750
سه شنبه، ۰۱ مرداد ۱۳۹۸
1
رهبر انقلاب اسلامی:

امروز فلسطین به جای سنگ ،موشک نقطه‌زن دارد

«صبح‌نو» در گفت‌وگو با حسن دانایی‌فر، دومین سفر عبدالمهدی به ایران را بررسی کرد

عراق در جست‌وجوی امنیت

عادل عبدالمهدی، نخست‌وزیر عراق، در حالی روز گذشته برای دومین‌بار به تهران سفر کرد که گفته می‌شود پیشنهاد برگزاری نشستی با موضوع «امنیت و عراق» را دارد. عراق به این می‌اندیشد تا با برقراری امنیت در داخل کشورش بتواند پس از سپری‌شدن دوران پساداعش به روند بازسازی بهتر دست یابد.

روایت دکتر حمید پارسانیا از ماجرای عقل در جهان اسلام و غرب مدرن

استمداد عقل مفهومی مدرن از عقل شهودی نبی

استاد حمید پارسانیا، دانشیار جامعه شناسی دانشگاه تهران و عضو شورای انقلاب فرهنگی در دوره آموزشی گفتمان نخبگان علوم انسانی درباره عقل در جهان اسلام سخنانی داشتند که خلاصه‌ای از آن اشاره می‌شود.

خبرنگار «صبح‌نو» از آخرین جلسه دادگاه محمدعلی نجفی گزارش می‌دهد

یک هفته تا حکم

سومین و آخرین دادگاه رسیدگی به پرونده قتل همسر دوم شهردار سابق تهران روز گذشته در حالی برگزار شد و خاتمه یافت که هنوز جامعه در شوک و شایعه روایت‌های گوناگون زندگی این مرد سیاست‌پیشه است.

عملکرد درآمدی برنامه فوتبالی عادل فردوسی پور خبر سازشد

ابهام‌مالی «نود»

این روزها سوژه شفافیت در کشورمان به موضوعی جذاب تبدیل شده است. ایجاد اتاق شیشه‌ای در دستگاه‌های مختلف برای مشخص‌بودن فعالیت‌های مختلف آن مجموعه در حوزه‌های تخصصی، اقتصادی و... برای مردم به یک اصل تبدیل شده است. سازمان صداوسیما یکی از ارگان‌هایی است که به‌دلیل ارتباط مستقیم با مردم ،زیر ذره‌بین قرار دارد. حالا این ذره‌بین شفافیت روی برنامه «نود» آقای عادل فردوسی‌پور افتاده است.

گزارش «صبح‌نو» درباره طرح کارشناسی‌نشده شهری و دردسرهای شهروندان را بخوانید

خیابان ویلا دوباره دوطرفه شد

خیابان استاد نجات‌اللهی یا همان ویلا یک هفته پرالتهاب را پشت سر گذاشت و حالا یکی دو روز است که آرامش دوباره به آن برگشته است. از 25 تیرماه بود که خیابان ویلا در منطقه 6 شهرداری تهران بر اساس طرحی ناگهانی شاهد اجرای طرح ترافیکی بود که موجب شد تا تردد در تمام این خیابان فقط جنوب به شمال باشد. این طرح چند روز اجرا شد اما با گسترش گلایه‌های اهالی و کسبه از ابتدای هفته جاری یک‌بار دیگر این خیابان شاهد روند سابق تردد ترافیکی است.

بررسی مدیریت فرهنگی در مقطع بعد 88 در گفت‌وگو با وزیر ارشاد دولت دهم

هنرمندان فاصله‌گرفته از نظام را برگرداندیم

مدیریت فرهنگی در کشور موضوعی است که هرروز با مسائل روزمره مردم دست‌به‌گریبان است؛ اما فقط وقتی صدایش بالا می‌رود که دمدمه انتخابات مسأله موسیقی و فیلم برای یارگیری جذاب شود. ما هم درادامه بررسی تدریجی این موضوع و اختلاف دیدگاه‌ها در حوزه مدیریت فرهنگی کشور، به‌سراغ وزیر ارشاد دولت دهم رفتیم تا با او درباره وزارت فرهنگ در مقطع حساس پس از وقایع 88 به گفت‌وگو بنشینیم.

سر مقاله

به دست غیر مبادا امیدواری ما

صبح نو

گزارش خبرنگار اعزامی «صبح نو» از یک روز زندگی در پلدختر را بخوانید

داستان بازگشت‌امید

من خبرنگار بحران نیستم. گزارش این صفحه هم گزارشی به سبک گزارش‌های بحران نیست. این چند خط روایت‌هایی کوتاه و بریده بریده است که نویسنده‌اش آرزو دارد با خواندنش شما را در چیزی که طی یک روز دیده و زندگی کرده شریک کند. من آرزو داشتم تک تک شما هم آنجا بودید. چون دستم به چراغ جادو نمی‌رسید، قلم به دست گرفتم.

