532
چهارشنبه، ۲۴ مرداد ۱۳۹۷
1
گزارش«صبح‌نو»ازهجدهمین‌جشن‌دنیای‌تصویر

حاشیه‌سازی ممنوع

جشن سینمایی-تلویزیونی حافظ درحالی برگزارشد که حواشی و اتفاقات جالبی را به‌همراه داشت.

دومین حمله تروریستی به پارلمان انگلیس در یکسال اخیر

سایه خلافت بی‌قلمرو داعش بر اروپا

چند ماه از حملات تروریستی داعش به پارلمان مرکزی بریتانیا و کشته و زخمی شدن ده‌ها نفر نمی‌گذرد که صبح دیروز دوشنبه پارلمان لندن شاهد حادثه تروریستی دیگری بود. حادثه‌ای که زخمی شدن چند شهروند بریتانیایی را به همراه داشت.

«صبح‌نو» از فروش بلیت کنسرت‌های لس‌آنجلسی در تهران خبر می‌دهد

کنسرت اون‌ور آب، پرداخت در تهران

چند سالی است که برگزاری کنسرت در کشورهای همسایه ایران توسط خوانندگان خارج‌نشین امری مرسوم و متداول شده و از ایران هم عده‌ای از مردم در این کنسرت‌ها شرکت می‌کنند.

سرمقاله

اراده تغییر

ناطق نوری در گفت‌وگو با «صبح‌نو»:

وحدت نیروهای انقلاب ضروری است

«یکی از ضروریات امروز جامعه وحدت همه نیروهای انقلاب است. چپ، راست، تند، کند و هرکسی دلش برای ایران و اسلام بتپد باید در این اندیشه باشد.» کسی که گفته بود برای ورود به میدان سیاست احساس تکلیف نمی‌کنم، حال با توجه به شرایط روز به میدان آمده و یک‌دلی، وحدت و انسجام را راهکار برون‌رفت از شرایط کنونی می‌داند. صحبت از «شیخ نور» است او که بعد از استعفا از ریاست دفتر بازرسی رهبری درباره برنامه آینده سیاسی‌اش گفته بود: «اگر از مسوولیتی کناره‌گیری می‌کنم، دلیل اصلی آن بازگذاشتن میدان برای نسل جدیدتر است، اگرچه این منافاتی با حضور در موقعیت‌های مشورتی که تجربه افراد در آن‌ها کارساز است ندارد و همچنان در خدمت نظام و انقلاب هستم.»

صندوق بین‌المللی پول پیش‌بینی کرد ایران با کنار زدن سه کشور اسپانیا، عربستان و کانادا پانزدهمین اقتصاد بزرگ دنیا در سال۲۰۲۱‌ می‌شود

ایران هجدهمین اقتصاد بزرگ دنیا

ایران تا چهار سال دیگر از رده هجدهم اقتصادهای بزرگ جهان به رده پانزدهم صعود می‌کند و چین جای آمریکا را در رده نخست می‌گیرد؛ این گزارش را اخیراً بانک اقتصاد جهانی اعلام کرده که نشان می‌دهد سیاست‌های ترامپ برای برهم زدن ثبات اقتصادی و سیاسی جمهوری اسلامی نه تنها جواب نخواهد داد بلکه گریبان‌گیر کشورش نیز خواهد شد.

علی ذوعلم در گفت‌وگو با «صبح‌نو» می‌گوید که چرا انقلاب اسلامی در مسیر تمدن اسلامی قرار دارد

فروپاشیِ ایده فروپاشی

چهل سال از انقلاب اسلامی می‌گذرد. راز ماندگاری و عدم فروپاشی انقلاب چیست؟ آیا ما در آستانه فروپاشی سیاسی یا اجتماعی قرار داریم؟ شرایط بین‌المللی چه تأثیری بر این موضوع دارد و آیا فروپاشی تمدن غرب با فروپاشی در ایران مساوق و همبسته است؟ این‌ها مسائلی است که در گفت‌وگو با حجت‌الاسلام علی ذوعلم، عضو هیأت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی آن را به بحث گذاشتیم.

