299
یکشنبه، ۲۹ مرداد ۱۳۹۶
1
دیپلماسی اقتصادی، ابر اولویت ظریف در دولت دوازدهم

برجام، از معاونت حقوقی به معاونت سیاسی می‌رود

سکاندار وزارت امورخارجه در دولت دوازدهم که پیش بینی می‌شود بتواند رأی اعتماد نمایندگان را کسب کند، با برنامه‌هایش برای تغییرات ساختاری وزارت خارجه، بازار گمانه زنی‌ها را گرم کرده است. هرکس درباره این تغییرات ساختاری نظری می‌دهد و پیش بینی‌ای دارد اما مسوولان وزارت خارجه همگی سکوت کرده‌اند.

دکتر قالیباف، شهردار تهران در آیین افتتاح موزه خوشنویسی:

هرکاری کردیم برایش حاشیه نوشتند

آخرین روزهای مدیریت آقای «شهردار» بر پایتخت، محمل خوبی برای بیان ناگفته‌ها و تجربیات او در طول این دوره نسبتاً طولانی از مدیریت شهر است. دکتر «محمد‌باقرقالیباف» که وعده داده بود تا آخرین روز خدمتش در شهرداری، از کار ‌دست نمی‌کشد، دیروز و در فاصله 96 ساعت مانده تا پایان ماموریتش به عنوان شهردار تهران، به خانه تاریخی «فولادوند» رفت تا «موزه خوشنویسی» را هم به گنجینه‌های پایتخت اضافه کند. او در این آیین، با مرور مسوولیت 12 ساله‌اش در شهرداری تهران، درباره دغدغه‌های مدیریت شهری در پایتخت سخن گفت.

آماری که این بار خوشحال کننده است

جدایی توافق از طلاق

شیرینی دلپذیر یک کاهش، این بار در آمار و ارقام مربوط به طلاق‌های توافقی روی داده است. حالا به گفته مدیر کل پیشگیری‌های مردمی قوه قضاییه، آمار طلاق‌های توافقی که هرسال نگران کننده‌تر می‌شد، در سال 95 کاهش داشته است. آن هم با اجرای برنامه‌هایی که به گفته آقای مدیر کل برای تحکیم بنیان خانواده برگزار شده است.

پیگیری «صبح‌نو» از انجمن منتقدان درباره رفتار جعفر پناهی علیه کارگردان «ماجرای نیمروز»:

ترجیح می‌دهیم حرف نزنیم!

دبیر و اعضای انجمن منتقدان سینما در پاسخ به پیگیری «صبح‌نو» درباره حرکت زشت جعفر پناهی علیه کارگردان «ماجرای نیمروز» گفتند: ترجیح می‌دهیم حرف نزنیم.

گفت‌وگوی «صبح‌نو» با سازندگان تیزری که خبرساز شد

زنده کردن خاطره بابابرقی

تیزر تبلیغی صرفه‌جویی در مصرف برق مورد تقدیر رهبر انقلاب قرار گرفته است. مدیرکل روابط عمومی توانیر می‌گوید شنیدن این خبر خستگی را از تن‌مان خارج کرد.

ادامه تردیدها در انتخاب شهردار تهران

نجفی به بهشت می رسد؟

شمارش معکوس برای نشستن شهردار جدید بر صندلی مدیریت پایتخت، حالا به آخرین روزهایش رسیده است. دکتر «محمدباقر قالیباف» چهارشنبه این هفته، کلید اتاقش را تحویل خواهد داد تا پرونده مدیریت 12 ساله‌اش بر پایتخت، بسته شود. شهرداری که با کلیدواژه «مدیریت جهادی» کار می‌کرد. او حالا باید کلید اتاقش را به شهردار منتخب شورای پنجم بدهد. اتاقی که حدود 10 روز پیش با رأی منتخبان دوره جدید شورای شهر، قرار شد نام دکتر«محمدعلی نجفی» بر سردر آن بخورد. با این حال خبرها و شنیده‌ها حکایت از آن دارد که احتمال تغییر نام شهردار جدید، همچنان جدی است.

سرمقاله

پیدا و پنهان یک سناریو

سیدنی، فلوریدا و سورگوت روسیه شاهد حوادث تروریستی بودند

تریلر مرگ

پس از حوادث خونین تروریستی در بارسلون اسپانیا و تورکو فنلاند، به نظر می‌رسد که سریال حوادث تروریستی همچنان ادامه دارد، چرا که دیروز شنبه حوادث مشابهی در سیدنی استرالیا، فلوریدای آمریکا و سورکت روسیه رخ داده است.

