710
چهارشنبه، ۰۱ خرداد ۱۳۹۸
1
معرفی و بررسی آلبوم سرود «بزرگراه» به مناسبت سالروز فتح خرمشهر

سرودی برای شهیدان

سوم خرداد، حماسی‌ترین روز تاریخ معاصر ماست؛ حماسه‌ای بیرون‌آمده از دل تراژدی تمام‌عیار سقوط شهر. خرمشهر برای ایرانی‌ها نه یک شهر، بلکه یک تاریخ است؛ شهری که از رقص خون‌و‌آتش عبور کرد و عروس ایران شد. فتح خرمشهر برای ما همیشه رنگی از موسیقی هم داشته است. از طبل‌نوازی حماسی جنوبی که با تصاویر شادی رزمندگان فاتح عجین شده تا نوحه ماندگار غلام کویتی‌پور که انگاری هنوز و هرروز در فراق «ممد» مویه می‌کند. موسیقی برای ما شرقی‌ها نه وسیله‌ای برای مجالس شادخواری و شادکامی، بلکه روحی برای زندگی است؛ از سرودهای کار دهقانان گرفته که تاریخی به بلندای نخستین آیین بذرپاشی کشاورزان دارد تا طبل جنگ و تنبک گود زورخانه همگی گواه هم‌آغوشی موسیقی با ریتم زندگی ایرانی است. موسیقی برای ما نه نت‌هایی برای تفنن، بلکه جانمایه بودن‌مان در جهان است. موسیقی جاری در رود زندگی ایرانی همیشه به سرچشمه‌هایی برای زنده‌ماندن نیاز دارد. جنگ میهنی هشت‌ساله ما از همین سرچشمه‌هاست؛ جنگی دفاعی که یک‌سره با منطق ایمان برپاماند و قهرمانانه با حفظ تمامیت خاک وطن به‌پایان رسید. این جنگ که پاسدار نام‌وننگ ما در جهان است، چه در زمان حیاتش چه حالا که یادش زنده است، بانی صدها قطعه به‌یادماندنی و خواستنی شده است. بااین‌حال، واقعه‌ای این‌چنین عظیم حقش با صدها قطعه موسیقی ادا نمی‌شود. عشاق وطن هرروز و هرسال در کار نیایشش هستند. حالا در آستانه سالروز فتح خرمشهر این صفحه قرار است یکی از نوترین تلاش‌ها برای ستایش مردان این جنگ را مرور کند؛ صفحه‌ای برای مرور آلبوم سرود «بزرگراه» که در 10 قطعه از 10 سردار بزرگ دفاع مقدس تجلیل کرده است.

آفرین‌عبیسی ازسریال«برادرجان»و«روزگارقریب»اش‌دراین‌سال‌هابه«صبح‌نو»گفت

ما ‌نسل‌منقرض سینماییم

در شب‌های ماه مبارک رمضان سریال «برادرجان» از شبکه سه سیما در حال پخش است. این سریال را آقای محمدرضا آهنج ساخته و بازیگرانی از نسل‌های مختلف در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند.

رهبر انقلاب با ابراز گله‌مندی از صداوسیما تأکید کردند

نگذارید زبان فارسی فرسوده و ویران شود

«صبح‌نو» از طرح سامان‌دهی صنعت خودرو گزارش می‌دهد

خودروسازان در لاک دفاعی

بازار خودرو یک سالی می شود که حال خوشی ندارد و عدم نظارت بر این بازار شرایط را بدتر از گذشته کرده است، تا جایی که به نظر می‌رسد سازمان حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان و تولیدکنندگان با خواب غفلت خود، این بازار و دیگر بازارهای اقتصادی را رها کرده است. این موضوع ادامه داشت تا اینکه نمایندگان مجلس بررسی طرح سامان‌دهی بازار خودرو را در دستور کار خود قرار دادند و سرانجام در روزهای گذشته، مطابق با بند مربوط به مرجع قیمت‌گذاری خودرو، شورای رقابت به‌صورت قانونی مرجع قیمت‌گذاری خودرو شد.

گزارش «صبح‌نو» از بازدید اهالی رسانه از مرکز هسته‌ای شهید احمدی روشن

نطنز ؛ ‌منتظر یک فرمان تا جهش بزرگ هسته ای

قبلاً یک سوله متروکه بود اما حالا به یکی از سایت‌های مهم غنی‌سازی تبدیل شده که دانشمندانش ظرفیت آن را به تولید یک میلیون سو رسانده‌اند؛ توانی که برجام آن را محدود کرده و پلمب‌های آژانس قسمت‌های مختلف این سایت را به حالت «استندبای» برده است.

