805
چهارشنبه، ۲۴ مهر ۱۳۹۸
1
«صبح‌نو»سروده‌های‌شاعران‌برای‌اربعین‌حسینی‌رامرورمی‌کند

بیت‌‌ها‌یی ‌ بر‌ای‌ چله حسینی

این گزارش برای دل مخاطب است؛ مخاطبی که احتمالا نتوانسته است در کاروان اربعین امسال جایی برای خود پیدا کند. حالا شعرا به درخواست ما برای اربعین امام‌حسین؟ع؟ سروده‌اند. حال‌وهوای هر کدام به دل‌تان نشست، هم برای خود دعا کنید، هم برای شاعر و هم برای اهالی روزنامه صبح‌نو.

حدود یک میلیون نفر از مسافران زائران اربعین به کشور بازگشته‌اند

تجمیع امکانات برای بازگشت زائران

اگرچه سه روز تا اربعین حسینی باقی‌ مانده است، آمارها از تردد زائران در مرزها نشان می‌دهد که برگشت زائران آغاز شده است و ورودی به کشور بیشتر از مقدار خروجی شده است. براساس آخرین اخباری که عصر دیروز منتشر شد، روزانه 200 تا 300هزار نفر از مرز مهران تردد می‌کنند که حدود نیمی از این مقدار زائران ورودی هستند.

سرمقاله

امنیت خاورمیانه بدون آمریكا

دکتر عماد افروغ، جامعه‌شناس در گفت‌وگو با «صبح‌نو» :

فرهنگ عاشورا با سرمایه‌داری مغایرت تام دارد

حسام رضایی -اربعین و راهپیمایی هرساله آن به تحلیل نیاز دارد؛ تحلیلی نه از سنخ صرف دنیا، بلکه از سنخ جویایی معنا. برای اینکه به برداشت صحیح و مستقیمی از واقعه کربلا و اربعینش برسیم، به‌سراغ جامعه‌شناسی رفته‌ایم که او هم مانند ما بر عنصر «معنا» تأکید می‌کند. آقای عماد افروغ باور دارد: «تحلیلگر عاشورا باید در فهم پدیده‌های انسانی به معنا برسد؛ یعنی صرفا به رابطه بیرونی بسنده نکند». او همچنین قائل بر ضدیت تام مفاهیم عاشورایی با منافع اصحاب سرمایه‌داری است. این نماینده پیشین مجلس شورای اسلامی می‌گوید: «منافع کشورهای سلطه در ایجاد تفرقه در جهان اسلام است. این واقعیت است. شما شک نکنید عاشورا و اربعین، محفلی برای وحدت نه‌تنها جهان تشیع، بلکه برای کل جهان اسلام است». مشروح گفت‌وگوی ما با این جامعه‌شناس را درادامه می‌خوانید.

«صبح‌نو» از حال‌وهوای عراق در ایام اربعین گزارش می‌دهد

بین‌الحرمین پایتخت وحدت مسلمانان جهان

گزارش عارف چراغی اینجا بین‌الحرمین است؛ جایی که کلیدواژه مشترک همه زائران، «حسین» است و «عباس». اینجا ۲۰ میلیون نفر «لبیک یا حسین» را فریاد می‌زنند. به هر گوشه و کناری که نگاه بیندازی، رنگ حزن می‌بینی و چشمان اشک‌باری که به بارگاه امام‌حسین و حضرت عباس؟ع؟خیره شده‌اند.

دو روایت از آغاز پیاده‌روی اربعین را در سفرنامه‌های یک مرد جنگی و یک خانم خانه‌دار کنار هم گذاشتیم

«خس بی‌سروپا»، «بر خاک دهکده»