 

من در شرقی‌ترین نقطه پلدختر هستم. در قسمت شرقی شهر تقریباً همه چیز عادی است. وضع کالبدی شهر و وضعیت فیزیکی خانه‌ها کاملاً مطلوب است. پلدختر نسبت به بسیاری از شهرهای کوچک قسمت غربی و جنوب غربی ایران وضع خوبی دارد و اصلاً در ردیف شهرهای محروم این منطقه قرار نمی‌گیرد. لااقل از جهت کالبدی و در این نقطه از شهر که من هستم این‌طور به نظر می‌رسد. خیلی از خانه‌های یک طبقه مشغول ساختن طبقه دوم روی بنای خودشان هستند. خیلی یعنی لااقل از هر پنج خانه‌ها سه‌تا مشغول ساختن طبقه اضافی هستند. این رونق ساخت‌و‌ساز می‌گوید آنچنان که گفته می‌شد شهر محروم نیست. پلدختر خیلی زیباست. مثل باقی نقاط لرستان. خصوصاً در این فصل سال. این روزها که گذشت بیایید و از نزدیک پلدختر را ببینید. هم کمک به اقتصاد شهر و مردم است هم  چیزهایی می‌بینید که قبلاً در عکس‌های دامنه‌های آلپ دیده‌اید.
بخش‌هایی از جاده خرم‌آباد، معمولان، پلدختر تخریب شده و ناهموار است. تخریب یعنی در قسمت‌های سالم نیمی از جاده تخریب شده و ماشین‌ها از یک مسیر سنگلاخی باریک که از یک طرف به کوه و از طرف دیگر به دره محدود شده مجبور به رفت‌وآمدند. تصور عبور ماشین‌های سنگین از چنین جاده‌ای اگر محال نباشد لااقل بسیار دشوار است. یکی از اولویت‌های شهر بدون تردید رسیدگی به وضع جاده است. هم برای تسریع امداد در این روزها هم برای رونق شهر و اقتصادش در روزهای بعد از این.

حرکت به سمت بحران
از روی پل شهدای هفتم تیر عبور می‌کنم. ظاهراً همین دیروز (جمعه) پل را باز کرده‌اند. سیل پل را تخریب کرده بود. بچه‌های ارتش با کار شبانه‌روزی پل را از نو سرپا کردند. از پل که عبور می‌کنی انگار سوار ماشین زمان سی‌سال عقب‌تر رفتی. نخل‌های میدان شهرداری خیلی زود خبر می‌دهند که دیگر خبری از سال‌۹۸ و مناسباتش نیست. لباس خاکی‌ها جای پوتین چکمه پوشیده‌اند. گوشه میدان ایستگاه صلواتی برپاست. منطقه در تصرف حزب‌الله است. عمامه به سرهای بیل به دست کنار بسیجی‌های نوجوانی که تازه پشت لب‌شان سبز شده شهر را از زیر آوار گل بیرون می‌کشند. نه فقط شهر که همه باورهای ما که زیر دست و پای توسعه خرکی این‌سال‌ها لگد شده بود را هم نجات می‌دهند. من روزهای مقاومت خرمشهر را ندیدم اما حالا حس می‌کنم «ممد» و یارانش را از نزدیک زیارت کردم. این‌جا پلدختر است. قطعه‌ای از کربلای جبهه‌ها.

مرکز شهر، بازار پلدختر
بازار اصلی شهر باز شده و کسب‌و‌کار جریان دارد. قنادها شیرینی تازه پخته‌اند و قصاب‌ها گوشت تازه آورده‌اند. بازار کفش‌فروش‌ها بیشتر از همه رونق دارد. سیل به هیچ کفشی رحم نکرده. قسمت غربی پلدختر هنوز زیر گل است. خانه‌هایی که کنار رودخانه بوده‌اند جاکن شده‌اند. انگار اصلاً نبوده‌اند. در گزارش‌هایی که پیش از ورودم به شهر می‌دیدم به نظر می‌رسید این قسمت سیل‌زده بخش مستضعف‌نشین شهر باشد. اصلاً این‌طور نیست. محله‌های نزدیک رودخانه و میدان شهرداری، زمین گران‌تر و خانه‌های لوکس‌تری دارد. البته پیش از سیل. حالا زمین‌های قسمت مرتفع شهر در بخش شرقی که تابستان‌ها آبش قطع و جیره‌بندی می‌شود حکم طلا پیدا کرده. خلاصه این که پولدارترها کارشان گیر فقیرترها افتاده. گل در معابر قسمت غربی گاهی تا ساق پا می‌رسد اما بسیاری از خانه‌ها گل زدایی شده. مشکل عمده مردم اسباب زندگی است. خانه‌هایی که عمدتاً بزرگ هستند و حالا کاملاً خالی شده‌اند. مردم چیزی برای زندگی ندارند. باید برای این فکری کرد.