گزارش «صبح‌نو» از نابسامانی‌های استخدامی در وزارت آموزش‌وپرورش

جذب معلم مبصر ندارد

سال‌هاست که شیوه جذب و استخدام و بازنشستگی در وزارت آموزش به کلافی سردرگم تبدیل ‌شده است. یک سال خبر از کمبود نیرو می‌دهند و سال دیگر اعلام می‌کنند که نیروی مازاد دارند، آن‌هم دقیقاً در بحبوحه آغاز سال تحصیلی جدید و درست زمانی که دیگر فرصتی برای اقدام مناسب وجود ندارد. به نظر می‌رسد که همه این‌ها نتیجه نبود چشم‌انداز و برنامه‌ریزی در این وزارتخانه بزرگ و بی‌توجهی آن‌ها به آمار موجود کشوری است.

2800 حقوقدان بسیجی برای مبارزه با فساد به رییس قوه‌قضاییه نامه نوشتند

قطع دست مفسدان اقتصادی، مطالبه‌ای فراگیر

پیروزی داوود ایرانی بر جالوت آمریکایی

یادداشت عبدالباری عطوان سردبیر رای الیوم

حجت‌الاسلام الهی‌خراسانی سه رسالت حوزه علمیه در دوران معاصر را تشریح کرد | تبلیغ باید مبتنی بر تفقه دینی باشد

حوزه «شفاهی» و بحران تولید «متن»

دوره «شیوه پژوهش در فقه و اصول» در مدرسه علمیه آیت‌الله خویی(رحمه‌الله‌علیه) مشهد، هفته گذشته با سخنرانی حجت‌الاسلام مجتبی الهی‌خراسانی، استاد خارج فقه حوزه مشهد برگزار شد.

سر مقاله

دو روحانی

گزارشی از متن و حاشیه دیدار رهبر انقلاب با شعرا در شب ولادت امام حسن(ع)

هدیه‌ رهبر انقلاب برای ازدواج و تولد یک شاعر

مثل همه سال‌های قبل، این‌بار هم خیابان فلسطین شاهد حضور شاعرانی بود که بر سر قرار همیشگی می‌رفتند. افطار نیمه رمضان خیابان فلسطین سال‌هاست که برای شاعران قُرق می شود. این دیدار هم طبق روال، ساعتی قبل از افطار شروع شد و تا پاسی از شب ادامه داشت. برنامه پیش از اذان متعلق به شاعران است که آثار تازه خود را به رهبر انقلاب هدیه می‌دهند. این گپ‌وگفت صمیمانه همیشه بخشی از زیبایی‌های این دیدار است. شاعران با شوق و ذوق درباره تازه‌های آثار خود با رهبری صحبت می‌کنند. رهبر انقلاب در بدو ورود، استاد علی موسوی‌گرمارودی را می‌بیند و به‌گرمی با او حال‌واحوال می‌کنند. استاد مشخصا درمقایسه‌با سال‌های قبل افتاده‌تر شده؛ اما همچنان سرزنده در میان جماعت شعرا حضور دارند. در همین گپ‌و‌گفت قبل از نماز بود که رهبر انقلاب به یکی از شاعران دو انگشتر یکی به‌عنوان هدیه ازدواج و دیگری به‌عنوان هدیه تولد دادند و با یکی دیگر از شعرا که کارت دعوت عروسی برای رهبر آورده بود، شوخی کردند و ‌گفتند: «الان من خودم عروسیتون بیام».

صبح نو

گزارش خبرنگار اعزامی «صبح نو» از یک روز زندگی در پلدختر را بخوانید

داستان بازگشت‌امید

من خبرنگار بحران نیستم. گزارش این صفحه هم گزارشی به سبک گزارش‌های بحران نیست. این چند خط روایت‌هایی کوتاه و بریده بریده است که نویسنده‌اش آرزو دارد با خواندنش شما را در چیزی که طی یک روز دیده و زندگی کرده شریک کند. من آرزو داشتم تک تک شما هم آنجا بودید. چون دستم به چراغ جادو نمی‌رسید، قلم به دست گرفتم.