سفرنامه‌های اربعین را اصلا باید در کتاب‌های مختلف از قلم‌های متفاوت خواند. لطفش به همین است که یک مسیر در یک زمان، در نگاه‌های متنوع آدم‌هایی که اتفاقا همه‌شان هم از خاستگاه‌های فکری و فرهنگی نزدیک به هم آمده‌اند، چطور جلوه می‌کند. اربعین، سفری که شاعرها را دانشمند می‌کند و دانشمندان را شاعر، مردان جنگ را بالای سر دیگ‌های غذا می‌گذارد و خانم‌های خانه‌دار را جهادگر می‌کند؛ حالا سطرهای سفرنامه‌های همین چهره‌های به ظاهر متفاوت، طعم وحدت در کثرت را آن‌قدر شیرین روی مذاق خواننده می‌نشاند که ناخودآگاه از یکی سراغ دیگری می‌رود. اینجا چند فراز با بهانه‌ها یا دریافت‌های مشترک را از آغاز سفر اربعین در دو کتاب «سر بر خاک دهکده» نوشته فائضه غفارحدادی و «خس بی‌سروپا» به قلم حمید حسام انتخاب کرده‌ایم تا کمی از این شیرینی را مهمان‌تان کنیم.

مراسم عزاداری اباعبدالله‌الحسین در زاریا همچنان با کشتار بی رحمانه شیعیان برگزار می شود

جریان خون در اربعین نیجریه

گزارش روح‌الله فرقانی -سال‌هاست که شیعیان نیجریه به‌دست ارتش این کشور شهید یا به اسارت برده می‌شوند. آن‌ها بارها کشتارهای وحشیانه حکومت را تجربه کرده‌اند؛ آنجا که برای برافراشتن پرچم اباعبدالله به خیابان‌ها می‌آیند و همراه با اسرای کربلا راهپیمایی نمادین می‌کنند و با سربازان ارتش روبه‌رو می‌شوند که روی زمین زانو زده‌اند و آماده تیراندازی هستند. بااین‌حال، آن‌ها ترجیح می‌دهند شجاعانه و بی‌رحمانه کشته شوند تا آنکه در ترس و ذلت زندگی کنند. همچنان‌که امسال نیز باردیگر شیعیان مظلوم نیجریه در ماه محرم امسال قتل‌عام شدند و دست‌کم 15 نفر از عزاداران به‌شهادت رسیدند.

سرمقاله

امنیت خاورمیانه بدون آمریكا

صبح نو

صبح‌نو روند اعتراض‌های کارگری بزرگ‌ترین شرکت تولید تجهیزات سنگین کشور را بررسی می‌کند

داغ بی‌تدبیری بر پیکر هپکو

کارخانه‌ای که روزی افتخار خاورمیانه بود، با بی‌تدبیری ورشکست می‌شود و میلیاردها ریال بدهی برجای می‌گذارد تا صدها کارگر هم خانه‌نشین شوند؛ کارگرانی که جان‌شان به لب رسیده، اعتراض و مسیر راه‌آهن را سد می‌کنند و عده‌ای زخمی و برخی چند روزی بازداشت می‌شوند. حالا مسوولان وعده داده‌اند در یک ماه مسأله کارخانه زمین‌خورده هپکو حل خواهد شد و باردیگر این کارخانه بین‌المللی رونق خواهد گرفت.

مرد مستأصل فریاد می‌زند: «مسأله ما، مسأله فیثاغورث نیست، چرا صدای استاندار درنمی‌آید؟ اگر این وضعیت را داریم، از سکوت مسوولان است». این مرد که تنها یکی از صدها کارگر بیکارشده کارخانه هپکو محسوب می‌شود و از شرم زن و بچه‌هایش به خیابان آمده، خطاب به مأموران نیروی انتظامی می‌گوید دیگر نه از باتوم می‌ترسد و نه حبس؛ چراکه روی رفتن به خانه را با دست خالی ندارد. مرد جوان می‌ترسد زندگی‌اش مانند کارگرانی شود که سابق بر این در سایر کارخانه‌های اسم‌و‌رسم‌دار کشور کار می‌کردند و اکنون مدت‌هاست که بیکارند. او می‌گوید: «بیکاری عامل همه فسادهای اجتماع است. شرکت آونگان و صنایع هم تعطیل شدند؛ اما آیا از حال زن و بچه آن‌ها خبر دارید؟»
ویدئو اعتراض‌های این مرد و ده‌ها مرد همراهش در چند روز گذشته دست‌به‌دست در فضای مجازی می‌چرخد و بیش‌از‌پیش نام شرکت هپکو و کارگرانش را بر سر زبان‌ها می‌اندازد؛ شرکتی که به‌دلیل تخلفات در واگذاری، به‌تعطیلی کشیده شده است و کارگران معترضش دستگیر شده‌اند.