صبح نو

روایت یک شاهد عینی از مراسم تشییع امروز آیت الله هاشمی رفسنجانی

تجربه یک روز متفاوت در خیابان های تهران

ساعت 8 و نیم است که از خانه حرکت می کنم. شهرخلوت  است. تا میدان "فردوسی" را خیلی سریع می آیم. از اینجا به بعد خیابان را بسته اند. ماشین ها را راه نمی دهند. "بی آر تی" هم فعالیت ندارد. تاکسی های "وَن" ی را تدارک دیده اند که مردم را برسانند. در صف می ایستم و من هم سوار می شوم. "وَن" ها "چهارراه ولیعصر" مردم را پیاده می کنند. همراه بقیه به سمت دانشگاه می روم. هرچه به "دانشگاه" نزدیک تر می شوم تراکم جمعیت زیادتر می شود و راه رفتن کُندتر. به خیابان "قدس" می رسم. مسیر، دیگر کاملا قفل شده. شب قبل با دوستم قرار گذاشته بودیم. حالا هرچه سعی می کنم با تلفنِ همراهش تماس بگیرم، موفق نمی شوم. گویا خط ها مشکل دارند. پیامک ها با تاخیر زیاد می رسند. نزدیک به نیم ساعتی در همان حوالی بین جمعیت می ایستم. صدای شعارها بلند است. البته صداها قوّت و وحدت چندانی ندارد. یکی از ماشین های حامل باندهای صوتی و بلندگوها، متن پیام رهبر انقلاب به مناسبت درگذشت  آقای "هاشمی" را پخش می کند. گاهی صدای نوحه های انقلابی و حماسی بلند می شود. نمی دانم چرا از شنیدن چنین نوحه هایی در این مراسم حس دوگانه ای دارم... صدای بلندِ مداحی باعث می شود صدای شعارهای اطراف به جایی نرسد و شعاردهندگان از ادامه منصرف شوند.

به سختی خودم را به مقابل سردر دانشگاه می رسانم. اینجا تراکم کمتر است. عده ای از مسئولین از همین دربِ اصلی وارد دانشگاه می شوند تا در مراسمِ نماز شرکت کنند. تصمیم می گیرم تا پایان نماز همین جا بمانم.

ساعت؛ 10 و پنج دقیقه است. "آقا" نماز را شروع می کنند. ایشان نماز و اذکار را خیلی مفصّل می خوانند. سعی می کنم روی لحن آقا تمرکز کنم. به کلماتی که ادا می کنند با دقت گوش می دهم.

نماز تمام می شود. مثل باقی کسانی که در کنارشان ایستاده ام فکر می کنم تابوت را از همین درب اصلی خارج می کنند. مسئولین تک تک از درب خارج می شوند و به انتظار می ایستند. یک لحظه چشمم به سردار حاجی زاده –فرمانده نیروی هوافضای سپاه- می افتد. بی اختیار لبخند روی لب هایم می نشیند. سردار این واکنش من را می بینند. چند قدم آن طرف تر سردار فدوی-فرمانده نیروی دریایی سپاه- ایستاده اند. همچنان منتظر خروج تابوت هستیم. نعمت زاده-وزیر صنعت،معدن و تجارت- ایستاده است. دو-سه نفری از مردمِ عادی با او در حال بحثند. نقدشان درباره کیفیت خودروهای داخلی ست. نعمت زاده بدون اینکه به صورت آن ها نگاه کند، رو به رو را می بیند و چندوقت یک بار با کلافگی جمله ای می گوید. سعی دارد برود و از دست آن چند نفر خلاص شود. چند نفر دیگر از مسئولین را هم می بینم. همین موقع هاست که "فائزه هاشمی" با چند نفری که همراهی اش می کنند از مقابلم می گذرد. دیگر خیلی از اتمام نماز گذشته است و تعجب آور است که چرا پیکر هنوز نرسیده. همین لحظات است که متوجه می شویم ماشین حامل پیکر آقای هاشمی از درب "16 آذر" خارج و وارد خیابان انقلاب شده است.

در خیابان انقلابم. جمعیت متراکم و انبوه است اما حرکت می کند. با ورود و حضور ماشین حامل پیکر، جریان شعارها هم جدّی تر می شود. در طول مسیر عده زیادی در حاشیه خیابان و روی جدول ها ایستاده اند و به جمعیتِ در حال حرکت نگاه می کنند؛ برخی -دست ها در بغل- نظاره گر هستند و برخی هم موبایل به دست در حال فیلم گرفتن. به نظر می آید که درصدِ زیادی از جمعیت امروز نه لزوما به خاطر حبّ آقای هاشمی بلکه صرفا برای حضور در چنین روزی و دیدن این فضا به خیابان آمده اند. به هرحال روز خاصی است و تجربه ای که شاید خیلی ها نمی خواهند از دستش بدهند. برای اهالی تهران که همیشه روزمرگیِ این شهر را تحمل می کنند، بودن در چنین مراسمی می تواند هیجان خوبی باشد.

