161
چهارشنبه، ۲۲ دی ۱۳۹۵
9
چرا شرکت‌های غیرخصوصی زیربار پیوست فرهنگی نمی‌روند؟

از واردات کالای لوکس تا جهاد فرهنگی

سال‌هاست شرکت‌های خصوصی با پدیده «مسوولیت اجتماعی» روبه‌رو هستند و مسوولیت اجتماعی شرکتی مجموعه وظایف و تعهداتی است که شرکت بایستی در جهت حفظ، مراقبت و کمک به جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کند، انجام دهد. بر اساس تعاریف عمومی مسوولیت اجتماعی شرکتی مجموعه وظایف و تعهداتی است که شرکت بایستی در جهت حفظ، مراقبت و کمک به جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کند، انجام دهد.

صبح نو

چرا شرکت‌های غیرخصوصی زیربار پیوست فرهنگی نمی‌روند؟

از واردات کالای لوکس تا جهاد فرهنگی

سال‌هاست شرکت‌های خصوصی با پدیده «مسوولیت اجتماعی» روبه‌رو هستند و مسوولیت اجتماعی شرکتی مجموعه وظایف و تعهداتی است که شرکت بایستی در جهت حفظ، مراقبت و کمک به جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کند، انجام دهد. بر اساس تعاریف عمومی مسوولیت اجتماعی شرکتی مجموعه وظایف و تعهداتی است که شرکت بایستی در جهت حفظ، مراقبت و کمک به جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کند، انجام دهد.

مسوولیت اجتماعی شرکت‌ها در پیوند با مسوولیت شرکت در برابر جامعه، انسان‌ها و محیطی است که شرکت در آن فعالیت می‌کند و این مسوولیت از جستارهای اقتصادی و مالی فراتر می‌رود. مسوولیت اجتماعی شرکت در تعریفی روشن‌تر این گونه تعریف شده است: «مسوولیت اجتماعی شرکت فعالیت‌هایی است که پیش برنده سود و منفعت اجتماعی بوده و فراتر از منافع سازمان و آن چیزی است که قانون بایسته می‌دارد. همین مساله نه چندان نوظهور سبب شده که بسیاری از برندهای معروف حتی برای تبلیغ هم که شده به تعهدات اجتماعی خود در قالب طرح‌های خیرخواهانه، خیریه و محیط زیستی عمل می‌کنند. در چنین شرایطی شرکت‌های دولتی، شبه دولتی و حتی حاکمیتی نباید پای‌بند به مساله مسوولیت اجتماعی باشند؟ علاوه‌بر این وظیفه این شرکت‌ها به دلیل منابع مصرفی بیش از دیگران است و بایستی محدودیت‌های بیشتری را نیز بپذیرند. محدودیت‌هایی که برآمده از فرهنگ و هنجارهای فرهنگی و اجتماعی است. هرچند که شرکت‌های غیرخصوصی موظف هستند که سرمایه در اختیار خود را از راه‌های اقتصادی افزایش داده و موجب سودآوری برای مجموعه‌های بالادستی خود باشند اما به نظر می‌رسد غیر از غمِ پول، این شرکت‌ها بایستی غمِ فرهنگ هم داشته باشند. به عبارت ساده‌تر بایستی این شرکت‌ها دارای یک پیوست فرهنگی باشند تا از هرگونه فعالیت اقتصادی مغایر با اصول و باورهای فرهنگی جامعه خودداری کنند.
اما بسیاری از شرکت‌های غیر خصوصی، در حال فعالیت در حوزه‌های مغایر با سبک زندگی ایرانی اسلامی هستند. ساخت برج‌های مجلل، واردات خودروهای لوکس و تجهیزات تجملاتی و فعالیت‌های مشابه هیچ سنخیتی با فرهنگ جامعه نداشته و بودجه عمومی این شرکت‌ها صرف ترویج سبک زندگی مخرب می‌شود. هرچند که سال‌هاست شورای عالی انقلاب فرهنگی تلاش دارد تا این شرکت‌ها را ملزم به رعایت پیوست فرهنگی کند؛ اما هنوز این شرکت‌ها زیربار چنین چیزی نرفته‌اند. حال بایستی از سود حاصل از این شرکت‌ها برای ترویج سبک زندگی ایرانی اسلامی هزینه کنیم! اما شرکت‌های دولتی و حاکمیتی در کدام بخش‌ها فعالیت می‌کنند؟