هپکو؛ نامی آشنا در خاورمیانه
شرکت هپکو مجموعه‌ای تازه‌تأسیس و محلی نبود که کسی نشناسدش. این مجموعه نخستین و بزرگ‌ترین کارخانه تولید تجهیزات سنگین در ایران و خاورمیانه بود که در سال ۱۳۵۱، با سرمایه‌گذاری بخش خصوصی در شهر صنعتی اراک در زمینی به وسعت ۹۰ هکتار با هدف مونتاژ ماشین‌آلات راه‌سازی تأسیس شد. 55درصد از سهام شرکت متعلق به سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران (ایدرو) بود و 45درصدش ازآنِ برادران رضایی. از سال ۱۳۵۴ و با همکاری شرکت‌های نویستاراینترنشنال آمریکا، پوکلِین فرانسه، صنایع‌سنگین ساکایی ژاپن، دایناپاک سوئد و لوکومو فنلاند، این کارخانه به‌طوررسمی شروع به فعالیت کرد. هپکو علاوه‌بر تجهیزات سنگین کشور و خاورمیانه، انواع ماشین‌آلات کشاورزی و معدنی را نیز تولید می‌کرد و توانسته بود نقش تأثیرگذاری در تولید انواع واگن‌ها، کامیون‌ها، جرثقیل‌ها، تجهیزات صنایع فولاد و مس، تجهیزات معادن، نیروگاه‌ها، سدها و تجهیزات صنایع نفت و گاز داشته باشد.

 هپکو همراه دفاع‌مقدس
برخلاف تعدادی از کارخانه‌های کشور که پس از پیروزی انقلاب اسلامی تغییر کاربری دادند یا مدتی تعطیل شدند، شرکت هپکو همچنان با تمام قوا به فعالیت خود ادامه داد و باتوجه‌به نیاز کشور برای ساخت ماشین‌آلات ساخت‌وساز و معدنی، با همکاری شرکت لیبهر آلمان بیشتر توسعه یافت. همزمان با جنگ تحمیلی نیز این شرکت با تولید ماشین‌آلات راه‌سازی به ساخت جاده و سنگر در جبهه کمک کرد و نخستین خودرو زرهی جنگ را ساخت. همچنین توانست با مهندسی معکوس، تجهیزات عراقی را بازتولید کند و آن‌قدر در این حوزه موفق بود که صدام سه‌بار هپکو را بمباران کرد.

واگذاری عجیب به اسم خصوصی‌سازی
نه جنگ توانست هپکو را زمین بزند، نه بمباران‌های رژیم بعث و نه حتی تحریم‌ها. هپکو بالغ بر 
سه دهه توانست در صنعت ماشین‌سازی سنگین خاورمیانه پیشتاز باشد؛ اما در نیمه دهه ۱۳۸۰ با اقدامی مشکوک، به‌سمت سراشیبی سوق پیدا کرد. سال ۱۳۸۵، به‌بهانه اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ و خصوصی‌سازی، این مجموعه با قیمتی بالغ‌بر ۷۴۰میلیارد ریال به بخش خصوصی واگذار شد و سرمایه‌گذار جدید فعالیت خود را از سال ۱۳۸۶ آغاز کرد؛ واگذاری‌ای که نه قیمتش عادلانه و منطقی بود و نه شخصی که کارخانه به او واگذار شده بود 
مرد میدان!
آقای علی‌اصغر عطاریان، سرمایه‌دار اصفهانی و مالک شرکت‌هایی مانند مبارز، صندوق نسوز کاوه و واگن‌سازی کوثر، صاحب شرکت هپکو شده بود. او از همان آغاز فعالیت سیاسی‌کاری را آغاز کرد و آقای بیژن نامدارزنگنه، وزیر پیشین نفت را رییس هیأت‌مدیره هپکو کرد. همان سال‌ها، واگذاری غیراصولی، بی‌تجربگی و بی‌کفایتی مدیران هپکو باعث شد اجناس بی‌کیفیت چینی جای محصولات این کارخانه را در بازار بگیرد و کارخانه صدهامیلیارد ریال بدهکار شود. تا سال ۱۳۹۳، بدهی‌ها بیشتروبیشتر شد و کارگران یکی پس از دیگری بیکار شدند؛ تا جایی که مسوولان راه خاموش‌کردن اعتراض‌های کارگری را در تشکیل جلسه شورای تأمین استان و بازداشت یکی از مسوولان دیدند. درنهایت، کار به آنجا رسید که کارخانه‌ای با ایده‌آل حداقل 24هزار کارگر، تعداد نیروهایش به کمتر از هزار نفر رسید. بین سال‌های ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۸، کارگران این شرکت در شهر اراک چندین تجمع اعتراضی شکل دادند. این اعتراض‌ها در سال‌های گذشته در مقاطع مختلف زمانی برگزار می‌شد؛ اما هفته گذشته شکل دیگری به‌خود گرفت. عصر دوشنبه ۲۵شهریور، کارگران هپکو زیر پل شهر صنعتی تجمع کردند و راه عبور قطار را بستند.