حضور آقای دکتر "علی عسکری" رییس رسانه ملی در میانه جمعیت برایم جالب بود. با اینکه برخی ها هنگام مشاهده ایشان علیه صدا و سیما شعار می دادند اما علی عسکری همچنان ایستاده و با لبخند به جمعیت نگاه می کند و حرف هایشان را می شنود. مردی جلو می آید و با غیض می گوید:" تلویزیون حرمت آقای هاشمی را این چند روز نگه نداشت. احترامش را نداشتید." "علی عسکری" به مرد می گوید:"خب باشد. فقط بگو دقیقا چطور حرمت نگه نداشتیم؟" مرد چند لحظه ای در می ماند و بعد می گوید:"همان شبِ فوت ایشان تلویزیون برنامه طنز نشان می داد!!" پسر جوانی خودش را به "علی عسکری" می رساند. دستش را به گرمی می فشارد و می گوید:"پای انقلاب بایستید. ما با شماییم." از همان ابتدای مسیر تا به اینجا سه بار "علی عسکری" را دیدم که در چنین میزانسنی قرار گرفته. او می توانست همه این مسیر را در ازدحام جمعیت نیاید. می توانست لااقل نایستد و به ناسزا ها و شعارها ها گوش نکند. اما او این کار را کرد. مواجهه اش با این فضا برایم جالب است. و به این فکر می کنم اگر در این سال ها سیاست گذاری و مدیریت در تلویزیون ما از جنس همین رفتارِ امروز "علی عسکری" بود، شاید امروز صدا و سیمای ما مخاطبین بیشتری داشت...

دیگر نزدیک چهار راه "کالج می شوم. ماشین حمل پیکر مدت هاست که جمعیت را ترک کرده و به سمت حرم امام (ره) رفته. اما این جمعیت انگار چندان دغدغه نفسِ آیین "تشییع" را ندارد. پس همچنان به مسیرش ادامه می دهد و شعارهای خودش را تکرار می کند. به عکس های در دست جمعیت نگاه می کنم. دقت می کنم که ببینم آیا عکس و پلاکاردی غیر از پلاکاردهای چاپ شده توسط نهادهای مسئول هست یا نه. فقط یک مورد را در کلّ مسیر می بینم. عکسی در دست یک دختر جوانِ آرایش کرده؛ تصویری دو نفره از هاشمی با "محمد خاتمی". به جنس کاغذ عکس که دقت می کنم، معلوم است که یک پرینتر معمولی آن را چاپ کرده.

فضای مسقّف زیر پُل "کالج" باعث می شود صدای شعارها پرطنین تر شود. اینجاست که جمعیت می ایستد و دو طرف، خیلی گرم مشغول شعارهای خودشان می شوند. عده زیادتری هم مشغول تماشای این فضا هستند. این فضا ادامه دارد تا اذان ظهر. صداها با پخش نوای اذان کم و بیش قطع می شود. اما با تمام شدن اذان، دوباره شعارها از سر گرفته می شوند. عده ای از مردم شعار می دهند :" این همه لشکر آمده... به عشق رهبر آمده" ، "خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست" ، "ایرانیِ مسلمان! اتحاد، اتحاد" .

دیگر ساعت نزدیک 1 بعدازظهر است. اما جمعیت متفرق نمی شود. مراسم تشییع عملا و رسما تمام شده. بلندگوها چندین و چندبار از جمعیت می خواهند فضا را ترک کنند تا عبور و مرور طبیعی ماشین ها در خیابان جریان پیدا کند. اما فایده ای ندارد. عده ای همچنان ایستاده اند. نهایتا تعدادی از مامورین نیروی انتظامی وارد می شوند و حالا دیگر آن ها جمعیت را دعوت می کنند که بروند. به دقت به همه جا نگاه می کنم. خشونتی از جانب پلیس نمی بینم. ماشین ها و اتوبوس ها کم کم در خیابان راه باز می کنند و جمعیت به تدریج پراکنده می شوند.

ساعت 1 و ربع است که دیگر رضایت می دهم و "چهارراه کالج" را به سمت خانه ترک می کنم. بعد از بیش از 4 ساعت که سرپا ایستاده ام، حسابی خسته ام. در تاکسی به ساعاتی که گذشت فکر می کنم. به "هاشمی رفسنجانی" فکر می کنم. به مردی که حالا دیگر در "محضر محاسبه الهی" ست.

 

شماره‌های پیشین