بررسی ویژگی‌ها و عملکرد رویداد «صد اثر، صد هنرمند» گالری گلستان

چند روز آزادی برای هنر محصور شده

مثل خیلی از کالاهای لوکسی که تنها قشر خاصی به سراغ آن‌ها می‌روند، تابلوهای نقاشی، مجسمه‌ها و آثار فاخر رشته‌های دنیای بی‌نهایت تجسمی هم خیلی وقت است که جزو لوکس‌ها محسوب می‌شوند و علاوه‌بر حراج‌هایی که مختص افراد مشخصی است، در گالری‌ها و مراکز هنری به فروش می‌رسند. با این حال در این شرایط هم عده‌ای انگشت‌شمار مثل خانم لیلی گلستان اقدام به برگزاری رویدادهایی کرده‌اند تا این هنر را هر چه بیشتر به همه مردم نزدیک کنند، اتفاقی که بیشتر از ربع قرن قدمت دارد.

نقشه راه دولت برای برون‌رفت از شرایط کنونی

راه‌حل هست...

رهبر معظم انقلاب اسلامی، در دیدار اقشار مختلف مردم فرمودند: در همین زمینه اقتصادی هیچ بن‌بستی وجود ندارد؛ مشکلات کشور و مشکلات اقتصاد شناخته‌شده است و راه‌حل‌ها هم شناخته‌شده است و مسوولان باید همت کنند.

جوان‌ترین اسیر خلبان از روزهای اسارتش به «صبح‌نو» می‌گوید

جام‌جهانی، ابوغریب و 10‌سال مفقودی

در تقویم کشور، روزی است که برای بسیاری از خانواده‌ها معنای خاصی دارد. روز بیست‌وششم مردادماه سال69 بود که نخستین گروه از اسرای هشت سال جنگ تحمیلی آزاد شدند. بعد از گذشت هشت سال صدای «بیننده‌های عزیز توجه فرمایید...» خبر برگشتن فرزندان ایران، پیروزی جنگ تحمیلی برای همه بود. آقای «بهرام علی مرادی» جوان‌ترین آزاده خلبان است که در سال‌69 با نخستین گروه کاروان اسرا آزاد می‌شود. زمانی که همه فکر می‌کردند ‌او مفقود ‌یا شهید شده است.