واردات خودروی لوکس
شرکت‌های دولتی و شبه دولتی هم علاقه زیادی به سودآفرینی دارند آن هم به هر شکل ممکن! یکی از راه‌های درآمدزایی می‌تواند ورود خودروهای لوکس و گران قیمت به کشور باشد. در زمان گرانی ارز حساسیت زیادی در زمینه تخصیص ارز مرجع و ورود کالاهای لوکس در کشور به وجود آمد. در همان ایام آقای نادر قاضی پور، نماینده ارومیه و عضو تحقیق و تفحص از فساد در صنعت خودروسازی کشور در گفت‌وگو با رسانه‌ها ضمن افشای نام برخی از شرکت‌های واردکننده خودرو با ارز مرجع تاکید کرد که برخی از این شرکت‌ها «شبه دولتی» هستند و نام مسوولان عالی‌رتبه دولت پیشین در آنها دیده می‌شود. قاضی‌پور در بخشی از افشاگری‌های خود گفت: «اسامی که من دارم یک صفحه نیست بلکه چندین و چند صفحه است. این شرکت‌ها با مقیاس‌های بالای 200 تا 500 عدد خودرو وارد کرده‌اند. این در حالی است که بسیاری از این شرکت‌ها شبه دولتی هستند.»
یکی از شرکت‌های غیرخصوصی شرکت سرمایه‌گذاری فؤاد ری است.  هرچند که این شرکت فعالیت‌های عمرانی و تولیدی زیادی را در دستور کار قرار دارد اما به واردات خودروهای لوکس نظیر بی‌ام‌و نیز بی علاقه نبوده است.
 مجله شهروند امروز در گزارشی با اشاره به فعالیت‌های اقتصادی این شرکت می‌نویسند: «سال‌ها پیش «پرشیاخودرو» به‌عنوان شرکت مادر واردکننده خودروهای آلمانی به ایران اعلام حضور رسمی کرد. سایت شرکت ری هم اعلام کرد: «پرشیاخودرو تنها نماینده واردکننده بی‌ام‌و به ایران است.»
برج‌سازی‌های لوکس
اطلاعاتی که در سایت رسمی بنیاد مستضعفان درج شده نشان می‌دهد که بنیاد مستضعفان، یکی از بزرگ‌ترین ساختمان‌سازهای ایران به شمار می‌آید. شهرک غرب و ورد آورد اتوبان تهران-کرج اصلی‌ترین سایت‌های ساخت‌و‌ساز بنیاد مستضعفان طی سال‌های گذشته بوده‌اند. البته پروژه بزرگ آتی‌ساز  ورد آورد طی 10 سال گذشته متوقف شده و خریداران واحدهای مسکونی این پروژه با آورده 50 میلیون تومانی همچنان سرگردان باقی مانده‌اند. با این حال بنیاد همچنان با سه شرکت بزرگ در پروژه‌های ساختمان‌سازی مشارکت و حضور جدی دارد.  شرکت پایا سامان پارس (سهامی خاص) به‌عنوان یکی از شرکت‌های مادر تخصصی بنیاد مستضعفان درتاریخ 7/8/1386 در اداره ثبت شرکت‌ها و با هدف انجام سرمایه‌گذاری و مشارکت در سهام شرکت‌های پیمانکاری، سرمایه‌گذاری در زمینه تحقیقات و فن‌آوری در شرکت‌های پیمانکاری و برنامه‌ریزی در جهت تأمین منابع مالی از بانک‌ها و مؤسسات مالی و اعتباری مجاز برای شرکت‌های تحت پوشش ایجاد و به ثبت رسیده است.
در حال حاضر این شرکت هدایت و راهبری 5 شرکت عمرانی و یک شرکت مشاوره‌ای شامل؛ شرکت جنرال مکانیک، شرکت ملی ساختمان، شرکت رامان، شرکت دی، شرکت لانیز، شرکت تالون را عهده‌دار است. شرکت سرمایه‌گذاری پایا سامان پارس، شرکت عمران و مسکن ایران و شرکت مدیریت طرح آتیه‌سازان شاخص‌ترین مجموعه‌های بنیاد مستضعفان در پروژه‌های ساختمانی به‌شمار می‌آیند.
 از شرکت‌های مهم این مجموعه که سهم قابل توجهی در تولید و فروش کل شرکت در طی سال‌های اخیر داشته‌اند می‌توان به شرکت‌های عمران و مسکن شرق، عمران و مسکن ایران و شرکت تولید مسکن خاور، کیانمهر، اسکان کویر یزد و شرکت خانه و شرکت بنیاد سازه اشاره کرد. دیگر شرکت ساختمانی بزرگ وابسته به بنیاد، مجموعه مدیریت و طرح آتیه‌سازان است.