 

من در شرقی‌ترین نقطه پلدختر هستم. در قسمت شرقی شهر تقریباً همه چیز عادی است. وضع کالبدی شهر و وضعیت فیزیکی خانه‌ها کاملاً مطلوب است. پلدختر نسبت به بسیاری از شهرهای کوچک قسمت غربی و جنوب غربی ایران وضع خوبی دارد و اصلاً در ردیف شهرهای محروم این منطقه قرار نمی‌گیرد. لااقل از جهت کالبدی و در این نقطه از شهر که من هستم این‌طور به نظر می‌رسد. خیلی از خانه‌های یک طبقه مشغول ساختن طبقه دوم روی بنای خودشان هستند. خیلی یعنی لااقل از هر پنج خانه‌ها سه‌تا مشغول ساختن طبقه اضافی هستند. این رونق ساخت‌و‌ساز می‌گوید آنچنان که گفته می‌شد شهر محروم نیست. پلدختر خیلی زیباست. مثل باقی نقاط لرستان. خصوصاً در این فصل سال. این روزها که گذشت بیایید و از نزدیک پلدختر را ببینید. هم کمک به اقتصاد شهر و مردم است هم  چیزهایی می‌بینید که قبلاً در عکس‌های دامنه‌های آلپ دیده‌اید.
بخش‌هایی از جاده خرم‌آباد، معمولان، پلدختر تخریب شده و ناهموار است. تخریب یعنی در قسمت‌های سالم نیمی از جاده تخریب شده و ماشین‌ها از یک مسیر سنگلاخی باریک که از یک طرف به کوه و از طرف دیگر به دره محدود شده مجبور به رفت‌وآمدند. تصور عبور ماشین‌های سنگین از چنین جاده‌ای اگر محال نباشد لااقل بسیار دشوار است. یکی از اولویت‌های شهر بدون تردید رسیدگی به وضع جاده است. هم برای تسریع امداد در این روزها هم برای رونق شهر و اقتصادش در روزهای بعد از این.

حرکت به سمت بحران
از روی پل شهدای هفتم تیر عبور می‌کنم. ظاهراً همین دیروز (جمعه) پل را باز کرده‌اند. سیل پل را تخریب کرده بود. بچه‌های ارتش با کار شبانه‌روزی پل را از نو سرپا کردند. از پل که عبور می‌کنی انگار سوار ماشین زمان سی‌سال عقب‌تر رفتی. نخل‌های میدان شهرداری خیلی زود خبر می‌دهند که دیگر خبری از سال‌۹۸ و مناسباتش نیست. لباس خاکی‌ها جای پوتین چکمه پوشیده‌اند. گوشه میدان ایستگاه صلواتی برپاست. منطقه در تصرف حزب‌الله است. عمامه به سرهای بیل به دست کنار بسیجی‌های نوجوانی که تازه پشت لب‌شان سبز شده شهر را از زیر آوار گل بیرون می‌کشند. نه فقط شهر که همه باورهای ما که زیر دست و پای توسعه خرکی این‌سال‌ها لگد شده بود را هم نجات می‌دهند. من روزهای مقاومت خرمشهر را ندیدم اما حالا حس می‌کنم «ممد» و یارانش را از نزدیک زیارت کردم. این‌جا پلدختر است. قطعه‌ای از کربلای جبهه‌ها.

مرکز شهر، بازار پلدختر
بازار اصلی شهر باز شده و کسب‌و‌کار جریان دارد. قنادها شیرینی تازه پخته‌اند و قصاب‌ها گوشت تازه آورده‌اند. بازار کفش‌فروش‌ها بیشتر از همه رونق دارد. سیل به هیچ کفشی رحم نکرده. قسمت غربی پلدختر هنوز زیر گل است. خانه‌هایی که کنار رودخانه بوده‌اند جاکن شده‌اند. انگار اصلاً نبوده‌اند. در گزارش‌هایی که پیش از ورودم به شهر می‌دیدم به نظر می‌رسید این قسمت سیل‌زده بخش مستضعف‌نشین شهر باشد. اصلاً این‌طور نیست. محله‌های نزدیک رودخانه و میدان شهرداری، زمین گران‌تر و خانه‌های لوکس‌تری دارد. البته پیش از سیل. حالا زمین‌های قسمت مرتفع شهر در بخش شرقی که تابستان‌ها آبش قطع و جیره‌بندی می‌شود حکم طلا پیدا کرده. خلاصه این که پولدارترها کارشان گیر فقیرترها افتاده. گل در معابر قسمت غربی گاهی تا ساق پا می‌رسد اما بسیاری از خانه‌ها گل زدایی شده. مشکل عمده مردم اسباب زندگی است. خانه‌هایی که عمدتاً بزرگ هستند و حالا کاملاً خالی شده‌اند. مردم چیزی برای زندگی ندارند. باید برای این فکری کرد.

