمی، پژوهشی و فرهنگی دانشگاهیان و نویسندگان و پژوهشگران ما در طول عمر پژوهشی خود انباشت نمی‌شود. اساتید و پژوهشگران ما اغلب مسأله و پروژه فکری خاصی ندارند. بسته به مد روز یا اتفاق طرح پژوهشی یا مطالعاتی یا پایان‌نامه‌ای را می‌پذیرند و مدتی علاقه پژوهشی خود را حول آن سامان می‌دهند و تا اتفاق بعدی ادامه می‌دهند. بیشتر از آنکه موضوع پژوهش نسبتی با «پروبلماتیک» آنان برقرار کند، «درآمد» و «رزومه» پژوهش توجه آنان را جلب می‌کند و همین از شاخه به شاخه پریدن‌ها باعث می‌شود که تجربیاتشان در یک حوزه مشخص انباشت نشود و عمق و پیشرفتی در آن حوزه فراهم نیاورند.

خبر

شماره‌های پیشین