صبح نو

وقتی اعتراضات به بیراهه کشانده شد


دی‌ماه سال 96 کانون تحولات عجیب اجتماعی بود. تحولاتی که کمتر کسی توانست در روزهای ابتدایی درستی ساختار، برنامه هدف و رهبری‌اش را شناسایی کند یا بهتر بگوییم درک کند. انقلاب اسلامی ایران با چند جریان غالب اجتماعی تاکنون مواجه شده که شکل و ظاهر هیچ کدامشان با آشوب دی‌ماه نسبتی نداشت.
جریان معاند یا ضدانقلاب که تکلیف‌شان مشخص و مطالبات‌شان ساختاری و بنیادی است. جریان‌های داخلی اصلاح‌طلبانه که مطالبات‌شان نوعاً اجتماعی و از سنخ آزادی است و با دولت و مجلسی که بر سر کار آورده‌اند، قاعدتاً نیازی به یک برنامه آشوب میدانی ساختارشکنانه ندارند چون باید پاسخگوی وضع موجود باشند. جنس این فعالیت‌ها به جریان اصولگرا و حتی طیف عدالت‌خواهانه این جریان نیز نمی‌تواند نزدیک باشد چرا که مکرر این جریان مطالبات خود را در بدنه حاکمیت پیگیری کرده است و خود را در ساختار نظام اسلامی تعریف می‌کند.
اما آنچه اتفاق افتاد از رنگ‌و‌بوی هیچ کدام از این جریان‌ها نبود حتی احمدی‌نژادی‌هایی که دل خوشی از شرایط موجود ندارند. البته این جریان بدش نمی‌آمد این مطالبات را اگر در ساختار مدنی صورت می‌گرفت نمایندگی کند که چنین فرایندی نیز محقق نشد.
فرق آنچه در دی 96 رخ داد با مطالباتی که پیشتر به عنوان مطالبات اجتماعی رخ داده بود، این است که بخش قابل توجهی از این مطالبات جنبه معیشتی و اقتصادی داشت. مطالباتی که در سال‌های اخیر به‌خاطر وضعیت بدی که در حوزه اقتصاد پدیدار شد، تشدید  و به کانون اعتراضات بدل شد. این اتفاق البته در تاریخ جمهوری اسلامی ایران نمونه مشابه هم دارد؛ شورش‌های اسلامشهر و مشهد در دهه 70 نیز جنسی از جنس این اتفاقات داشت. جنسی که به‌‌رغم واقعیت اقتصادی در دوران ریاست‌جمهوری اکبر‌هاشمی رفسنجانی سیاسی نمایش داده شد تا به جای حل مساله، صورت مساله حذف شود.
وجود این مطالبه جدید اجتماعی به خاطر ایجاد یک بحران جدید در وضعیت اقتصادی ایران است. وضعیتی که هیچ كنشگر اجتماعی جدی و موثری ندارد. نه جریان اصلاح‌طلب قصد و نیت مطالبه جدی این وضعیت اقتصادی را از دولتی که بر سر کار آورده دارد و نه جریان اصولگرا از لاک محافظه‌کاری بیرون آمده و توان ساخت یک مطالبه‌گری اجتماعی از این اتفاق نامیمون را داراست. این در حالی است که چهره‌های سیاسی مستقل هم به دلیل مورد توجه قرار نگرفتن یا حذف‌هایی که قبلاً در مورد آنها رخ داده بود، امکان حضور در این عرصه را برای خود فراهم نمی‌بینند.
پس لاجرم مقابله با فقر، تبعیض، بی‌عدالتی، ناکارآمدی سیستم بوروکراتیک اداری، عدم اهتمام دولت به جوان‌گرایی و اشتغال را برخی کلونی‌های اجتماعی که از این شرایط به خشم آمده بودند و خون‌شان به جوش آمده بود، برعهده گرفتند. در این رابطه کارگران و بیکاران، زنان سرپرست خانوار و جماعتی که پول‌شان به ناحق در سیستم بانکی کشور حیف و میل شده بود، خودشان به میدان آمدند.
ناکارآمدی دولت در سمت‌و‌سو درادن درست به اقتصاد کشور و حل مشکل اقتصاد درون‌زا با کمک مردم، بی‌ثمری برجام در حوزه مبادلات بانکی و سرمایه‌گذاری خارجی، عدم توان دولت در مدیریت قاچاق کالا و واردات کالای خارجی، از هم گسیختگی وضعیت بانک‌ها و تراژدی ورشکستگی مؤسسات اعتباری که گریبان بانک‌های بزرگ را نیز چسبیده، اولویت نبودن وضعیت معیشت قشر ضعیف همه و همه از مسائلی است که سبب ایجاد این بحران اجتماعی اقتصاد‌محور بود.
همه این موارد البته در کنار فساد و رانت‌خواری بخش‌های مختلف دولت وضعیتی را ایجاد کرده است که بسیاری از طبقه‌های ضعیف و متوسط اجتماعی هیچ  امیدی را در برون‌رفت از مشکلات در این دولت نمی‌دیدند و در روزهای ابتدایی قبل از آشوب‌های خیابانی با این جنبش اعتراضی همراهی کردند.
خوی تجمل‌گرایی و وزیران میلیاردی نیز در به جوش آمدن خون مردم مؤثر بودند. شنیدن خبرهای مختلف از حقوق‌های نجومی و ریخت‌و‌پاش‌های روزافزون دولتی هم مزید بر علت شد. باتوجه به گستردگی فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی کوچک‌ترین خبری در این زمینه به سرعت و وسعت زیاد منتشر می‌شود، از خانه آن آقای وزیر در حومه تهران، تا ماشین آن وزیر دیگر و...
