sobhe-no.ir
1013
شنبه، ۲۲ شهریور ۱۳۹۹
15
به بهانه سالگرد درگذشت جلال‌آل‌احمد این سؤال را مطرح کردیم که چرا به روشنفکران منتقد غرب مثل «جلال» نیاز داریم

در جست‌وجوی روشنفکر بومی

گزارش فاطمه ترکاشوند / باز هم در حوالی سالگرد فوت جلال آل‌احمد قرار گرفته‌ایم و این «تکرار» نباید باعث شود که بنشینیم سر میز کافه‌ای که جلال در آن می‌نشست و سفارش دهیم: «همان همیشگی». جلال آل‌احمد در 18 شهریور سال 99 با 18 شهریور سال 48 فرق کرده و دست‌کم نیم‌قرن پیرتر و پخته‌تر شده است چراکه جلال دیگر فقط خودش نیست بلکه میراثی فکری است که بدون شک کمتر نویسنده‌ای در تاریخ ایران، پس از نیم‌قرن به اندازه او انباشت‌های خودآگاه و ناخودآگاهی در ذهن و روان ایرانی دارد. حالا اگر با این جلال 50ساله دوم(!) به جریان‌های روز روشنفکری نظر بیفکنیم که این‌بار به جای کافه‌ها از آبشخور اندیشکده‌ها سربرآورده اما از قضا به دامان چپ سوسیالیستی بیشتر خزیده‌اند و از این وجه به خود جلال وامدارتر هم هستند، صدای او چطور طنین خواهد انداخت؟

خبر

شماره‌های پیشین