پیش به سوی کمپ تروریست‌ها 
اگر کمی حوصله کنی و دم غروب قدم به قدم پشت بسیجی‌ها و طلبه‌های گلی راه بیفتی به یک تالار مجلل عروسی می‌رسی. «تالار امین» که حالا شده لانه زنبور، کمپ تروریست‌ها. انگار از زمین می‌جوشند. از تهران، اصفهان، تبریز، همدان، مشهد، خرم‌آباد و خلاصه همه‌جا هجوم آورده‌اند. از بین آن همه چشمم چند نوجوان را می‌گیرد. از شدت خستگی نای نشستن هم ندارند. ولو شده‌اند روی صندلی‌ها. لاغر و ریزه‌اند. ریش‌های تنک یکی بود یکی نبود می‌گوید یا سال‌های آخر دبیرستان‌اند یا دانشجوی سال اول. حرف که می‌زنند معلوم می‌شود حدسم درست است. تهرانی‌اند و سر و زبان دار. خستگی به زبانشان آسیبی نزده. تند تند جواب می‌دهند و البته سؤال می‌پرسند. یک هفته است همه چیز را رها کرده‌اند و دارند بیل می‌زنند. جمعه برمی‌گردند تهران. بیشتر از این غیبت کنند همین ترم اولی مشروط می‌شوند. اهل یک محله‌ایم. هم بامزه است هم خیلی تلخ. مزه‌اش این است که وسط سیل و گل ۷۰۰‌کیلومتر دور از خانه حتماً باید با علم احتمال شوخی کرده باشی تا بتوانی بچه محل‌هایت را در آغوش بگیری. تلخی‌اش هم از دور بودن در عین نزدیکی است. حتماً سیل باید نصف ایران را گل مالی می‌کرد تا ما همدیگر را پیدا کنیم؟ حرف خانه شد. راستی خانه کجاست؟ آن شهر شلوغ پر از دود خانه است یا اینجا؟ این جا که بدن‌ها از درد بی‌حس شده اما سینه‌ها فراخ و قلب‌ها گشوده است.

نزدیک نیمه‌شب، تلاش برای بازگشت به اسکان
برای نماز مغرب خودم را به مسجد حضرت رقیه رساندم. کاروان جهادی دانشگاه صداوسیما آنجا اتراق کرده‌اند. یکی از مسوولان کاروان که از قبل مرا می‌شناخت اصرار کرده بود بروم و درباره ضرورت فعالیت رسانه‌ای در جمع مجاهدین صحبت کنم.  این اخلاص و طلب گمنامی بچه‌ها واقعاً دردسر شده. چند نفر از اعضای باشگاه هواداران ترامپ و نتانیاهو که به اسم جمعیت خیریه در پلدختر نفوذ کرده‌اند مدام خبر دروغ و تحلیل عمروعاصی منتشر می‌کنند. گفتم یک دست به بیل باشید یک دست به دوربین. آنقدر که از دست و زبانم برمی‌آمد تلاش کردم قانعشان کنم که این کار منافاتی با اخلاص عمل و صدق نیت‌شان ندارد. چشم‌هایشان می‌گفت قانع شدند. از مسجد که بیرون زدم چیزی به نیمه‌شب نمانده بود. لب خیابان اصلی شهر یک نیسان برایم نگه داشت. محلی بود. از اهالی قسمت شرقی که حالا فامیل‌های سمت غربی در خانه‌شان پناه گرفته‌اند. تازه راه افتاده بودیم که یک نفر پشت خط چیزی ازش خواست. پرسید وقت دارم تا اول کار پشت خطی را انجام دهد بعد مرا به مقصدم برساند؟ من هم از خدا خواسته محکم جواب دادم بله. سر صحبت را باز کردم.  اسمش مهرداد بود. تعریف کرد پشت خط، پسر خواهرش بوده و خواسته برایش عدس پلو پیدا کند. می‌گفت خواهر زاده عزیز است، نمی‌شود به حرفش گوش نکرد. جوان بود. بعد از دیپلم رفته بود سربازی حالا هم بیکار. رسیدیم به میدانی که قرار بود پیاده‌ام کند. پیاده‌ام نکرد. با مهربانی بی ریایی تا محل اسکان رساندم. پیاده که شدم داشتم دق می‌کردم. از مهرداد و مشتی بودنش خجالت می‌کشیدم. نه  برای بیکاری‌اش کاری از دستم ساخته بود نه برای آوارگی خواهرزاده کوچکش. به نظرتان آن‌هایی که باید هم خجالت می‌کشند؟

شماره‌های پیشین