بازداشتی‌ها آزاد می‌شوند
براساس برخی گزارش‌ها، در تجمع آن روز 15 نفر زخمی و 28 نفر به جرم مسدودکردن خط‌آهن دستگیر شدند. بااین‌حال، روز گذشته خبر رسید دادگاه برای آزادی ۲۵ نفر از کارگران بازداشتی قرار وثیقه یا کفالت صادر کرده است. براین اساس، دادگاه برای چهار نفر از کارگران که در زندان مرکزی اراک به‌سر می‌برند، ۲۵۰میلیون وثیقه درخواست کرده و برای ۲۱ کارگر بازداشتی دیگر نیز فیش‌های حقوقی همکاران‌شان را برای ضمانت پذیرفته است و سه نفر دیگر هم با سپردن تعهد و قرار وثیقه آزاد شده‌اند.
با آنکه هفته قبل بازهم تجمعاتی برای اعتراض به وضعیت کارخانه هپکو و کارگران بازداشتی شکل گرفت، حالا آقای بهروز اکرمی، معاون سیاسی، امنیتی و اجتماعی استانداری مرکزی، قول داده پرداخت معوقات حقوق و مزایای کارگران هپکو را پیگیری کند و از پرداخت ۵۰۰‌هزار تومان به‌عنوان بن خرید به تمامی کارکنان هپکو خبر داده است. این در حالی است که مطالبات و معوقات کارگران بسیار بیشتر از این ارقام است. آن‌ها می‌خواهند هرچه‌زودتر وضعیت سهام شرکت، قراردادهای معوقه و مدیرعامل و اعضای هیأت‌مدیره جدید مشخص شود تا بتوانند هم به سر کار خود بازگردند و هم چندین‌میلیارد تومان دستمزد معوقه‌شان را دریافت کنند.
اکرمی عنوان کرده است موضوع تعیین تکلیف سهام‌داری و انتخاب مدیرعامل و اعضای هیأت‌مدیره جدید را مسوولان ملی و رییس‌جمهوری پیگیری کرده‌اند و مدیرعامل جدید این واحد صنعتی معرفی شده است و به‌زودی اعضای هیات‌مدیره آن نیز مشخص می‌شود. همچنین، آقای سیدعلی آقازاده، استاندار مرکزی، مژده داده با تلاش‌های دولت در این مدت و فشارهای واردشده به ارگان‌ها و وزارتخانه‌های مرتبط و مکاتبات انجام شده، تا یک ماه آینده اخبار خوبی به‌گوش می‌رسد. او همچنین عنوان کرده است: با مجموعه تلاش‌های انجام‌شده در استان مرکزی و اقدامات نمایندگان مجلس این شهر، در حال ارائه فرمولی برای شرکت هپکو هستیم تا این معضل را یک‌بار برای همیشه برطرف کنیم؛ زیرا مجموعه هپکو افتخاری بزرگ برای صنعت ایران است. این وعده‌ها می‌تواند مرهم موقتی برای کارگران باشد؛ اما به‌نظر می‌رسد کار کارخانه از مرهم‌گذاری گذشته است و اگر زودتر فکری برای آن نشود، دیگر هیچ سخن و مرهمی زخم کارگران و صنعت ماشین‌سازی کشور را درمان نخواهد کرد.

 

شماره‌های پیشین