عقب‌نشینی هوشمندانه آستان قدس
آستان قدس رضوی نیز تا همین چندی پیش به یکی از این آفت‌ها دچار بود. هرچند هنوز بسیاری از مردم معنای «مال» را هم نمی‌دانند و برای ارائه مفهوم این لغت به ایشان مجبوریم، مفصل درباره پروژه‌های بسیار بزرگی که با این پسوند ساخته شده یا در حال ساخت هستند توضیح داده و برایشان چند مثال بیاوریم، نهادهایی در کشورمان هستند که سابقه ساخت چند «مال» را در کارنامه دارند؛ نهادهایی که کارشان چیز دیگری است اما «مال» سازی را به برخی وظایفشان ترجیح داده‌اند! از جمله این نهادها، آستان قدس رضوی است که از چند سال پیشتر تا کنون نامش به برخی ساخت‌و‌سازهای بزرگ گره خورده و گاه حواشی نیز به دنبال داشته است؛ ساخت‌و‌سازهایی که در میانشان نام دو «مال» نیز به چشم می‌خورد؛ یکی «مشهد مال» که قرار است با ساختش برخی رکوردها جابه‌جا شود و دیگری «جهان مال» که از ابتدای اجرای عملیات احداث، بحث تخلف در کاربری زمین آن وجود داشته و موجب شده که این پروژه مشهورتر از آنچه سازندگان فکرش را می‌کردند، شود. ماجرا زمانی جالب توجه‌تر می‌شود که می‌بینیم بانیان اغلب این فروشگاه‌های بزرگ، نه سرمایه‌داران معمولی و حتی مالکان برندهای مشهور خارجی که نهادهای گوناگون داخلی هستند، از آستان قدس گرفته تا برخی بانک‌ها و... اتفاقی عجیب که نشان از سود بسیار بالای ساخت این «مال» ها دارد و در عین حال به‌شدت ابهام آفرین است که خوشبختانه تولیت آستان در ماه‌های اخیر جلوی این روند را گرفته و اعلام کرد‌: «پروژه‌هایی چون «مشهد مال»، «جهان مال» و امثالهم، تنها صرف هزینه برای ساخت واحدهای تجاری برای برندهای گوناگون خارجی است و با تولید ملی، توسعه صنعت کشور و تحقق اقتصاد مقاومتی تناسبی ندارد.»

 برج‌های شمال تهران
یکی از بزرگ‌ترین برج‌های درحال ساخت نیاوران پروژه اطلس مال است. پروژه‌ای عظیم که قرار است حسابی برای صاحبانش سودآور باشد؛ این شرکت که فعالیتش محدود به نیاوران نیست در نقاط دیگر نیز در حال مال‌سازی است؛ اما شرکت ایرانیان اطلس ابتدا با نام شرکت بازرگانی و صنعتی ایران اطلس (سهامی خاص) با هدف انجام فعالیت‌های بازرگانی، صنعتی و تولیدی در تاریخ ۹/۲/۱۳۶۵ تحت شماره ۵۹۷۸۴ به ثبت رسید.
 این شرکت از سال ۱۳۸۴ با توجه به نیاز کشور به ارتقاء کیفیت و افزایش سرعت پروژه‌های ساختمانی، فعالیت‌های خود را با تمرکز بر سرمایه‌گذاری در حوزه ساختمان‌های مسکونی، اداری و تجاری دنبال کرده است. در پی تغییرات به‌وجود آمده در مأموریت، ساختار، راهبردها و رویکرد کلان مدیریتی، نام شرکت به - شرکت ایرانیان اطلس- تغییر یافته است.

captcha
شماره‌های پیشین