در این میان سیستم ناکارآمد دولتی، فساد سیستماتیک در بدنه بوروکراتیک کشور، فربه بودن ساختار اداری کشور، موازی‌کاری دستگاه‌های مختلف و بعضاً حضور قوه قاهره آنها برای برخورد با برخی از موارد کوچک، تعارض قوانین علی‌الخصوص در زمینه امور قضایی و... مزید بر علت شده است.
حال در این موقعیت بحث حذف یارانه‌ها و گرانی پلکانی حامل‌های انرژی هم توانست آتش زیر خاکستر اجتماعی را شعله‌ورتر کند. از اینجا بود که بعد از شعله‌ور شدن این آتش، فرصت‌طلبانی همچون کانال آمدنیوز، محمد حسینی و... با حاضر شدن در صحنه توانستند سمت‌و‌سوی این مطالبات را به سمت نظام اسلامی، رهبری و نهادهای نظامی و همچنین بودجه فرهنگی کشور سوق دهند.
البته نباید غافل شد که این فرایند محصول چند روز و چند هفته نبود و در این چند سال اخیر ناکارآمدی‌ها و سواری کردن ضدانقلاب بر آنها توانست موجی از اعتراضات بدون لیدر اجتماعی را ایجاد کند که به‌زعم نگارنده با ادامه وضع موجود می‌تواند دوباره  نیز تکرار شود.
تبیین مساله محوری اقتصاد به‌عنوان اولویت اول رهبری در ۹ سال اخیر اهمیت مساله اقتصاد را به خوبی نشان می‌دهد. مساله‌ای که عدم توجه به آن کشور را دچار چالش‌های امنیتی کرده است؛ چالشی که در صورت بی‌توجهی و نیافتن راهکار برای حل آن، مدت‌ها گریبان فضای اجتماعی ایران را خواهد گرفت.
لازم به یادآوری نیست که پیشتازی ضدانقلاب در مطالبه فساد و ناکارآمدی اقتصادی و اداری در ایران این جریان را به مرجع اجتماعی تبدیل کرده است و این جریان‌های معاند در این بزنگاه‌ها می‌توانند مدیریت فضای اجتماعی را به عهده بگیرند. فضایی که علی‌القاعده باید جریان جوان انقلابی مطالبه‌گری آن را به عهده داشته باشد تا فرصت را از فرصت‌‌طلبان بگیرند. مطالبه‌گری که نباید سیاسی جناحی و شخصی شود و جریان انقلاب برای نشان دادن حسن نیت خود در این عرصه باید علاوه بر مطالبه گری دولتی، مطالبه‌گری از نهادهای حاکمیتی را نیز در حوزه اداری و اقتصادی در دستور کار قرار دهد.
البته آفت این حوزه افتادن از آن طرف بام نیز هست، یعنی کاری که برخی جریان‌های عدالت طلبی می‌کنند و به جای مبارزه صحیح و مؤثر با مساله فساد و ناکارآمدی با تندروی در این مساله نوک پیکان مساله را به جای متمرکز کردن بر مساله و ساختار اداری و اجرایی آن، مساله را روی هویت و ساختار نظام اسلامی متمرکز می‌کنند که راهبرد اصلی ضدانقلاب است.
در این میان جریان‌های عدالت‌طلب خودجوش و هسته‌های کوچکی هم هستند که تلاش‌های فراوانی در زمینه مطالبه درمان و حل این قبیل مشکلات از مسوولان و دست‌اندرکاران دارند اما به دلایل مختلف توجهی به آنها نمی‌شود. این دلایل عبارتند از:
علی‌القاعده مسوولان و صاحب‌منصبان اراده و میلی برای شنیدن این‌گونه انتقادهای سازنده یا پرداختن به این‌گونه موارد تنش‌زا ندارند و نمی‌خواهند فضای (به زعم خود) آرام مدیریتی خود را با این‌گونه موارد دست‌خوش ناآرامی و دچار ضرورت پاسخگویی کنند.
از سوی دیگر گاهی این افراد با مطالبه‌گرانی که نوک پیکان مطالبه خود را به سوی اصل نظام گرفته‌اند، اشتباه گرفته می‌شوند و همه این افراد را مجموعه‌های نظارتی با یک چوب می‌رانند.
در همین حال صدای این افراد به‌دلیل عدم حمایت چهره‌های مطرح کشور از آنها یا نداشتن رسانه فراگیر و لازم، دیده و شنیده نمی‌شود و همین موضوع باعث می‌شود تا جامعه با این نوع از مطالبه و رویکرد صحیح آن هرگز آشنا نشود و به کار نگیرد.
با این حال مشکلی دیگری هم عموماً گریبان‌گیر این طیف عدالت‌خواه می‌شود و آن ناامیدی و مأیوس شدن از پیگیری و مطالبه است که آفت مهمی در این زمینه می‌تواند باشد.
باید به این مساله توجه کرد که تبیین سلامت و پویایی کلان نظام اسلامی به‌خاطر کشف و برخورد قاطع با مفاسد اقتصادی مساله‌ای است که کمتر به آن توجه می‌شود. نباید از این مساله غفلت کرد که در هیچ‌جای دنیا هدف قابل دسترس، نبود مطلق فساد نیست، بلکه  هدف شناسایی و برخورد اساسی با فساد است که کم‌و‌بیش در این حوزه در این سال‌ها موفق‌تر عمل کردیم. البته این موضوع هم کاملاً واضح است که با وضعیت مطلوب در این حوزه هم فاصله زیادی داریم که امید است با هوشیاری و انتخاب رویکرد و شیوه اجرای کارا و مناسب و با جزم کردن عزم و همت همگان، از مسوولان و مردم، به سوی محقق ساختن شرایط مناسب و تراز جمهوری اسلامی گام برداریم.

علی الفت‌پور
کارشناس حقوق

شماره‌های پیشین