پیش به سوی کمپ تروریست‌ها 
اگر کمی حوصله کنی و دم غروب قدم به قدم پشت بسیجی‌ها و طلبه‌های گلی راه بیفتی به یک تالار مجلل عروسی می‌رسی. «تالار امین» که حالا شده لانه زنبور، کمپ تروریست‌ها. انگار از زمین می‌جوشند. از تهران، اصفهان، تبریز، همدان، مشهد، خرم‌آباد و خلاصه همه‌جا هجوم آورده‌اند. از بین آن همه چشمم چند نوجوان را می‌گیرد. از شدت خستگی نای نشستن هم ندارند. ولو شده‌اند روی صندلی‌ها. لاغر و ریزه‌اند. ریش‌های تنک یکی بود یکی نبود می‌گوید یا سال‌های آخر دبیرستان‌اند یا دانشجوی سال اول. حرف که می‌زنند معلوم می‌شود حدسم درست است. تهرانی‌اند و سر و زبان دار. خستگی به زبانشان آسیبی نزده. تند تند جواب می‌دهند و البته سؤال می‌پرسند. یک هفته است همه چیز را رها کرده‌اند و دارند بیل می‌زنند. جمعه برمی‌گردند تهران. بیشتر از این غیبت کنند همین ترم اولی مشروط می‌شوند. اهل یک محله‌ایم. هم بامزه است هم خیلی تلخ. مزه‌اش این است که وسط سیل و گل ۷۰۰‌کیلومتر دور از خانه حتماً باید با علم احتمال شوخی کرده باشی تا بتوانی بچه محل‌هایت را در آغوش بگیری. تلخی‌اش هم از دور بودن در عین نزدیکی است. حتماً سیل باید نصف ایران را گل مالی می‌کرد تا ما همدیگر را پیدا کنیم؟ حرف خانه شد. راستی خانه کجاست؟ آن شهر شلوغ پر از دود خانه است یا اینجا؟ این جا که بدن‌ها از درد بی‌حس شده اما سینه‌ها فراخ و قلب‌ها گشوده است.

نزدیک نیمه‌شب، تلاش برای بازگشت به اسکان
برای نماز مغرب خودم را به مسجد حضرت رقیه رساندم. کاروان جهادی دانشگاه صداوسیما آنجا اتراق کرده‌اند. یکی از مسوولان کاروان که از قبل مرا می‌شناخت اصرار کرده بود بروم و درباره ضرورت فعالیت رسانه‌ای در جمع مجاهدین صحبت کنم.  این اخلاص و طلب گمنامی بچه‌ها واقعاً دردسر شده. چند نفر از اعضای باشگاه هواداران ترامپ و نتانیاهو که به اسم جمعیت خیریه در پلدختر نفوذ کرده‌اند مدام خبر دروغ و تحلیل عمروعاصی منتشر می‌کنند. گفتم یک دست به بیل باشید یک دست به دوربین. آنقدر که از دست و زبانم برمی‌آمد تلاش کردم قانعشان کنم که این کار منافاتی با اخلاص عمل و صدق نیت‌شان ندارد. چشم‌هایشان می‌گفت قانع شدند. از مسجد که بیرون زدم چیزی به نیمه‌شب نمانده بود. لب خیابان اصلی شهر یک نیسان برایم نگه داشت. محلی بود. از اهالی قسمت شرقی که حالا فامیل‌های سمت غربی در خانه‌شان پناه گرفته‌اند. تازه راه افتاده بودیم که یک نفر پشت خط چیزی ازش خواست. پرسید وقت دارم تا اول کار پشت خطی را انجام دهد بعد مرا به مقصدم برساند؟ من هم از خدا خواسته محکم جواب دادم بله. سر صحبت را باز کردم.  اسمش مهرداد بود. تعریف کرد پشت خط، پسر خواهرش بوده و خواسته برایش عدس پلو پیدا کند. می‌گفت خواهر زاده عزیز است، نمی‌شود به حرفش گوش نکرد. جوان بود. بعد از دیپلم رفته بود سربازی حالا هم بیکار. رسیدیم به میدانی که قرار بود پیاده‌ام کند. پیاده‌ام نکرد. با مهربانی بی ریایی تا محل اسکان رساندم. پیاده که شدم داشتم دق می‌کردم. از مهرداد و مشتی بودنش خجالت می‌کشیدم. نه  برای بیکاری‌اش کاری از دستم ساخته بود نه برای آوارگی خواهرزاده کوچکش. به نظرتان آن‌هایی که باید هم خجالت می‌کشند؟

شماره‌های پیشین